افسانه چراغی در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، شنبه ۴ دی ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۰۸ دربارهٔ حافظ » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۳ - قصیدهٔ در مدح شاه شیخ ابواسحاق:

نَکال شب که کند قَدح در سیاهی مشک،

در او شرار چراغ سحرگهان گیرد

شب که خودش را در سیاهی برتر از مشک می‌بیند و به آن طعنه می‌زند، عقوبتش این است که در شرار چراغ سحرگهان بسوزد.

شب سیاه با طلوع خورشید پایان می‌یابد.

در این ابیات ابتدایی سخن از طلوع خورشید و صبح شدن است. 

 

Mahmood Shams در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۵۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۵:

فراز و شیب بیابان عشق دام بلاست / کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد وقتی به این بیت از غزل حضرت رسیدم و چنان زیبا بود که چندین بار تکرار کردم تا در حافظه ام بماند ناخودآگاه یاد سردار دلها شهید حاج قاسم سلیمانی و مدافعان حرم و‌ مدافعان سلامت افتادم شیردلان عاشق وطن ، عاشق خدا و خدمت به خلق خدا که در این دام بلا عاشقانه مشتاق خدمت به خلق خدا و شهادت و دیدار با خدا و اهل خدا بودند ،نام و‌ یادشان همیشه سبز و جاوید ،  بخصوص سردار سلیمانی عزیز که قهرمانی شیردل ، عاشق و مهربان بودند و در عین حال مقتدر ‌ و ترسناک برای دشمنان خدا و دین خدا امروز که دارم می نویسم نزدیک شدیم به سالگرد دوم آسمانی شدن این قهرمان که با شهادت به آرزویش رسید و شاد شدند و میلیون ها انسان را در ایران عزیز و دیگر کشورها متأثر کردند 

امیرابوالفضل عباسیان در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۹:۳۹ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۷:

درودها مصراعنوزدهم صحیحش به شکل زیر است: نه درکفر می آید و"نِی" در ایمان

احمـــدترکمانی در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۹:۰۵ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۰۳:

ستاره خنده حورست در شب مهتاب

سعید هادیان در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۴۵ دربارهٔ سنایی » حدیقة الحقیقه و شریعة الطریقه » الباب السّابع فصل فی‌الغرور و الغفلة والنسیان و حبّ‌الامانی والتّهور فی امور الدّنیا و نسیان‌الموت والبعث والنشر » بخش ۵ - حکایت مرد یخ‌فروش التمثّل فی دارالغرور:

این شعر در مجالس سبعه مولانا ، (المجلس الاول) بعد از متن مناجات ، در چهار بیت ذکر شده است.

بعد از شعر در متنی زیبا حضرت مولانا یخ را به وجود ما و معصیت را به آفتاب تعبیر نموده است. 

احمـــدترکمانی در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۳۷ در پاسخ به آندریا دربارهٔ باباافضل کاشانی » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۶:

روح مقدس و مجرد هر دو یک معنی را میدهد

گر روی پاک و مجرد چو مسیحا به فلک

از چراغ تو به خورشید رسد صد پرتو

(حافظ)

نرجس در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۳۱ در پاسخ به یزدانی دربارهٔ کمال‌الدین اسماعیل » رباعیات » شمارهٔ ۴۲۳:

وزن شعر در هر صورت یکیه؟

آندریا در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۲۲ دربارهٔ باباافضل کاشانی » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۸۶:

سلام این رباعی عمر خیامه و توی کتاب من از انتشارات بهزاد به جای روح مقدسی نوشته شده روح مجردی این کتاب مال پدرم بوده نوبت چاپش برای سال ۸۹ هست و به چهار زبانه 

کدومش درسته؟

 

مصطفی ممتاز در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۵:۰۱ دربارهٔ نظامی » خمسه » مخزن الاسرار » بخش ۲۷ - داستان پیرزن با سلطان سنجر:

در بیت یازدهم روح نیست و کلمه جسم صحیح است

امیر amirpk۴۶۶@gmail.com در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۰۳ دربارهٔ مسعود سعد سلمان » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۲۹۳ - مدح ملک شیرزاد:

بر وزن مفعول مفاعیل فاعلاتن یا به عبارتی بحر قریب مسدس اخرب مکفوف سالم عروض و ضرب

 

 

افشین آرامش در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۴۶ در پاسخ به تنگ طه دربارهٔ عطار » منطق‌الطیر » آغازکتاب » مجمع مرغان:

احسنت . حالا اگه گفتید سر سلیمان چه بود ؟ کل این اشعار در مدح اوست.

وحید در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۴۱ در پاسخ به جلاالدین دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر ششم » بخش ۷۲ - جواب گفتن مرید و زجر کردن مرید آن طعانه را از کفر و بیهوده گفتن:

به حیض دختر رزی گرفته ای خمار، وَه     به خمر تلخ عشق ما نظر به امتهان کنی؟    معاصر

هادی رنجبران در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۰۹:۰۵ در پاسخ به امیر دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۳۹:

5. تناسخ: خارج شدن روح از یک کالبد و داخل شدن آن به کالبد دیگر؛ زائل شدن روح از قالبی و درآمدن آن به قالبی دیگر. انتقال و بازگشت روح به کالبدها به چهار طریق صورت می¬گیرد: 1. هرگاه روح به کالبد عنصری درآید بدان «نَسخ» گویند. 2. هرگاه روح به پیکر جانور درآید بدان «مَسخ» گویند. 3. هرگاه روح به اندام گیاهان و درختان درآید بدان «فَسخ» گویند. 4. هرگاه روح به جمادات درآید بدان «رَسخ» گویند. در آثار عارفان، سخن از تناسخ با سیر روح انسان و در نهایت پیوستن او به عالَم معنا مقابله دارد، چرا که سیر رهروان حق، با حلول روح آنها در جسم دیگری ربط نمی¬یابد تا تناسخی پیش آید. برخی از ابیات مولانا در مثنوی ناظر به استکمال تدریجی موجودات از مرحلة جمادی تا انسان ملکوتی است که بر قاعدة «تبدّل امثال » مبتنی است

احمـــدترکمانی در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۲۸ در پاسخ به Sepide دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۹۳:

سلام و درود بر شما

بنده مسئول نیستم اما

تفسیر اشعار را باید دیگران بنویسند یعنی یکی مثل جنابعالی بیاید و مفهوم شعر و شاعری را بداند و آن شعری را که معنی و تفسیرش را مینویسد بداند که چیست.

حاشیه ها را بیخیال شوید.بیشتر اشعار را بخوانید واز خود شعر لذت ببرید

احمد رحمت‌بر در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۰۲ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۷۶:

سبیل در اینجا به معنی: وقف، حلال، روا، مباح
سعدی در جای دیگر می‌گوید:
گر بر وجود عاشق صادق زنند تیغ
گوید بکش که مال سبیلست و جان فدا.
yun.ir/hs2r6b

امیر علیزاده در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۴۷ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۳۱:

حکیم رکنا (مسیح کاشانی):

به صفات آدم اکنون که خدا ستود ما را 

چه غمست از اینکه شیطان نکند سجود ما را 

 

ز نشانِ سنگِ طفلان تن ما گرفته زینت 

فلکیم و خوش نماید بدن کبود ما را

 

همه آتشیم اما ز سیاه‌بختی ما 

بوَد اینکه آه با خود نبرد چو دود ما را

 

تن ما ز پای تا سر شده قفلِ ناامیدی 

به کلیدِ نیک‌بختی نتوان گشود ما را 

 

ز خیال چشم مستی شده ضعف تن بدانسان 

که توان فشرد چون می عدم از وجود ما را

 

به زیان و سودِ گیتی چو «مسیح» دل میالا 

که زیان رسد به گیتی همه جا ز سود ما را.

مهدی در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۲۲ دربارهٔ سلمان ساوجی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷:

این رباعی در پیشگاهِ آهنگِ زیبای «یار امان» از «جوره‌بیک قاشی‌اف» آمده است:
پیوند به وبگاه بیرونی

هادی رنجبران در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، جمعه ۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۰۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۱۹:

3. جهانِ هست و نیست: مولانا، جهان را پیوسته در تبدّل و زادن و مردن و نو شدن می¬بیند. تمثیل زیر، یکی از وجوه بسیار مهمّ اندیشة دیالکتیکی مولاناست که جنبش و حرکت را ذاتیِ کاینات می¬داند. هر لحظه این جهان نو می‌‌شود و ما می‌‌پنداریم که بی‌‌تغییر است و از نو شدن آن غافل هستیم: «هر نَفَس نو می‌شود دنیا و ما / بی‌خبر از نو شدن اندر بقا» (مثنوی، 1/1144) عُمر همچون جویباری است که نو به نو در حال گذار است، ولی در کالبد آدمیان و موجودات مستمر و دایمی به نظر می‌‌آید: «عمر همچون جوی نو نو می‌رسد / مستمری می‌نماید در جَسَد» (مثنوی، 1/1145). در فیه مافیه هم گفته است: «آدمی را حقّ تعالی هر لحظه از نو می‌آفریند و در باطنِ او چیزی تازه‌تازه می‌فرستد که اوّل به دوّم نمی‌ماند، و دوّم به سوّم، الاّ او از خویشتن غافل است و خود را نمی‌شناسد.» آیة 15 سورة50: «آیا ما از آفرینش نخستین عاجز ماندیم ولی آنها باز در آفرینش جدید تردید دارند.» و در آیة 88 سورة 27: «و کوهها را می¬بینی می¬پنداری که آنها جا ماندند و حرکتی ندارند. حال آنکه با سرعت ابر در حرکت هستند.» عالَم از نظر مولانا چیزی است نامتناهی که همواره روی در گسترش دارد و «هستی» و «نیستی» دو مفهوم متّضادند که از تعارض آنها همة تغییرات در کائنات ظاهر می¬شود. نیستی (= عدم) در نظر او «عدم محض» نیست، بلکه رفتن صورتی است (= عدم) و آمدن صورتی دیگر (= وجود) و باز آن وجود، یعنی صورت ظاهر شده، دوباره معدوم می¬شود و جای خود را به¬صورتی دیگر می¬دهد و این «تبدّل صورت¬ها»ست که دیالکتیک هستی را در خود نمایان می¬کند. و به تعبیر او، اندک اندک در این جهان، «نیستان» می¬روند و «هستان» می¬رسند.

هادی رنجبران در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، پنجشنبه ۲ دی ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۵۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۷۵:

گرچه مولانا با ردیف جنبة غنایی شعرش را بیشتر می¬کند و از تکرار آن لذّت صوتی و سماعی می¬برد، امّا ردیف¬های شعری او در پیوند غزل تأثیری اساسی دارد. جمله¬ها او در ردیف بسیار عمیق و معناآفرین است. جمله¬های پرسشی او از گونه پرسش¬های بلاغی است. اهل ادب بر آن¬اند که پرسش در شعر برای پاسخ دادن و پاسخ شنیدن نیست، بلکه برای قصد ثانوی است. شاعر می¬پرسد تا از رهگذر پرسش، خواننده را به تامّل و تفکّر بیشتر وادارد. شاعر از ظرفیت¬های زبان و جمله¬ها و کلمه¬های آن بهره می¬برد و پرسش را با تمام گونه¬های بلاغی و مؤثر آن در سخن می¬گنجاند. مولانا در ردیف¬ها چنین کرده است. او گاه خود را با یار همنشین می¬بیند و از این رهگذر احوال خود را خوش می¬کند که با او در گفت¬و¬گو است و امیدوار است که پاسخی بشنود.

هادی رنجبران در ‫۴ سال و ۱۰ ماه قبل، پنجشنبه ۲ دی ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۵۵ در پاسخ به همایون دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۷۵:

هیچ نشانی از اینکه مولانا پیش از ملاقات با شمس شعر می سروده در دست نیست.  اگر هم می سروده هیچ نشانی برای این تشخیص وجود ندارد. و آخر اینکه استحکام شناس نیی جان من خطا اینجاست.