مرتضی تا در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۵:۱۵ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۳ - ظاهر شدن عجز حکیمان از معالجهٔ کنیزک و روی آوردن پادشاه به درگاه اله و در خواب دیدن او ولیی را:
@این نوشته ها فقط نظرات خودم است
با سلام. تمام حاشیه های دوستان را خواندم. اما مطلب مورد مد نظرم رو میانشان نیافتم.
در رابطه با رابطه میان شمس و مولوی باید بگویم: « مگر عشق چیزی جز دوست داشتن بی حد است؟» آیا لازم است که برای عشق ورزیدن حتما با کسی رابطه جنسی برقرار کرد که بیان می‌شود که مولوی ممکن بوده همجنس گرا باشد؟
انسان ممکن است سال ها در جستجوی فرد کاملی بگردد که از همنشینی با او خسته نشود و تمام چیز هایی را که عمری به دنبالش بوده را درون آن فرد بیابد.
من فکر می‌کنم که این مورد هم باید مد نظر باشد.
و اما کاش به جای این همه بحث و جدل بر سر موضوعات مختلف، واقعا درباره خود موضوع حاشیه نویسی می‌شد.
مورد دیگری هم که به ذهنم می‌رسد آن است که مولانا کتاب را برای عارفان ننوشته. عارفان خود راه را می‌شناسند. مولوی سعی داشته ما را قدم به قدم با این راه آشنا کند. تمثیل بیاورد و ما در پایان به همه منظورش پی ببریم.
با نقل قولی از کتاب کیمیاگر حرفم رو پایان می‌دهم (نقل قولم ممکنه کامل نباشه ولی مظمون همان است): « تمام چیز های لازم برای کیمیاگر شدن بر روی یک تکه زمرد حکاکی شده بود. اما انسان ها سعی کردن برای ساده کردن موضوع تفسیر هایی برای درک آن بنویسند که این خود باعث سختی بیشتر موضوع شد».
م.م.سپهر sepehr.moloudian@gmail.com در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۰۰ در پاسخ به امیررضا ریاحی دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۶:
سلام و درود
معنی بیت ذیل رو خدمتتون عارض می‌شوم:
به در نمی‌رود از خانگه یکی هشیار
که پیش شحنه بگوید که صوفیان مستند
خانگه مخفف خانگاه، یا به تداول امروز خانقاه هست که به معنای محل زندگی و تجمع و برگزاری رسومات صوفیان است.
شحنه هم به معنای داروغه و مامور حکومتی‌ست که تحت نظر حکومتی اسلامی طبیعتا مسئولیت تعذیر و بازداشت مسلمین از فعل حرام و غیرقانونی (در اینجا شرب خمر) را دارد.
حال معنای بیت: از آن جا که تمامی صوفیان در خانقاه مست شده‌اند و مشغول پایکوبی و شادخواری‌اند، حتی یک نفر هشیار هم باقی نمانده است که اصلا بخواهد خبر این فعل حرام ایشان را به داروغه بدهد. ازین رو داروغه خبر نشده است و ایشان همچنان به دور از مزاحمت به پایکوبی مشغول‌اند.
پوشیده نیست که سعدی‌جان در این بیت زیبا علاوه بر بیان نشاط و انبساط خاطر بهاری و جمعی، ضمنا تعریضی به زهد ریایی دوران خویش و دستگاه حاکم نیز می‌کند. به شخصه بجز این معنای ظاهری، این بیت را دارای معنای درونی و عرفانی دیگری نمی‌بینم.
امیدوارم پرسش شما مرتفع شده باشد.
ملیکا رضایی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۳:۲۵ در پاسخ به محسن دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۹:
:-)
ادیب در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۲۲ دربارهٔ سعدی » مواعظ » مراثی » در مرثیهٔ اتابک ابوبکر بن سعد زنگی:
سپندارمذ اسفند ماه است
محسن در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۲۰ در پاسخ به nabavar دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۹:
سپاسگزارِ توجهِ شما :)
محسن در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۱۷ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۹۷۳:
استاد مهدی نوریان این غزل را می‌خوانند:
محسن در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۱۶ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۹۷۲:
استاد مهدی نوریان این غزل را می‌خوانند:
محسن در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۱۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۷:
این غزل را استاد مهدی نوریان خوب شرح کرده‌اند:
ملیکا رضایی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۱۲ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸۴:
خوانشی که تو فیلم شب های روشن دکلمه شد عالی بود ...
نمیدانم چه چیز دیگری بگویم ولی گاه آنچنان محو غزلیات و اشعار بزرگان میگردم و با خود میگویم این نه در کتب و تعلیمات یافت شود زبان عاشقی معلم نمیخواهد ...
این چه عشقی ست که زبان را به فریاد و دل را به سکوت آورد ؟
به راستی این چه عشقی ست که در دلهای این نیکان و بزرگان بوده که اینچنین قرن‌ها قرن آدمی را حیران کرده است ؟...عاشق بعدی که خواهد بود ؟...زمان هم در انتظار است ...
ستارک s.khoshnevis@yahoo.com در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۱۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۹۷:
دوستان گرامی کدام خوانش درست هست؟
... تو «چراغِ خود» برافروز...
یا
... تو چراغ، خود، برافروز...
سپاس
محسن در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۱۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۸:
این غزل را استاد مهدی نوریان خوب شرح کرده‌اند:
محسن در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۰۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۴:
این غزل را استاد مهدی نوریان خوب شرح کرده‌اند:
ملیکا رضایی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۰۳ در پاسخ به ناشناس دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸۴:
وه...
چه فیلمی بود ... من هم چندی پیش دیدم ... اشک امانم نداد ...خیلی زیبا بود 🥺
Teddy در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۹:۵۶ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۳:
در بیت پنج، اشاره به زنی شده که امیر ری هست. حدس من این هست که منظور او در اینجا سیده ملک خاتون دختر اسپهبد رستم طبری معروف به ام الملوک هست که مادر پادشاهان ری و همدان بوده و چون دو پسرش سن کمی داشتن در یک دوره چند ساله حاکم این دو منطقه بوده و ماجرای نامه‌ای که به سلطان محمود نوشته هم معروف هست.
اما از لحاظ تاریخی عمر خاقانی و ملک خاتون به همدیگه نمیخوره و خاقانی حدودا صد سال پس از ملک خاتون زندگی کرده.
ملیکا رضایی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۱۹ در پاسخ به حسن دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۲:
درود ...
جدا از زیبایی ، مفهوم اش با شعر مولانا گویی تغییر کرد ...
نمیدانم چرا مولانا جدا و این که شما گفتدید جدا ولی هر دو به دلم نشستند ؛ ولی نمیدانم چرا برای شما یک چیز دیگری ست ...
:-)
ملیکا رضایی در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۱۴ در پاسخ به مجید ابراهیمیان دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۸۳:
چگونه ترا خورم ؟
اولی باید که تو را خورم ...
#تا سر زلف عروسان سخن#
×محمود دولت آبادی×
درود دوست گرامی ...
بی دلیل بی وقفه پس از خواندن حاشیه گرامی تان یاد این چند خط از این کتاب افتادم و نگاشتم...
درود و سپاس ...
ابو سعید در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۳۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۶:
فیض کاشانی رحمت الله علیه خوش میفرماید:
جان بی لقای مهدی ذوقی چنان ندارد
وانکس که این ندارد حقا که آن ندارد
ابو سعید در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۲۶ در پاسخ به بیژن دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۶:
بیژن عزیز به شدت با شما موافقم خدا حفظت کنه
ابو سعید در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۱۶ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۵:
به نظر میرسه این غزل به گونه ای هست که حافظ به صورت خودخواسته مبهم تر از همیشه صحبت کرده تا به قول خود هرکسی برحسب فکر گمانی کند، شاید در زمان سرودن این غزل از افرادی که او را به مسائلی خلاف واقع متهم میکردند دلخور شده(مدعی گو لغز و نکته به حافظ مفروش/کلک ما نیز زبانی و بیانی دارد) و به قولی خواسته تا به صورت معکوس و با اصرار کنایه آمیز به آنچه که او را به آن متهم میکردند با مدعی ها مبارزه کنه؛ واضح تر بگم فرض کنید کسی فعلی خلاف واقع به شما نسبت بدهد مثلا به شما بگه در کارت کم فروش هستی! در حالی که شما اینطور نیستید و او تهمت زده، شروع به صحبت و بحث باهاش میکنید تا ثابت کنید دروغ گفته، نهایتا وقتی به تصور مغرضانه و غلط خود اصرار میکنه شما با بی حوصلگی تمام میگید: باشه تو راست میگی. به نظرم ابیات اول این غزل در ظاهر حالت جامعی از همین نتیجه‌ی باشه تو راست میگی هست، انگار که حافظ سعی کرده تا کاملا حافظانه به مدعی ها بگه که: باشه شما راست میگید! و با این حال در بطن ابهام صحبتش منظور صحیح خود رو هم ذکر کرده.
مهران در ۴ سال و ۱۱ ماه قبل، شنبه ۶ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۱۶:۴۶ دربارهٔ محتشم کاشانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۲۶: