گنجور

حاشیه‌ها

جعفر در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۱۸ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۸:۳۹ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۵ - سبب رجوع کردن آن مهمان به خانهٔ مصطفی علیه‌السلام در آن ساعت که مصطفی نهالین ملوث او را به دست خود می‌شست و خجل شدن او و جامه چاک کردن و نوحهٔ او بر خود و بر سعادت خود:

مصراع دوم بیت: تو نمی‌دانی که دایهٔ دایگان
کم دهد بی‌گریه شیر او رایگان حتما باید سوالی خوانده شود . لطفا علامت سوال در پایان آن بگذارید

هانیه در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۱۸ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۵:۱۰ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۷۶:

منظور از آصفی، آصفی هروی قهستانی است که دیوانش نیز چاپ شده است.

علی در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۱۸ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۲۹ دربارهٔ عطار » تذکرة الأولیاء » بخش ۹۶ - ذکر امام محمد باقر علیه الرحمه:

اولاً هیچ مدرکی وجود ندارد که سراینده ی اول و آخر این متن خودعطارنباشد. ثانیاً خودش نوشته است که اول باحضرت امام صادق علیه السلام شروع کرده کتاب را. ثالثاً اگر به خیال و وهم باشد، می توان خیالی گفت همه کتاب های شعربرای دیگران است! الآن مثلا حتی می گویند شکسپیریاحافظ هم نبوده اند! که البته ممکن است برای حرف های توی کوچه و خیابان وگذراندن وقت بدنباشد ولی ارزش علمی ندارد.

شبیر در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۱۸ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۱۲ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۵۳:

منظور از بتان خرگاهی چیست. دوستان؟

مهدی ابراهیمی در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۱۸ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۲:۵۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۲:

-..-..-
(جانِ علْوی) هَوَسِ {چاهِ (زِنَخْ)(دانِ)} تو داشت
دَست (دَر) (حَلقِه‌یِ) (آن زُلفِ) (خَم‌){(انْ)(دَر)} (خَم) زَد
"حافظ"
وین شَجَر در فَرّ و دولتِ همایونی، شاهِ شمشادقَدان، و به راست چون سروِ هَزار در بَرِ و بار است، اَندر خوانشِ خُسروانیِّ آن شَهَنْشَه، گمان خیال‌ می‌‌بَرد که پنداری جان در فراز و نَشیب یک چاهِ هوایی اُفتان و خیزان می‌شود و حروف و لُغات در حَلق و نایِ نازنینَ‌ش گیر اُفتاده‌ست، دست در حلقه‌ی آن زُلفِ کَمندَش را باش که تا به‌چین رفته‌ست و چون تشنه‌ای به دو دست در رَسن‌ِ زُلفِ مُشکینَش از چهِ همچون شِکَرش نه آب، بلکه گُلاب می‌کَشد، بِماند آن دانِ اَندر بَندِ دام و راه، و چَهِ زنخدانش.
___
.
.
(با) {صَ(با)} {(اُفْ)(تا)ن} و (خیزان) {می‌(روَ)م} (تا) کویِ دوست
(وَز) رَفیقانِ (رَه) اِستمدادِ هِمت می‌کُنم
"حافظ"
___
.
بارِ دِگر در چاهِ نایِ آن خُسْرُوِ شیرین‌دَهنان چو گُل گوش‌ پهن کرده و آوایِ نرم و حزین او را چون بندِ رَسنِ زُلفی به تابِ جان کَشیم.
__
.
استاد_شجریان
استاد_لطفی
استاد_فرهنگ‌فر
راست_پنج‌_گاه
جشن_هنر_شیراز

رمزی در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۱۸ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۴۱ دربارهٔ عبدالقادر گیلانی » غزلیات » شمارهٔ ۲۳ - طعنه بدخواه:

بیت ششم این غزل، در هردو مصراع، سکتگی دارد. مصراع دوم، شاید چنین باشد:
آرزوی لحظه ی بوس و کنارم میکشد

رمزی در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۱۸ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۳۹ دربارهٔ عبدالقادر گیلانی » غزلیات » شمارهٔ ۲۳ - طعنه بدخواه:

بیت ششم این غزل،. در هردو. مصراع،. سکتگی دارد. مصراع دوم، شاید چنین باشد:
آروزی لحظه ی بوس و کنارم میکشد

ساکت در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۱۸ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۹:۵۷ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۴۱:

از ارتباط ظریفی که بین کفر و اسلام با دنیا و دین در مصرع دوم و حق و حقیقت با شریعت و یقین در مصرع سوم وجود دارد نباید غافل بود، چرا که کفر با دنیا و اسلام با دین و حق با شریعت و حقیقت با یقین مرتبط است.

سارا در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۱۸ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۸:۳۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۷:

سلام بر هم زبانانًًًً عزیز،،
پرودگارا ببخش بر ما که بر سر آخرین معجزه ات قرآن که جز کلام و حرف نیست چه آورده ایم،،وقتی پیامبر فرمودند علی ولی شماست ،،،نیاکان ما نشستند و چون ما به بازی با کلمات پرداختند،،مگر قصه ها و حکایت ها حاکی أز أین جدل های کودکانه بر سر یک حرف نیست،،،
دوستان هر کس أز ظن خود شد یار من ،،،أز درون من نجست اسرار من،،،
گاهی باید دانش های اندک و معلومات مکتبی خودمان را به دور بیندازیم بعد در مورد بزرگان أدب و هنر بشنویم و بخوانیم،،اگر ما را توان فهم نیست سکوت و سکوت و سکوت شاید راهگشا باشد،،
تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف
مگر أسباب بزرگی همه آماده کنی،،،
تاریخ تکرار شدنی ست،،،کاش ما چون نیاکانمان دین و شخصیت ها را با برداشت های شخصی تکه تکه نکنیم

مهدی قنبریان در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۱۸ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۱:۵۴ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۰۴:

سلام
ظاهراً مصرع دوم، بیت دوم باید این‌گونه باشید:
«آن غنچه فیض برد...»

محمد در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، جمعه ۱۸ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۱:۲۳ دربارهٔ محتشم کاشانی » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۱ - در توحید حضرت باریتعالی و موعظه:

در ابیات آخر صحیح باید اینطور نوشته شود
"به صیقل سر انگشت نور بخش زکی"
چون منظور از زکی حضرت عسکری ع است.

اکبر کوشا در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۱۷ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۳۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۶۳:

این نیم بیت را شاید این گونه هم بشود خواند:
نه هر کلکی شکر دارد نه زیری هر زبر دارد
یعنی هر ظاهری دارای باطن ارزشمند نیست.

سعید حبیب زاده در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۱۷ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۲۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۵:

لطفا این بیت را اضافه کنید :
در انتظار خدنگش همی پزد دل صید
خیال آن که به رسم شکار باز آید
اصلاح خیال پختن در چند جای دیوان حافظ هم استفاده شده و پزد صحیح است نه برد یا پرد .
مثلا جای دیگه حافظ میفرماید :
خیال حوصله ی بحر میپزد هیهات
چه هاست بر سر این قطره ی محال اندیش

بیگانه در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۱۷ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۹:۵۷ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۹:

عقل را در پا فکندم چون به فرمانت نبود...
همین...

حسینی در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۱۷ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۸:۰۴ دربارهٔ عطار » مظهر » بخش ۱ - بسم الله الرحمن الرحیم:

این بیت:
اگر از جام او گردی مکمّل تو گردی فارغ ز گفتار حنبل

مصراع دوم باید به جای «ز»، «از» باشه تا درست در بیاد

امید در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۱۷ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۵۸ دربارهٔ خیام » ترانه‌های خیام به انتخاب و روایت صادق هدایت » دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸] » رباعی ۱۴۲:

گر، دون نگری ز قد فرسوده ماست
دون نگری و کوتاه فکری فرسودگی تن را به همراه دارد و بینش کوتاه و رفتار کوته نگرانه است
جیحون اثری ..
بینش درست و نیک بینی قطره ای هست که پنچره ای به پاکی و بزرگی جیحون را برای ما پدیدار می آورد
دوزخ شرری ز رنج بیهوده ماست
فردوس دمی ز وقت آسوده ما است
این مجموع به کنش و واکنش رفتار ما اشاره دارد که بی تردید ریشه آن را باید در قانون پاداش و پاد افره زرتشت یافت
به نظر می‌رسد که خیام با قانون زرتشت کاملا موافق است و در اشعارش از اشا زرتشت استفاده کرده است و در مقابل در موارد زیادی اصول اوستایی را مردود کرده که چند رباعی در این رابطه سروده شده که اصول اوستایی را آشکارا مردود میکند و در مقابل اشعاری دارد که کاملا همسو با قانون اشه است
دیگر گواه این ادعا خدمت خیام به زنده نگه داشتن تقویم ایرانی است که نشان میدهد خیام با ایران باستان آشنایی کامل داشته

رفیعی در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۱۷ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۵:۱۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۳۷:

بلافد, از مصدرِ لافیدن و به معنایِ دعوی باطل کردن است

پویا خانی در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۱۷ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۱۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۶:

تعجب می‌کنم که برخی می‌گویند این شعر در اعتراض به شاه نعمت‌الله است. در بیت اول حافظ به وضوح از شاه نعمت‌الله درخواست می‌کند گوشه چشمی هم به او بکند. در بیت دوم هم طبیبان (منظور درمان‌رگان زمینی) را کنار زده و نعمت‌الله که به آگاه بودن از غیب هم معروف است را خزانه غیب می‌نامد و او را می‌طلبد. این دوستی خافظ نسبت به شاه نعمت‌الله در بیت آخر، به اوج می‌رسد زمانی که حافظ در مقابل معروف‌ترین لقب نعمت‌الله یعنی شاه خود را گدا می‌نامد. برای فهم اثر هنری باید تمام وجوه آن را دید و خواند. برداشت غلط از یک مصرع را نباید به تمام شعر تعمیم داد.

سینا در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۱۷ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۴۳ دربارهٔ مهستی گنجوی » رباعیات » رباعی شمارۀ ۳۴:

دم پیر درسته
دم پیری هم وزن و هم قافیه رباعی رو بهم زده

ساکت در ‫۷ سال و ۳ ماه قبل، پنجشنبه ۱۷ مرداد ۱۳۹۸، ساعت ۰۸:۰۸ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۵:

خیام در بیت اول از صنعت لف و نشر استفاده کرده، به این صورت که بین می خوردن و شاد بودن در مصرع اول با کفر و دین در مصرع دوم ارتباط برقرار کرده است، چرا که می خوردن مساوی با کفر و شاد بودن در تقابل با دین که به ترس از خدا و پرهیز از گناه دعوت میکند میباشد. صرف نظر از این صنعت ادبی، خیام در مصرع اول راه و روش خود را شادخواری معرفی کرده است، راه و روشی که برای پیمودن آن باید از اندیشه کفر و دین فارغ شد. او در بیت دوم، این راه و روش یعنی شاد بودن را تنها طریقی میداند که میتواند کام ما را از روزگار بستاند. راه و روشی که برای دست یافتن به آن باید از قیودی که زندگی را برای بشر سخت و طاقت فرسا کرده است دست کشید.

۱
…
۲۷۱۴
۲۷۱۵
۲۷۱۶
۲۷۱۷
۲۷۱۸
…
۵۸۷۲