همایون در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، پنجشنبه ۴ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۰۴:۳۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۸۷:
جلال دین با غزلهای اینگونه در حقیقت فرهنگ سازی میکند و فرهنگ خود را که دنباله فرهنگ پهلوانی و عیاری و آیین مهر و نور و روشنایی است گسترش میدهد
انسان باید گرایش به بزرگی داشته باشد و راه بزرگی را بپیماید تا جایی که از جهان خاکی فراتر برود و از عالم معنی نیز بیرون رود که این همان یافتن معنیهای نو است و تازه شدن، و در معنیها توقف نکند بلکه هر روز معنیها را نو کند
این همان کار روشنایی است که هر روز میتابد و پهنه خود را گسترش میدهد، نور نمی ایستد بلکه هر روز بخشی از تاریکی را به قلمرو خود میافزاید، شمس و رابطه دوستی با او نیز اینگونه است، این فرهنگ به ما میگوید که دوستی با پیر مغان و شمس مثل دوستی با خورشید است که هر روز تو را نو و تازه میکند زیرا هستی گنجی بی پایان است و کار ما پیوند با این گنج و تماشای این صحرای بیمانند دل است، هر بار متفاوت و دیگر گون ولی از یک چشمه و یک باغ و یک خورشید
همایون در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، پنجشنبه ۴ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۰۳:۳۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۹:
عشق آتشین شمس پس از رفتن او در جلال دین شعله ور میگردد، و این خورشید معنی را به افروختن و تابیدن در میآورد
این دلارام هنگامی که بود غوغاها با بودن او بپا شده بود و تنها آیینه جلال دین شانس دیدن او را یافت آن هم با رنج فراوان از نا شنیده گرفتن سخنان یاوه گویان و راندن بد خواهیها با صیقل صداقت و هوشمندی خود، اما با رفتن او حقیقت تازهای آشکار میگردد و آن این است که چهره این خورشید گویی تنها با غیبت آن و غروب آن است که به بزرگی و تابناکی خود میرسد که هیچ آئینهای توان بازتابیدن آنرا ندارد
این همه بر باوری ایرانی استوار است که آیین مهر و سپس آیین سیمرغی و پهلوانی از آن سر چشمه میگیرد و این سرچشمه در شاهنامه نیز با آیین کیومرثی از آن یاد میشود و سهروردی نیز آیین پهلوانی و سیمرغی مینامد و به آیین نور و اشراق ایرانی شناخته شده است و در اینجا نیز شمس همان سیمرغ یا عنقا است که جایش در کوه بلند است ولی اینبار به سراغ پهلوان زمانه جلال دین آمده است
همایون در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، پنجشنبه ۴ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۰۱:۲۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۷:
خورشید آسمان اگر نباشد هیچ موجود زندهای باقی نمی ماند این خورشید چون موتور گرما بخشی دایما میتابد و همین نظم و پیوستگی و گرما دهی است که زندگی را ممکن و افزاینده کرده است، جلال دین نیز خورشید دیگری را به هستی آورده است و آن شمس است که هم ساخته جلال دین است و هم موجودی زمینی و واقعی بوده است، این خورشید نیز چون خورشید آسمان با کوشش و توانائی جلال دین منظم و دایمی و نیرو بخش است ولی در معنی و معنویات
کسی که با او دوستی کند و زیر تابش این خورشید باشد با دریای معنی در میآمیزد و معنیهای نو همواره به او میرسد
آنچه امروز میآید، آینده آن چیزی است که در گذشته آمده است، این پیغام بزرگ این غزل امروزه در غرب به صورت پدیدار شناسی مورد بررسی فلسفی قرار گرفته و میگیرد
خورشید زمینی حاصل خورشید آسمانی است، این از فرهنگ و فلسفه ایرانی نور و اشراق میآید، نشان آن مرغ همای است که بر فراز ما در پرواز است و نیک بختی انسان را پیاپی پاس میدارد همان گونه که سیمرغ پشتیبان پهلوانی در انسان است
محسن ، ۲ در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۵۱ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۵:
شمس عزیز
هر که بی او زندگانی میکند
گر نمیمیرد گرانی می:
بدون او زندگی پُر مشقتی دارد
شاید منظور از گرانی ، جان گرانی باشد، به مانای جان کندن
حمید رضا۴ در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۲۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲:
همایون جان،
انسان عاشق حتی در دل خود، خواهان بارش سنگ از عرش بر سر هیچ کس حتی دشمنش نمی شود، چه رسد که این آرزو را بی پرده به همگان بیان کند.
ترویج عشق و مثبت اندیشیِ شما را ستایش می کنم اما با احترام و پوزش، اشتباه می کنید دوست عزیز. شناخت انسان از انسان فقط در دانشگاه هاست که تدریس می شود و نه هیچ جای دیگر.
پدر و مادر جوانی را فرض کنید که نوزاد چند ماهشان را برای فراغت، چند روزی به اقوام می سپارند. جدایی ناگهانی از پدر و مادر، جهان منظم آن نوزادِ ناتوان را دگرگون کرده و گیجی و وحشت زدگی و سپس خشم، ضمیر ناآگاهش را برنامه ریزی می کند. در واقع پدر و مادر با این اشتباه دانه "اضطراب جدایی" و عدم اعتماد را در وجود نوزاد می کارند که این می تواند در بزرگسالی، بطور ناآگاه موجب درگیریِ دائم با اطرافیان تا حد فرو پاشی زندگی خود و دیگران شود.
این مثال را گفتم که بدانید ریشه روان پریشی و روان نژندی در جایی دیگر است و هیچ ربطی به زندگی صنعتی و دنیای سرمایه داری ندارد. فردی که کودکیِ سالم و کم دردی داشته، می تواند شاد در چنین جهانی زندگی می کند. عرفان کوچکترین شناختی از ریشه های رفتار نامناسب انسانی را نداشته، پس توان علاجشان را نیز نداشته.
غزل 2137 مولوی و بسیاری دیگر از ابیاتش گویای این هستند که مولوی هر اندازه که خود را غرق در عشق خدا و یا شمس می کرده، بر ضمیر ناآگاه خویش غلبه نکرده بود و با جرقه ای کوچک، دردها و خشم نهفته منفجر شده و به توهین و رکیک گویی متوسل می شده. رفتاری که امروزه در چند جلسه نشست با متخصصی آگاه، فرد را به حداقل آرامشی می رساند.
پندها، مثبت اندیشی، نگاه فلسفی، و رابطه عاشقانه شمس و مولوی که در قالب هنری خارق العاده از مولوی به ما پارسی زبانان به ارث رسیده، گنجینه ایست که من روزانه از آن بهره می برم. اما القابی چون خداوندگار عشق، انسان کامل و کسی که حقیقت را یافته را بکار نمی گیرم مبادا عزیزی بجای کمک گرفتن از دانش امروزی به کلاسهای خود شناسی تقلبی رجوع و زندگی خود را تباه کند.
شاد و تندرست باشید
بابک در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۱۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۶:
یکی از دوستان پرسید ماجرای عشقی که در این شعر آمده مربوط به چه شخصی است. در همه اشعار عرفا اگر دقت کنید میبینید دارن درباره یه شخصی صحبت میکنن و شیفته یه نفر هستند. اون شخص همان انسان کامل هست که عرفا به دیدارش نائل شدند. هیچ عشق دختر و پسری در کار نیست. عشق دومین وادی از هفت وادی تصوف و عرفان هست. حافظ وقتی وارد وادی عشق شد گفت که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها...
حمید رضا صادقی در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۴۶ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۱:
من لر زبان هستم .ما میگیم لِشت ، به معنی جا گذاشتن هست
حمید رضا صادقز در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۴۴ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۱:
سلام ما لره میگیم لِشت .همون معنی جا گذاشتن معنی میده
جلال بصیری در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۹:۳۰ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب سوم در عشق و مستی و شور » بخش ۲ - تقریر عشق مجازی و قوت آن:
با سلام،
در جایی بیت زیر را در دنبال بیت اول خواندم، مطمعن نیستم از شیخ اجل است یانه:
عجب داری از سالکان طریق
که باشند در بحر معنی دقیق
در ضمن اینکه شاید بجای دقیق " غریق " پر معنا تر باشد و نزدیک تر به سبک سعدی!!! شاید
از راهنمایی شما متشکرم
شمس در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۸:۴۱ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۵:
ببخشید معنای گرانی در بیت اول چی هست؟ ممنون.
محسن در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۲۳ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۸۸ - تعظیم ساحران مر موسی را علیهالسلام کی چه میفرمایی اول تو اندازی عصا:
منظور مولانا از استفاده انسان از لقمه حرام و حلال استعاره از متکی بودن انسان به اطلاعات ذهنی باورها و نگاه به دنیا از دید منیت(لقمه حرام) و یا متکی و تسلیم بودن انسان به حقیقت و آگاهی خداوند (لقمه حلال) است. البته این برداشت از دیدگاه منه.
نهال در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۵۲ دربارهٔ باباطاهر » دوبیتیها » دوبیتی شمارهٔ ۳۰:
کن به گمونم یعنی که آن.
نهالی که سر از باغی برآورد
هر کسی به ببارش دستی بزند
بنابرین
اگر نهال به جای میوه گوهر آورد
باغبان (برای حفظ گوهر) نهال را از بیخ خواهد کند.
به گمونم 'کن' را 'که آن' که بخوانیم معنا معلوم میشود.
علی خیاط در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۰۷:۵۴ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۲:
دل مشغولی خیلم همان است که همه انسانهای فهیم با ان دست بگریبان هستند این چهان چطور و از کجا پدید امده ،و نقش انسان چیست ،از کجا امده ایم به کجا می رویم ،منتها با شیوایی بیان نموده و ربطی به دیانت ندارد ولی با حافظ نی شود مقایسه کرد جون می گوید که به جکمت این معما را یعنی پس به روش دیگری می توان معما را حل نمود یعنی عارفانه شهودی ،مانند مولوی و خود حافظ و این فرق با خیام می باشد که اصلا بحثی در این موارد نمب کند با تشکر
Elen در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۰۷:۴۶ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی کسری نوشین روان چهل و هشت سال بود » بخش ۱ - تاجگذاری انوشیروان و سخنرانی او دربارهٔ دادگری:
کسی را کجا تخم گر چارپای
به هنگام ورزش نبودی بجای
ز گنج شهنشاه برداشتی
وگرنه زمین خوار بگذاشتی
کاش برای اشعار فردوسی هم دوستان زحمت میکشیدند و بیشتر حاشیه و توضیع میگذاشتند . :((
ما را همه شب نمی برد خواب در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۰۷:۳۲ دربارهٔ عطار » مصیبت نامه » آغاز کتاب » بخش ۴ - فی نعت الرسول صلی اللّه علیه و سلم:
بهزاد جان
درک اندیشه های یک شاعر هنگام شعر گفتن کار خیلی سختی هست و اصلا محال , چون خود شاعر هم نمی داند !
البته اگر شعر جوششی باشه,
با اتکای به صحیح بودن قافیه, همین شکلی که گنجور درج کرده صحیح هست
همایون در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۰۲:۲۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸۳:
اگر این غزل به جلال دین منسوب است حتما از غزلهای پیش از ملاقات با شمس است و ارزش عرفانی جلال دین پس از شمس و تحول بنیادین او را ندارد و بیشتر به مذاق اهل مذهب مینشیند و خوششان میآید نه دوستان حقیقی جلال دین
همایون در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۰۱:۴۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۰۲۵:
انسان گاهی پی عیش و نوش و تفریح به دهی خوش آب و هوا مثل روده خراسان یا رودهن تهران میرود و غذاها و شرابهای خوب مینوشد و با آدمها میگوید و میشنود و چند روزی خوش میگذراند، و یا پی صحبت و یادگیری مکتبی جدید به سراغ شخصی و معلمی دیگر میرود، این ممکن است برای همه خوشایند باشد بجز عاشق که گرسنه تر و خسته تر و تیره تر و غمگین از این دوری به شهر و دیار خود و یار خود باز میگردد
اینجا جلال دین به اصالت دوستی خود و شمس و اینکه آنچه میگوید و میاندیشد نتیجه دوستی با شمس است را بخود یاد آوری میکند و اینکه این نوع دوستیها چقدر گران بها هستند و باید قدر آنرا دانست و با هیچ چیز دیگر آنرا عوض نکرد، و همچنین یاداوری به دوستی ما و جلال دین است که آن را با هیچ چیز دیگری عوض نکنیم
همایون در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۰۱:۰۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۷۰:
آنچه در این غزل مورد تاکید بسیار قرار گرفته است که باید به آن توجه فراوان داشت صداقت است، صداقت و راستی، هیزم آتش عشق است، و بر عکس نفاق و ریا و ترفند و دورویی و دروغ، کار کسانی است که از عشق بویی نبرده اند و به دنبال هوی و منافع خود و فریب خلق هستند و هر لحظه نقشی وباوری دیگر پیدا میکنند در حالیکه آنکس که عاشق است همیشه اسیر و در بند راستی و صداقت خود است که این بند بسیار گرانبهایی است بر عکس بند حماقت که سلسلهای پست و گمراه کننده است
سامری نمونه انسان حقه بازی است که از دانش زرگری و مجسمه سازی خود گوسالهای میسازد که وقتی باد در آن میپیچد صدای گاو میدهد و مردم را میفریبد، انسان غیر عاشق وقتی کسی حرف میزند او هم به خروش در میآید و حرف را با حرف و عمل را با عکس العمل پاسخ میدهد در حالیکه عاشق وقتی خاموش است درون او پر از سخن میشود که از صداقت او میجوشد و وقتی حرفی میزند درون او خاموشی است و هیچ غرض و کینهای کار نمی کند نه آنکه حرف میزند تا پاسخ کسی را بدهد، بلکه حرف میزند چون سخن نویی برای گفتن دارد
اساسا سخن وقتی از روی صداقت است نو است و وقتی سخن نو بناشد و تکرار سخن دیگری باشد از جنس صداقت و راستی نیست و هدف بازاریابی دارد
از اینرو صداقت کار آسانی نیست، برای همین است که میگوید جانم فدای عاشقها که زنجیری گرم و آتشین آنها را از آسمان به زمین وصل میکند و باید آنها را جست وبدور آنان حلقه زد و نشان آن این است که حرف تکراری نمی زنند و دکان باز نکرده اند تا سخنان تکراری بفروشند
جلال دین خود را از این جنس میداند و این آتش را مفرش خود میداند و راه فنا را میپیماید یعنی حرفها را ضبط نمی کند و تکرار نمی کند چون سخن تازه و نو هر لحظه از آسمان به او راه مییابد چون شعلههای آتش که هر یک نو به نو از دل آتش بیرون میآیند
هاوری در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، چهارشنبه ۳ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۵۸ دربارهٔ باباافضل کاشانی » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۵:
بنده در یک نسخه خطی این رباعی را به این شیوه دیدم:
یا رب چه خوش است بی دهان خندیدن
بی واسطه چشم، جهان را دیدن
بنشین و سفر کن،که بع غایت خوبست
بی منت پا،گرد جهان گردیدن
همایون در ۷ سال و ۱۰ ماه قبل، پنجشنبه ۴ بهمن ۱۳۹۷، ساعت ۰۴:۵۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۰: