علیرضا نعمتی در ۸ سال قبل، سهشنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۳۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۳:
درود و قت بخیر. بنده د حال انجام پژوهشی هستم. در مورد گرمابه و گلستان و ریشه این اصطاح که حضرت حافظ نیز در بیت آغازین به آن اشاه کرده اند نیاز درام تا بیشتر بدانم. اینکه گرمابه و گلستان چه نقشی داشته است در جامعه و چرا این دو کلمه هم نشین شده اند؟ در مورد چرایی همنشینی و معنای هر کدام از نظر جامعه شناختی هر بزرگواری اظهار نظر فرماید، سپاسگزارم.
احسان در ۸ سال قبل، سهشنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۲۱ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۳۳۴:
چقدر زیبا.... مخصوصاً این مصرع:
همچو مجنون بار دوش یک بیابان نیستم.
کویر در ۸ سال قبل، سهشنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۳:۵۴ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۳:
چرا غلط املایی مصرع دوم اصلاح نمیشه ادمین محترم؟
دوستانی که بر سبیل انکار شاعر مطلب مینویسن،توجه داشته باشن که حکیم،این اشعار رو جهت انتشار ننوشته ن.
و به نظر بنده دقیقن به همین دلیل،من بر این گمانم که منظورات ایشون،همون معانی ظاهری کلامش هستن.
تصدیق بفرمایید خوانندگان محترم که همین ما،وقتی در تنهایی و با خودمون حرف میزنیم،نمادین حرف نمیزنیم.لخت و بی پیرایه و دقیق و بدور از هر مصلحتی حرفای دلمون رو میزنیم.
خیام یه شک گراست.چون یه دانشمند علوم طبیعیه.هر کسی به خودش جرئت تفکر مستقل رو بده،در همه چیز میتونه شک کنه.حتا به چشمهای خودش.
نادر.. در ۸ سال قبل، سهشنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۳:۴۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۷:
درود محسن. 2 گرامی
در مجموع غزلی زیباست با معانی عالی
اما انسجام لازم بین ابیات وجود ندارد..کمی پراکنده است و آنگونه که باید روان نیست دوست من
به گمانم شاعر می توانست معانی مورد نظر خود را بهتر، گویاتر و شیرین تر در قالب یک غزل منسجم به نظم درآرد
ناصر در ۸ سال قبل، سهشنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۱:۴۷ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۷:
محسن جان
این غزل کمتر از غزل های خوب دیگران نیست
بار اول که خواندم کمی شکن داشت ولی بار دوم به نظر روان و ساده آمد .
پیداست که هم وزن همین غزل سعدی ست.
در انتخاب لغات و نو آوریِ واژه ها دقت شده و شاعر خوب از عهده بر آمده.
سخن عشق را از هر زبان که می شنوی نا مکرر است.
من عاشق شعر عاشقانه ام ، مخصوصاً سبک کلاسیک {قدیمی}
در انتظار بیت تخلص هستم
سیدعلی (رضا) ساقی در ۸ سال قبل، سهشنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۲۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۱:
.https://rezasaghy.blogfa.com/
دوش میآمد ورخساره برافروخته بود
تا کجا باز دل غمزدهای سوخته بود
بعضی ازحافظ پژوهان، ازجمله استادسعیدنفیسی براین باورندکه مخاطب بسیاری ازغزلهای عاشقانه ی حافظ، خانم جَهانْمَلِک خاتون دختر جلال الدین مسعودشاه اینجو، شاهدخت و بانوی شاعر ایرانی است که در نیمه دوم سده هشتم هجری میزیست. او هم دوره با حافظ و عبید زاکانی بوده ومشاعره هایی بایکدیگر داشته اند. لیکن باتوجه به اینکه هیچ اسمی از وی دردیوان حافظ نیامده بنظر میرسد این برداشت صحت نداشته باشد. تنها دلیل استادنفیسی، مشابهت موضوعات غزل وهم قافیه وهم ردیف بودن تعدادی ازغزلهای دوشاعر می باشد. درصورتی که این دلیل نمی تواند سندی مطمئن بر روابط عاطفی این دوشاعربوده باشد. چراکه درآن روزگاران معمولاً درمحفل شعرا یک وزن وقافیه ازسوی پادشاه یا ریش سفیدمحفل مطرح می شد وشاعران برهمان وزن وقافیه غزل می سرودند وباهم مشاعره می نمودندوقدرت نبوغ خویش رابه رخ یکدیگرمی کشیدند. بدیهی است که بااین شیوه، اغلب غزلهای شاعران ازلحاظ، مضمونها وموضاعات وهمچنین کلمات وواژه های انتخابی، تقریباً مشابه هم سروده می شد ودرنتیجه این ظن وگمان رادراذهان بعضی ایجادمی نمودکه این شاعران احتمالا باهمدیگر ارتباطات عاطفی داشته اند که اینچنین دریک ردیف وقافیه غزل سروده اند. به هرحال مخاطب این غزل سراسرعاشقانه دقیقاً معلوم نیست که چه کسی می باشد.
درنظرگاه حافظ اگرچه طریق عشق طریقی دردسازودردانگیز است لیکن باید زندگی راعاشقانه سپری کرد چاره ی دیگری نیست چراکه زندگانی براساس مصلحت گرایی ومنطق وعقل هیچ لطفی ندارد. اگرزندگانی بربسترعشق جاری شده باشد خواهیم توانست جاودانگی وسعادتمندی رادرلحظه لحظه ها تجربه کنیم. دل عاشق بسان رودخانه ای ازشعرهای جهان، زیبائیها ولطافتهای خیال انگیزی بی مانندی دارد ومی تواند پیرامون خویش رانیز لطف وصفایی دیگرببخشد.
برافروختن: ۱- روشن کردن ۲- گلگون وسرخ کردن ۳- خشمناک شدن.
رخساره برافروخته بود دراین بیت کنایه ازسرخ شدن گونه ها، آرایش کردنِ دلبرانه هست.
تا کجا: باید ببینیم کجا
"غمزده" کنایه ازعاشق
سوخته بود: سوزانیده وبه آتش کشیده بود.
معنی بیت: دیشب معشوق با چهره ای آراسته وبرافروخته وآتشین می آمد باید منتظرباشیم تاببینیم بازکجابه دلبری ودلستانی مشغول بوده ودل بیچاره ی چه کسی رابه آتش کشیده است؟
آتش رخسارگل خرمن پروانه سوخت
چهره ی خندان شمع آفت پروانه شد
🌿━━━━━━━━━━🌿
رسم عاشق کُشی وشیوه ی شهرآشوبی
جامهای بودکه بر قامت اودوخته بود
شیوه: سبک وروش.
شهر آشوب: کسی که شهری را تواندبه آشوب کشد.
جامه ای بود که برقامت او دوخته بود:شیوه های شهرآشوبی به مانند لباسی که برازنده ی قدوقامت اوبود گویی که مطابق اندازه ومخصوص اندام او دوخته شده بود. عشوه وغمزه درشمایل اوبسیاراثربخش ،جذّاب وزیبا بنظرمی رسید.
معنی بیت: اودرکشتن عاشقان وبه آشوب کشیدن یک شهرچنان مهارت داشت که گویی لباس دلبری وبرهم زدن شهروکشتن عشّاق، براندام اودوخته شده است. این جامه ی دلسِتانی، چقدربرازنده ی قامت والای اوبود! اوالحق که بسیارزیبا بود وکرشمه هاوغمزه های اوباشکل وشمایل اودرتناسب بود وهربیننده ای رامفتون وشیدای خویش می نمود.
زانجاکه رسم وعادت عاشق کشیّ توست
بادشمنان قدح کش وبا عتاب کن !
🌿━━━━━━━━━━🌿
جان عشّاق سپند رُخ خود میدانست
وآتش چهره بدین کاربرافروخته بود
سپند: دانه اسفند که به منظوردفع چشم زخم در آتش می سوزانند.
برافروخته بود: آتش رخسار" همان جاذبه ی دلبریست که برخرمن دل و جان عاشق می افتد واورابه آتش می کشد.
معنی بیت: درنظرگاهِ معشوق، جانهای عاشقان همچون دانه های سپندیست که می بایست برای دفع چشم زخم، درآتش رخساراو بسوزند! اوپیشاپیش برای این کار(سوزاندن جان عشّاق به جای سپند) آتش چهره اش رانیز برافروخته وآماده کرده بود!
حاجت مُطرب ومی نیست توبُرقع بگشا
تابه رقص آوردم آتش رویت چوسپند!
🌿━━━━━━━━━━🌿
گرچه میگفت که زارت بکُشم میدیدم
که نهانش نظری با من دلسوخته بود
زارت بِکُشم : جان تورابه سختی خواهم گرفت. تورابه خفّت وخواری خواهم کُشت
معنی بیت: اگرچه مراشدیداًتهدید به کشتن وسوزانیدن می کرد ومی گفت که تورابه خفّت وخواری خواهم کشت! لیکن درنهانگاه اوپیدا بود که این تهدیدات نمایشی هست ومن به روشنی می دیدم که دلش برای منِ دلسوخته می سوزد وهمین کافی بود تاشیفتگی من بیش ازپیش فزونی یابد وازجوروجفای او دلشکسته نگردم!
هردَمش بامنِ دلسوخته لطفی دگراست
این گدا بین که چه شایسته ی انعام افتاد!
🌿━━━━━━━━━━🌿
کفرزلفش ره دین میزد وآن سنگین دل
درپی اش مَشعلی ازچهره برافروخته بود
زلفٌ:در فرهنگهای مختلف این واژه به شکلهای زرفین، زفرین، زلفین، زوفرین و زلفینک آمده است. زلف در بعضی از گویشهای خراسانی هنوز هم به معنای زنجیری است که از داخل به پشت در خانه میاندازند تا در قفل شود.
زلف به معنای حقیقی همان موی،گیسو، طرّه وجعد هست وبیشتر معنای مجازی ان مورد توجّه قرارمیگیرد.
این واژه در منابع عرفان و تصوّف فاقد تعابیر خیال انگیز ورویاپروراسـت امّـا حضرت حافظ، وسایرشاعران پارسی گو،به مددطبع لطیف خویش، تعابیری لطیف، باریک، دقیق و مفصّل از زلف ارائه نموده اند بطوریکه دامنه ی معنای مجازی زلف وگیسوراتوسعه داده،غنی سازی کرده ومضامین بِکرونابی خلق کرده اند.
کُفرزلف: کنایه ازسیاهی وپریشانی ی خیره کننده ی زلف معشوق،که ابتدادرکانون توجّه وتمرکزفرد نشسته ،دل او رامفتون وشیدا ومبتلابه عشق کرده ودرنهایت، دین وایمان اورابه غارت می برد ویک فرد به اصطلاح مذهبی رابه کافر مبدّل می سازد! البته درفرهنگ حافظانه این عابدان وزاهدان نیستند که مذهبی ودینداربوده باشند بلکه اصل مذهب ودیانت حقیقی، همان مسلک رندی عاشقیست، بقیّه مذاهب وادیان هیچ حقیقتی دردل خود ندارند همه ی انها رامعذوردار ! چراکه ازحقیقت تُهی هستند وناگزیرند که برای حقیقی جلوه دادن خود، ره افسانه زده ودست به داستان سازی هابزنند!
سنگین دل: سخت دل و نامهربان
مشعل: چراغ
ره دین می زد: دین وایمان آدمی رابربادمی داد.
درپی اَش مشعلی از..: به دنبال آن ، درتکیمل کردن کارزلف، چراغی ازرخسارروشن کرده بود تا دین باختگان راه درست خودراپیداکنند دینشان که بربادرفته است با دیدن چهره ی معشوق، طریق عشق بگزینند وازگمراهی نجات یابند.
معنی بیت: سیاهی دلکش وپریشانیِ دلفریب گیسوان آن دلبرعصیانگر، دین وایمان آدمی را به غارت می بُرد وبه دنبال آن یا درتکمیل کارزلف خود، آن دلستان سنگیندل، چراغی ازآتش رخساره برافروخته بود تا راه جدیدی برهمین دین باختگان نشان دهد راهِ عشق ودلدادگی که تنها راه نجات ورستگاریست.
زکفرزلف توهرحلقه ای وآشوبی
زسِحرچشم توهرگوشه ایّ وبیماری
🌿━━━━━━━━━━🌿
دل بسی خون به کف آورد ولی دیده بریخت
الله الله که تلف کرد و که اندوخته بود
الله الله: درعجبم ، جای شگفتیست
معنی بیت: دل ِعاشق پیشه خونهای بسیاری اندوخته بود ولی دیده بانظربازی وچشم چرانی، باعث شد دل ازخودبیخودشده و خون دلم ازروزن چشم به بیرون بریزد… شگفتا خداوندا که چه کسی باچه زحمتات طاقت فرسایی،قطره قطره خون وانرژی جمع کرد واندوخت(دل) وچه کسی چه آسان همه ی محصول آن زحمات را به بادسپرد و تلف کرد(چشم)
نخست روزکه دیدم رخ تو دل می گفت
اگررسد خللی خون من به گردن چشم
🌿━━━━━━━━━━🌿
یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد
آن که یوسف به زرِناسره بفروخته بود
زر ناسره: طلای ناخالص وتقلّبی
معنی بیت: هرگزیارزیباروی خویش رابا دنیا ولذتهای دنیوی عوض مکن عبرت بگیر ازکسی که حضرت یوسف ارزشمند را به سیم وزرتقّلبی فروخت وچقدر زیان کرد؟
"دراینجا یارمفروش به دنیا" استعاره از این است که مبادا سختیهای طریق عشق، تورادلسردوناامیدسازد وتوازعشق روی گردان شوی؟ لذات زودگذر دنیا ممکن است که بسیاروسوسه انگیزباشند وتو وادارشوی که برای رسیدن به انها عشق را که طریقی سخت وخطرناک است رهاسازی….امّابدان که همانگونه که آن شخص ِ یابنده ی یوسف، پس ازفروختن او،سخت پشیمان گشت تونیز باپشت کردن به عشق وروی آوردن به مظاهرفریبنده ی دنیا، خیلی زود دریافت خواهی کرد که چه گوهرارزشمندی را به چه قیمت ناچیزی فروخته ای! آن روز تونیزسخت نادم وپشیمان خواهی شد!
هرآنکه کُنج قناعت به گنج دنیا داد
فروخت یوسف مصری به کمترین ثمنی
🌿━━━━━━━━━━🌿
گفت وخوش گفت بروخرقه بسوزان حافظ
یا رب این قلب شناسی ز که آموخته بود؟
خرقه: لباس مخصوص صوفیان ودرویشان
"قلب شناسی" ایهام دارد:۱- مهارت شناختن چیزهای تقلّبی،چنانکه کسی باتجربه بانگاه کردن دراشیای فلزی به راحتی ،مس ونقره وطلا راتشخیص می دهد ۲- مهارت تشخیص راستگویی ودروغگویی،شناخت صادق بودن یانبودن کسی ازرفتارهای او
معنی بیت: معشوق مرانصیحت کرد وچه بسیارنیکو وبه جاگفت که ای حافظ برو این خرقه ی حُقّه بازی رابسوزان وبی رنگ و ریامباش! بااینکه من بامهارت تمام تظاهربه پرهیزگاری وپاکدامنی می کردم وگمان می نمودم که هیچکس قادربه تشخیص شیوه های شعبده بازانه ی من نخواهد بود! اما محبوب مراغافلگیرکرد ومشت مرا بازکرد!
ولی درشگفتم که او چگونه ازدل من آگاه بود؟! خداوندا او ازکجا فهمید که من این خرقه راازبهر پاکدامنی نپوشیده ام بلکه این خرقه رابه مانند پرده ای برسرعیب های خویش کشیده ام تامردم متوجّه عیبهای من نشوند!
خرقه پوشیّ من ازغایت دینداری نیست
پرده ای برسرصدعیب نهان می پوشم!
نادر در ۸ سال قبل، سهشنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۱۵ دربارهٔ امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۳۹۹:
الان که بیشتر دقت میکنم مصرع آخر هم قاعدتا باید اینطور باشد : "...من خود شکسته.."
نادر در ۸ سال قبل، سهشنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۱۰ دربارهٔ امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۳۹۹:
با سلام. به نظر میرسد که "...بوی تو آورد سوی" من باید درست باشد.
عثمانی در ۸ سال قبل، دوشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۵۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۳۷:
خود مولانا در این که این ها همه ناشی از عشق و مستی شمس الدین است، فرموده:
ستیزه روی مرا، لطف و دلبری تو کرد/
و گرنه، سخت ادبناک بودم و مسکین.
یکی (ودیگر هیچ) در ۸ سال قبل، دوشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۴۴ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱ - سرآغاز:
همانطوریکه خود مولانا فرموده هرکسی از ظن خود شد یار من برداشت های متفاوت باعث رنگارنگی در دنیا گشته و بازگشت به اصل یعنی همان وحدت وجود پس از کثرت ولی طبق منطق الطیر عطار تمام آنانکه در کثرت بودند به وحدت نخواهند رسید و تنها سی مرغ (البته به تمثیل) در وحدت به سیمرغ می رسند. پس بانگ نای که آتش عشق است هرکه ندارد به نیستی رهنمون می شود . شرط بقا عشقست ولی چه کسی واقعا عاشق است و عشق را دریافته است؟ تنها زمانی انسان به دریافت درستی از معنای عشق می رسد که خود را بشناسد و از منیت خود بمیرد و در او زنده شود .این مورد از آن معانی است که به درک و تمرین و استمرار نمیتوان بدان رسید و تنها عنایت ذات می طلبد و گوش شنوا (نه گوش خر) و جسمی که از جان آگاه است (تنها با تسلیم میسر است نه با ادعای فقر و خود کم بینی که مصداق کامل خودپرستی است.)حافظا تو خود حجاب خودی از میان برخیز مرگ اختیاری در صورتی میسر است که انسان به خودشناسی برسد و عکس آنچه که آموخته ایم خودشناسی به وجود عالیه خویش پی بردن نیست بلکه با تمام عقل و منطق و موجودیت خویش به این باور و ایمان قاطع میرسی که چیزی جز هیچ نیستیم و تسلیم و نظاره گر جریان ذات هستی در وجود بی وجود خویش می شویم .
این راز مردن اختیاری یا همان فنا (و نه فنا فی الله که مقوله ای انحرافی و بازگشت به وجودی بی وجود است چرا که مقام الله در تصاحب ممکن الوجود است.)و پس از آن بقا (و نه بقای بالله ) که بقای در ذات است .
بنابر این کلام شخصی که در آتش عشق و مستی و دیوانگی پخته گردیده در شخص خامی که هیچ تجربه ای از این معانی ندارد موثر نخواهد بود و والسلام .
محسن.۲ در ۸ سال قبل، دوشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۳۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۳:
کورش روحانی
می گوید:
هرچه عقل درین راه شیوه های مختلف به کار گرفت و شعبده بازی کرد مانند حقه بازی های سامری بود که در برابر عصا و ید بیضای حضرت موسی انجام داد که بی نتیجه بود
نصیری در ۸ سال قبل، دوشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۰۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۰۵:
در بیت
پرده حق خواست شدن ماه و خور
عشق شناسید که او حور نیست
کلمه حور می تواند هور هم باشد. در این صورت قرابت معنایی با کلمه ماه در مصرع اول پیدا می کند. هور به معنای خورشید است
پیوند به وبگاه بیرونی/
مهدی ابراهیمی در ۸ سال قبل، دوشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۴۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵:
عاشقان کشتگانِ معشوقند
بر نیاید ز کشتگان آواز"
چون پرنیان، صبحِ روشن، آینه می ماند او.
روال و رسمَ ش آن گونه بود که گنج به غایتِ وسواس در پرده و پنهان باشد، اِلّا گنجِ غمَ ش. که از برقِ تیرِ چشمِ مستِ بیمارَ ش سر و سَرّی و بلکه رنگ و رخُ ی داشته، و آن جا تر در تنه خاکی هر دو شان سیم و زری بود. آن نازنین قلم در گُشایشِ بندی ترفندی فرموده است؛
هنگامِ تنگدستی در عیش کوش و مستی/ کاین کیمیایِ هستی قارون کند گدا را"
در تنگدستیِ جان، رُخ و روح از غایتِ حرمان تا بدان حد رنجور می گردند که آب و رنگی در جویِ شان نی ماند و از این روست که عاشقانَ ش در زردی و سُرخی طلایِ ناب اند. او در گرماگرمِ مهرَش به طعنه و شکوه می فرماید؛
از کیمیایِ مهرِ تو زر گشت روی من
آری به یُمنِ لطفِ شما خاک زر شود"
و اما ناب ترین رُخِ زر، یک دو پیمانه فزون تر، آن جا که زر و زرکَش از لبِ آبگونَ ش تر و گلگون می گردند. کیمیایی که جهانَ ش در رگِ تاک و لبِ یار نهاده و در جانِ خُم و پیِ اهلِ فَنَ ش نیز هم.
گُشایشی که به یُمنِ آن کاسه ی مهر رنگی به رُخی افزاید و بل آبِ رویی.
گره ای که به دَستانِ افسون گرِ مهر به چنگِ تای تاک افتاده است.
در سفالِ خُم نگر زراب می"
در اوجِ عشق و تَمَنا از قلمَ ش این گونه می کهنه می تراود:
گدای میکدهام لیک وقت مستی بین
که ناز بر فلک و حُکم بر ستاره کنم"
بماند آن ( گنجِ روانَ)ش در گذرِ افسوس
افسوس که آن گنجِ روان رهگذری بود"
احمد آذرکمان ۰۴۹۰۳۰۰۶۶۹.a@gmail.com در ۸ سال قبل، دوشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۳۴ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۸۶۶:
از ما مپرس حاصل مرگ و حیات را
در زندگی، به خواب و به مردن، فسانهایم . صائب
حوض یخ بسته بود . پیرمرد از مجلس فاتحه بیرون زد .
کفش های کهنه اش را از کیسه پلاستیکی بیرون آورد . کیسه ی پلاستیکی را باد بُرد ... به کوچه ی پنجم که رسید صدای حمد و سوره رنگ باخته بود ، و صدای کوبه دار یک قالی ، و زنگ دوچرخه ی بچه ها بود که جاندار به نظر می آمد . هوسِ آبگوشت کرده بود . هوسِ لیمو امانی و گوشت ... باغچه ها از برف پر شده بودند . پسرکی داشت کلیات سعدی را ورق می زد . پیرمرد کنار پسرک نشست و به کت سبز کشمشی او خیره شد . یادش آمد که وقتی به سن پسرک بود یکی عین همین کت سبز کشمشی را داشته است ...آهی کشید و بلند شد از پنجره ای که هنوز هم به رنگ آبی تیره بود داخل اتاق را نگاه کرد . برق رفته بود . گوشه ی طاقچه ، گردسوزی را روشن کرده بودند . گردسوز مدام پِت پِت می کرد . دکمه ی بالای پیراهنش را باز کرد . سرش را چرخاند ، و با دقتِ تمام به برف های باغچه نگاه کرد . انگار برف ها برایش آشناتر از باغچه بودند ... صدای چرخ خیاطی می آمد . حدس زد که امروز باید یکشنبه باشد . خوب یادش می آمد که یکشنبه ها زنش چشم هایش را مدام تنگ و پشت هم سوزن چرخ خیاطی را نخ می کرد، و پارگی لباس ها را می دوخت ... شب بود اما پیرمرد دلش صبحانه می خواست . به سمت قالی ها رفت . کُرک های قالی را بو کرد . دلش می خواست دیکته بنویسد . دوست داشت مداد رنگی بتراشد . جوجه اردک بکشد ، جوجه اردک زشت . توتِ قرمز بخورد و دور دهانش را پاک نکند . آب باران در کفش هایش سوراخش برود . به جای کمربند ، بند شیرینی به کمرش ببندد . در خرابه ها سرپا بشاشد . گوجه ی کال گاز بزند و تف کند . از خوش رنگی بال کفشدوزک ها ذوق کند . از دست وزوز مگس ها عصبانی شود ... گردسوز هنوز پت پت می کرد . پیرمرد آماده شد که پالختی روی برف ها بالا و پایین بپرد ، اما هر چه کرد کفش های کهنه اش از پایش در نیامد . صبح شده بود . باد پلاستیک کفش هایش را برایش آورده بود . خودش را دید که دوباره وارد مجلس فاتحه می شود . صدای حمد و سوره می آمد .
احمد آذرکمان ـ فشافویه . 21 آبان 97
مفقودالاثر در ۸ سال قبل، دوشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۳۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۳:
سلام
اینهمه شعبده
ببخشیدا
ولی گمونم امروزیش میشه :
من میخواستم سیاهش کنم , طرف خودش ذغال فروش بود
چون مصراع بعد کار خودشو با گوساله ی سامری مقیاس میکنه
زرنگی اونو با ید بیضا معجزه ی موسی
مهدی ابراهیمی در ۸ سال قبل، دوشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۲۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۶:
صبا تو نکهتِ آن زلفِ مشکبو داری
به یادگار (بمانی) که بویِ او داری"
بماند آن قرار و آرامَش که در نوازشِ قلمی به دَستان و یادگار در بندَ ش کرد
مهدی ابراهیمی در ۸ سال قبل، دوشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۱۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۶:
که گر بدو رسی از شرم سر فرو داری"
در نوازشِ قلمی به طرفةالعین افقِ زمان و مکان در گاهَ ش پیدا و چون ستاره ای سوسو می زند.
پنهانی "شبَ" ش در "غلامان ماه رو" به برکتِ آن "دمَ" پیدا و دیدنی و از زبانِ آن مونسِ جان شنیدنی ست.
اقلَ ش این جا
مه را به چَشمِ دل می بینند
به چشم سر پر از چاه و چاله است
یکی چه زنخدانش.
(دم) از ممالکِ خوبی چو (آفتاب) زدن
تو را (رسد) که (غلامانِ ماه رو) داری"
خالِ مِشکین که بدان عارضِ گندمگون است
سرِّ آن دانه که شد رهزنِ آدم با اوست"
در رهزنی ش به از این که آسمانِ شب در نقابُ و غلامِ تو (با)شد به آن دانه ی دل و کمرِ دوتا در رسیدن به کُنه آن چهِ زنخدانش؟
کوروش روحانی در ۸ سال قبل، دوشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۰۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۳:
درود و تحیت الهی بر شما رفقای ادیبم
به قول کلیله و دمنه سلام و درودی که امداد آن به امتداد روزگار متصل باشد
این غزل چنانچه میدانید از شاهکار های ادبیات پارسی است(تمنا میکنم پارسی بنویسیم نه فارسی!!)
ولی در باب بیت:
این همه شعبده خویش...........
معنیش رو متوجه نشدم ممنون خواهم شد اگر دوستان منت بر سر بنده بگذارند و معنی کنند
وبالله توفیق
مفقودالاثر در ۸ سال قبل، دوشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۳۷ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱۶۴ - خدو انداختن خصم در روی امیر المؤمنین علی کرم الله وجهه و انداختن امیرالمؤمنین علی شمشیر از دست:
عباس جان اگه نمیدونی اینو باید بهت بگم که طبری یه سننی مذهب متعصب بود و چندبار قلمش از تعصبش پیروی کرده
علی هیچ وقت به عمربن عبدود نگفت اینا کی هست پشت سرت
علی به عمرو گفت آیا جنگیدن با من کافی نبود که یاور آوردی ?
عمرو خودش برگشت و پشت سرش رو نگاه کرد !
مهدی ابراهیمی در ۸ سال قبل، سهشنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۰۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰: