گنجور

حاشیه‌ها

مفقودالاثر در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۲۹ دربارهٔ وحشی بافقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۲:

میلاد
میگن وحشی عاشق زنی بود و اون زن رسوای عامش کرد
اون زن آدم اخلاق داری نبود
تو بیت چهارم گمونم وحشی بهش میگه چرا انقد با آدمای بی ارزش سر و کار داری ?
میخوام جوری بی نیاز باشی که به عنقا (ققنوس ) هم توجه نکنی
اینجا گنجشک و ققنوس رو مقابل هم قرار داده و ققنوس هم یه مرغ افسانه ای بود

علی موجز در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۲۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۰۹:

باسلام میخواستم بگم که شاعر این شعر علی موجز در منطقه شبستر اذربایجان غربی است که مانند صمد بهرنگ شعر هایش را به نام کسان دیگر میزنند

مفقودالاثر در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۱۹ دربارهٔ وحشی بافقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱:

اون هیچوقت باز نمیاد حتی واسه گرفتن جون
وحشی شما سوختی چون نتونستی بسازی
من که تاب سوختن ندارم چکار کنم چکار کنم
آه ...
فقط اینو فهمیدم که گریه کردن واسش آدمو آروم نمیکنه که هیچ بدتر هم ...

میم الف در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۴۸ دربارهٔ سنایی » طریق التحقیق » بخش ۷۵ - الملک یبقی مع الکفر ولایبقی مع الظلم:

«الملک لایبقی مع الظلم» حکمتی متین است. مطلب آقای کدیور را اینجا بخوانید:
پیوند به وبگاه بیرونی

مسعود در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۳۰ دربارهٔ سعدی » مواعظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴:

به نظر بنده منظور سعدی خودش است.

حامد در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۱۲ دربارهٔ ابوسعید ابوالخیر » رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران » رباعی شمارهٔ ۷۱۴:

هدف آمدن دلبر شبانه نیست
درخواست نزدیک شدن است نه شب امدن
پس شاعر بسی زیبا سرودست
استفاده از من در مسرع دوم بسی نامناسب است
ولی بنده شعر را موزون میکند, باید بعد از بنده مکث کرد
در صرع چهارم منظور تر بودن لب دلبر است نه لب ترسا
پس باید لب را با کسره خواند و بعد از تر کمی مکث کرد.

علیرضا کاظمی در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۲۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » ترجیعات » سی‌ام:

سلام دوستان
تاصورت و پیوند جهان بود علی بود تا نقش زمین بود وزمان بود علی بود
این بیت رو به مولوی نسبت میدن ولی من در اشعار مولوی ندیدم اینو
اگه بگین غزل شماره چند دیوان شمس هست ممنون میشم

نصراله سلامی در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۲۰ دربارهٔ فایز » دوبیتی‌ها » دوبیتی شمارهٔ ۱۰۶:

با سلام وعرض ادب
پری در شعر فایز سه معنی می تواند داشته
یکی معنی معشوق زیبا روی زمینی
ودیگری به معنی معشوق افسانه ای که ساخته ذهن شاعر می باشد
وسوم به معنی عرفانی چونکه پری هم نزد معشوق می باشد وهم از او معشوق دور می باشد که این صفت خداوند است زیرا خدا هم به انشان از رگ گردن نزدیک تراست وهم می تواند از او دور باشد

مفقودالاثر در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۵:۵۶ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۳۴:

ممنونم از هر سه دوست لطف فراوان دارید
و تعبیرها هم هر کدوم سرجای خودش قشنگ بود

مفقودالاثر در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۵:۵۰ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۵۴:

فلک این قدر به دقت به چه کار رشت ما را
محسن 2 نمی دونم شما چه لجی برداشتی با من که هر جا حرفی میزنم حتما باید چیزی بگی
ولی اگه شعر رو می خوندی متوجه می شدی این تفسیرت مال بیت چهار مربوط به مصراع
بالاست
ندونسته حرف زدن اصلا چیز خوبی نیست آدم ضایع میشه

همایون در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۴:۲۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۰۰:

با سپاس از حکیم عزیز با توضیح بسیار با ارزش، آنچه می‌‌توان افزود این است که تصادف در امور روزمره، بی‌ ارزش و گاه منفی قلمداد می‌‌گردد ولی در عرفان و قلمرو رازورزی بسیار با ارزش است همانگونه که در زندگی‌ معمولی‌ و تجربی قانون حاکم است و استثنا‌ها از موارد کم اهمیت ا‌ند ولی در عرفان استثنا‌ها ا‌ند که ارزش‌ها را با خود می‌‌آورند و دیگر اینکه معنی‌‌های عرفانی نیازمند مصادیق تجربی نیستند آنگونه که تئوری‌های علمی‌ هستند بلکه درستی خود را از حسی درونی می‌‌گیرند
مثالی از زندگی‌ انسان، حس درونی ستایش در انسان است که با ستایش نور آغاز می‌‌گردد و سپس ستایش باران و همین طور تا ستایش بزرگی در وجود انسان گسترش می‌‌یابد و اینگونه معنی‌ بزرگی پدید می‌‌آید که نیازمند هیچ تصدیق علمی‌ و ریاضی نیست چرا که بزرگی در علم را تعداد صفر‌های زیاد در جلو یک عدد مشخص می‌‌کند که هرگز نمی تواند مصداقی بر معنی‌ بزرگی نزد انسان باشد
این غزل در حقیقت بزرگی نویی و فراخی میدان سخن را می‌‌رساند که در برابر آن، دانش و اندوخته ما بسیار ناچیز است و کسی‌ که به دانش خود گره خورده است مانند پیاده‌ای است که صحرایی بی‌ پایان را در می‌‌نوردد و کوله‌ای سنگین را نیز حمل می‌‌کند که همان اعتبار‌ها و ارزش‌ها و دیگر دست آورد هاست
در حالیکه این پهنه نیازمند اسبی سرکش و سواری چابک است، و این غزل راه و رسم گذار در آن را توصیف می‌‌کند
در جایی‌ دیگر می‌‌گوید تمام ذرات وقتی‌ پا به هستی‌ می‌‌گذارند لرزانند این از مبانی فیزیک کوانتوم است که ذرات بی‌ قرارند و حالتی میان موج و ذره ا‌ند ولی این قابلیت ویژه انسان است که پایانی بر این لرزنده بودن را در درون خود حس می‌‌کند و حساب خود را از آن یکسره جدا می‌‌سازد چون حسی گلستانه در درون خود دارد که خزان را به آنجا راهی‌ نیست و حسی موزونی در انسان هست که در هیچ پدیده‌ای دیگر در هستی‌ یافت نمی شود

۷ در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۴۲ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۳۴:

هجران به دل گوارا ز امید وصل گردید
شهدست آب دریا لب تشنه گهر را
به نظر گهر به معنی پاک و زلال بکار رفته است(اشاره به رود و چشمه)
احتمال شاید کمتر گَهَر که رود است و آب شیرین و زلال
آری امید زنده ماندن(وصال) آب تلخ و شور دریا(جدایی) را برای(شخص) لب تشنه(عاشق) همچون آب زلال رود میگرداند.
دل غم پرور تلخی و شوری جدایی را با امید وصال به زلالی و شیرینی میرساند.
شیرین غمان
آنقدر دست و پا میزنم و شنا میکنم تا از مصیبت دریا به جاری رود برسم.
تو را من زهر شیرین خوانم ای عشق
که نامی خوش تر از اینت ندانم
وگر هر لحظه رنگی تازه گیری
به غیر از زهر شیرینت نخوانم
چه غم دارم که این زهر تب آلود
تنم را در جدایی میگدازد
از آن شادم که در هنگامه درد
غمی شیرین دلم را می نوازد
مشیری
هر کسکی را کسکی هر جگری را هوسی
لیک کجا تا به کجا من ز هوایی دگرم
بر همگان گر ز فلک زهر ببارد همه شب
من شکر اندر شکر اندر شکر اندر شکرم
...............................................
با غمزه سرمست تو میریم و اسیریم
با عشق جوانبخت تو پیریم و جوانیم
شادی شود آن غم که خوریمش چو شکر خوش
ای غم بر ما آی که اکسیر غمانیم
مولانا

nabavar در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۳۴ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۵۴:

غم آتشین عذاران نه چنان برشت ما را
رشتن = ریسیدن
برشت = پرورد ، بوجود آورد، دگرگون کرد

الف رسته در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۰۹ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۳۴:

شهد است آب دریا، لب تشته‌ی گهر را
منظور از گهر در اینحا مروارید است.
مروارید طبیعی در آب دریای شور در درون صدف به وجود می‌اید. صدف آب شور دریا را همچو شهد می‌خورد و مروارید میسازد. عاشق غم هجران را همچو شهد و شکر می‌خورد و ثمر و پختگی می‌‌اموزد.

محدث در ‫۸ سال قبل، سه‌شنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۵۲ دربارهٔ ابن حسام خوسفی » ترکیبات » مناقب هفت گل در مدح امام زمان (عج):

آنچه خوبان همه دارند تو تنها داری
السلام علیک یا صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجک الشریف)

محمد در ‫۸ سال قبل، سه‌شنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۵۲ دربارهٔ عطار » تذکرة الأولیاء » بخش ۱۴ - ذکر بایزید بسطامی رحمة الله علیه:

این متون هپروت نیستند خطاب به کسانی که این طرز فکر را دارند باید گفت :
اگر تو را به وادی راه نداند دلیل بر وجود نداشتنش نیست
بعد از مرگ می فهمیم که این دنیا فانی و هپروت است

ا م در ‫۸ سال قبل، سه‌شنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۰۳ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ اشعار ترکی » بهجت آباد خاطره سی:

این شعر رو یک خواننده آذربایجانی به نام Nahide babasli (ناهیده باباشلی) خونده و در نسخه تصویری آهنگ هم مینویسه که شعر از استاد شهریار هستش. آهنگ بسیار زیبایی هست

جلال در ‫۸ سال قبل، سه‌شنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۰۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۷:

شنیدن این غزل زیبا با صدای استاد شهرام ناظری در آلبوم بهاران آبیدر زیبایی صد‌چندانی به شعر میدهد.

nabavar در ‫۸ سال قبل، سه‌شنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۳۴ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۳۴:

شهدست آب دریا لب تشنه گهر راآ
آنکه در پی یافتن مروارید است ، آب دریا با آنهمه تلخی برایش چون شهد شیرین است
لب تشنه ی گوهر = خواهان مروارید

مفقودالاثر در ‫۸ سال قبل، سه‌شنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۳۴ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۳۴:

بیت 5
مصراع 2
کسی لطف میکنه در مورد گهر بهم توضیح بده

۱
…
۳۰۲۰
۳۰۲۱
۳۰۲۲
۳۰۲۳
۳۰۲۴
…
۵۸۷۳