گنجور

حاشیه‌ها

محمد علی در ‫۸ سال قبل، جمعه ۴ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۲۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۱۸:

منم عاشق مولانا هستمو داوود آزاد منو با این شعر اشنا کرد.واقعا عالیه

از آران و بیدگل در ‫۸ سال قبل، جمعه ۴ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۰۵ دربارهٔ رهی معیری » چند قطعه » قطعهٔ ۱۳ - سخن‌پرداز:

فکر می کنم بیت آخر مصرع اول " تا چند کنی قصه ز اسکندر و دارا" درست تر باشه.

سید محمد در ‫۸ سال قبل، جمعه ۴ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۴۹ دربارهٔ قاآنی » مسمطات » در مدح و ستایش اختر شهریاری و صدف گوهر تاجداری سترکبری و مهدعلیا مام خجستهٔ شهریار کامگارناصرالدین شاه قاجار ادام‌الله اقباله گوید:

وزن شعر: مفاعلن مفاعلن مفاعلن مفاعلن (بحر رجز مثمن مخبون)

مهدی قناعت پیشه در ‫۸ سال قبل، جمعه ۴ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۳۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۱۹:

 عشق منشا هر دو جهان است.هم مادی وهم معنوی و راز عدم در دست او

هجران قلی زاده در ‫۸ سال قبل، جمعه ۴ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۵۵ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۹ - حالا چرا:

ایا این دو ستر از این شعر نیست؟
کجا بودی که سرمست و شاداب امدی
شب چه میکردی که با چشمان پر خواب امدی

پویا منصوری در ‫۸ سال قبل، جمعه ۴ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۴:۵۰ دربارهٔ رودکی » قصاید و قطعات » شمارهٔ ۱۲۱ - بویِ جویِ مولیان آیَد هَمی:

موضوع بسیار ساده است
شاعر نابینا بوده و به عمد این اتفاق افتاده است
هدف شاعر دقیقا مثل الان (باعث بحث شدن) بوده ولاغیر

محمد ثنائی در ‫۸ سال قبل، جمعه ۴ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۳:۴۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵۸:

به عبارتی دیگر نحوه برخوردت با ایاز تو را تبدیل به کسی چون محمود نمی کند، بلکه اگر کسی چون سلطان محمود باشی نتیجه کار (غرض) برخوردی با شکوه مشابه آنچه سلطان محمود با ایاز داشت میشود.

محمد ثنائی در ‫۸ سال قبل، جمعه ۴ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۳:۴۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵۸:

با سلام
بیت هشتم هم بسیار ادیبانه، شاعرانه و با تشبیهات فراوان سروده شده:
غرض کرشمه حُسن است ور نه حاجت نیست
جمال دولت محمود را به زلف ایاز
از نظر من کرشمه حسن به معنی جلوه گریِ نیکویی و جمال دولت محمود زیبایی های حکومت سلطان محمود غزنوی است، و زلف ایاز مشبه و مشبه به هستند و در بیت به این معنا به کار می رود: چون زلفی که زینت بخش صورت است، ایاز زینت بخش دولت محمود بود
اگر بخواهیم بیت بالا را به جمله ای محاوره ای نزدیک کنیم میتوان اینگونه نوشت:
غرض کرشمه حسن است، ورنه جمالِ دولتِ محمود را به زلفِ ایاز، حاجت نیست.
با توجه به اینکه در مورد سلطان محمود و دولتش سخن میرود معنای تحت الفظی چنین است:
نتیجه، جلوه گری ودلرباییِ نیکویی های دولت سلطان محمود است. وگرنه زیبایی های مقام و حکومت سلطان محمود احتیاجی به گیسوانی چون ایاز نداشت.
کار تمام نشده ما میدانیم حافظ در غزل به دنبال تعریف از سلطان محمود نبوده، (به شخصه معتقدم اگر پهلویی از شعر به شاه شجاع هم خورده نگاه معنا گرایانه تری هم در بیت وجود دارد). از نظر من بیت حاوی این معنا است:
آنکه مقام و منزلتی (دولت) چون سلطان محمود دارد، برای رسیدن به این مقام احتیاج به ایاز ندارد، بلکه وقتی دارای منزلت زیبا و رفیعی (حُسن) چون سلطان محمود باشی، نحوه برخوردت با کسی مثل ایاز، زینت بخش و جلوه گر حسن و نیکویی تو می شود.

سعید در ‫۸ سال قبل، جمعه ۴ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۱:۰۹ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۹۵:

مصرع اول بیت آخر
«شب به یاد نوگلی چون غنچه پیچیدم به خویش»

محمدحسن خانی در ‫۸ سال قبل، جمعه ۴ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۳۱ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۱:

میوه نمی دهد به کس، باغ تفرج است و بس
جز به نظر نمی رسد سیب درخت قامتش
صحبت از بی رحمی معشوق است در حالیکه عاشق حتی به چنین
هم رضایت دارد و همچنان دعاگو و خواهان سلامتی معشوق است ادامه توصیف بیت اول است؛ آنکه هلاک من همی خواهد و من سلامتی......

حسن حدادی در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۵۰ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۵۷:

وزن شعر نادرست است
چهار بار فاعلاتن رمل مثمن کامل ( سالم )

حسن بیگی در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۲۷ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۴ - فی مدح شیخ صدرالدین:

در بیت 26 طاهرا یاید «آشیان» باشذ

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۰۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۸:

https://rezasaghy.blogfa.com/

 

ای نورچشم من سخنی هست گوش کن

چون ساغرت پراست بنوشان ونوش کن

"چون ساغرت پراست" استعاره ازداشتن دارایی و ثروت ،سلامت جسمی ودرنازونعمت بودن است. لیکن مطابق روال همیشگی، حافظ دراینجا نیز که سخن پیرامون خیررساندن به خود ودیگران است منظور خودرابا ادبیّات موردعلاقه ی خویش که همان ادبیّات شیرین،بی ریا و صادقانه ی میکده ایست بیان می کند والحق که چه زیبا و لطیف ازعهده ی اینکاربرمی آید.

معنی بیت: ای عزیز سخنی باتو دارم این سخن بشنو وبکارگیر که رستگاری وسعادت دراین نکته هست:.

تازمانی که صاحب دولت وثروت هستی هم خودت استفاده کن هم نیازمندان ومستمندان راتحت حمایت خویش قراربده وهم درراه خیر ونیکی قدم بردار.

بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زَر

که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند

🌿━━━━━━🌿

در راه عشق وسوسه ی اهرمن بسیست

پیش آی و گوش دل به پیام سروش کن

اهرمن: شیطان، وسوسه های نفس آدمی برای پرداختن به شرّ وبدی

سروش: ندای آسمانی، ندایی که ازدرون آدمی برمی خیزد وبه خیر ونیکی وعشق وشفقت ورزی تشویق می کند. 

معنی بیت: اگرطریق عشق برگزیدی بدان وآگاه باش که نفس ِشیطان صفت تورابه وسوسه های زیادی خواهدانداخت تاتوراگمراه سازد بنابراین آمادگی داشته باش وبرای خنثی کردن وسوسه ها، به ندای درونی خویش گوش جان بسپارکه تورابه عشق ومحبّت وخیر راهنمایی می کند.

ازفضای جان ودل آدمی گرچه دوندای متضاد (گاه ندای رحمانی وگاه ندای شیطانی)بگوش می رسد لیکن شرایط بگونه ایست که همزمان هردو نمی توانند به تبلیغ خیروشرّبپردازندچراکه دراین فضا یک تریبون بیشترتعبیه نشده وفقط یکی ازاین نداها می تواندپشت تریبون قرارگرفته وبه تشویق ما به خیر یاشربپردازد. خوشبختانه اختیار این تریبون البته تاحدودی دردست خودانسان هست وهرکس می تواند بنابه اراده ی خویش تریبون را به یکی ازاین دوسپرده وخود نیزبه پای موعظه ی آن بنشیند وبدان عمل کند یابی توجّهی نشان دهد.

هستندبسیاری که به نفس ِوسوسه گراصلاً فرصت جولان دادن نمی دهند ورفتاروکردارخود رابا ضوابط ومعیارهای ندای رحمانی تطبیق وتنظیم می کنند. حافظ به ما توصیه می کند که باید بااراده وایمان، ندای اهریمنی را سرکوب وخاموش کرد تا ندای سعادت بخش ِ سروش فرصت جولان پیداکند.

ز فکر تفرقه بازآی تا شوی مجموع

به حکم آن که چو شد اهرمن سروش آمد

🌿━━━━━━🌿

برگ نوا تَبه شد و ساز طَرب نماند

ای چنگ ناله برکش وای دَف خروش کن

 

برگ: ساز و نوا؛ سامان؛ اسباب؛ توشه،میل ورغبت؛ دوستداری؛

توان و طاقت، نغمه و آهنگ.

نوا: آواز، آهنگ، دستگاه، سرود، لحن، موسیقی، نغمه

ثروت، دارایی، مال، هستی

آذوقه، برگ، توشه، معیشت

تبه: تباه، ازبین رفتن

طرب: شادمانی

ساز: آلت موسیقی، اسباب

چنگ: آلت موسیقی

دف: آلت موسیقی

خروش: بانگ وفریاد، "خروش مُغان" نیزخود آهنگی ازموسیقیست. چنانکه ملاحظه می شود حافظ به مدد نبوغ خارق العاده ی خویش ،باکنار هم قرار دادن واژه هاو مصطلحات موسیقیایی، یک مضمون آهنگین، ناب ونغز آفریده است. ضمن آنکه تمام معانی واژها نیزمدّنظر بوده وتنها به یک وجهِ معنی لغات بسنده نکرده است.

معنی بیت:آوای خوش زندگی ازضرب آهنگ خویش خارج شده(اسباب معیشت ازبین رفته بیخ طرب خشک شده وتباهی رخ نموده است) سازی که نوای شادمانی داشت شکسته ومیل ورغبتی برای عشرت نمانده است. ای چنگ برسوگِ این مصیبت ناله ای برآر یا(ای چنگ بانگ برآرومارابه عیش وعشرت دعوت کن) ای دف به آهنگ مغانی خروش کن تا مگر احساساتمان برانگیزد شایدتوانسته باشیم دوباره برخیزیم وبراین تباهی غلبه کنیم.

خشک شد بیخ طَرب راه خرابات کجاست

تادرآن آب وهوا رشدونمایی بکنیم

🌿━━━━━━🌿

تسبیح و خرقه لذّت مستی نبخشدت

همّت در این عمل طلب از می فروش کن

"تسبیح" معنای زیادی دارد وهمه ی معانی دراینجا مدِّ نظرنمی باشد دراینجا مجازاً بمعنی تسبیح گفتن خشک وبی روح زاهدانه هست و وآن ابزاریکصد دانه ی معروف که دریک رشته کشیده شده باشد وسیله ای برای شمارش ذکر وصلوات والبته ابزاری برای ریاکاری. 

خرقه: لباس مخصوص صوفیگری

"تسبیح وخرقه" دراینجا نشان دهنده ی این است که روی سخن دراین بیت بازاهد وصوفیست.

همّت: عزم، اراده،خواهش

"میفروش" دراینجا به هیچ عنوان نمی تواند فروشنده ی شراب انگوری بوده باشد بدان دلیل که سخن دراین بیت پیرامونِ خشک وبی روح بودنِ روش عبادت شیخ وزاهدهست وحافظ می خواهد اوراازخواب گران بیدار کرده وراهکاری به اونشان دهد که بتواند عبادت باطراوت داشته باشد باشراب انگوری نوشیدن که نمی توان عبادت کرد!

حافظ که به شیخ وزاهد خُرده گرفته وبه طعنه می فرماید: با این روشِ بندگی وعبادتِ خشک نمی توانی درخود حس وحال ناب برانگیزانی، قطعاً می باید راهکاری مناسب تروبهترپیشنهاد کند که زاهدبتواند عبادت با طراوتی داشته باشد بی شک راهکار حافظ، طریق عشق است و"میفروش" نیزکنایه از رهبر وراهنمائیست که به ترویج عشق مشغول است و باده عشق می فروشد نه باده ی انگوری!

شاید برای کسی که غمگین وافسرده حال است بتوان نوشیدن شراب راپیشنهاد داد تا غبارغم واندوه ازدل بزداید امّا دراینجا که صحبت درباره ی طریقِ بندگیست ابداً مستی نمی تواند مستی شراب انگوری بوده باشد.

معنی بیت: ای صوفی وای شیخ، تسبیح وخرقه وعبادت خشک، نمی تواند تورااز خود بیخود کرده وبه شعف وشادی و مستی برساند باید برای رسیدن به این حس وحال ناب، طریق عشق برگزینی،دست به دامن میفروش عشق شوی و باده ی عشق بنوشی تاازلذّت نابِ مستی محظوظ وکامیاب گردی.

برای عاشق شدن وعشقبازی حتماًلازم نیست که خوبرویی شهرآشوب دل ازتوبه رباید وتوراشیداومفتون خویش سازد همین که عزم جزم کنی از خانه ی ذهن  به خانه ی دل نقل مکان کرده ودرآنجاسکونت کنی کافیست. درچنین شرایطی اگر مشغول هرکاری شوی وآن راعاشقانه ودلی انجام دهی نیایش خالصانه خواهدبود. عبادت وبندگی عاشقانه برخلاف آیین های مذهبی هیچ ترتیب خاصی ندارد ونیازی به تکرار عبارت آماده شده ازقبل ندارد همین که به پیرامون خویش شفقت ومهر وعشق به ورزی تو درحال تسبیح وستایش اززندگی وخالق زندگانی هستی. 

زرهم میفکن ای شیخ به دانه های تسبیح

که چومرغ زیرک افتدت نفتد به هیچ دامی

🌿━━━━━━🌿

پیران سخن ز تجربه گویند گفتمت

هان ای پسرکه پیر شوی پندگوش کن

معنی بیت: به هوش باش ای پسر که سخنان پیران وکهنسالان ازروی تجربیّاتیست که با آزمون وخطا درگذرزمان کسب کرده اندوهیچ شکی درصحّت آنها نیست سخنان پیران باتجربه را آویزه ی گوش کن تا به سلامتی ایّام جوانی راپشت سرنهاده وباعاقبت به خیری به پیری برسی. حقیقت دردل تجربه هاست و پیران حقیقت راازروی تجربه دریافته اندنه ازلابلای کتابها.

چنگِ خمیده قامت می خواندت به عشرت

بشنوکه پندپیران هیچ اَت زیان ندارد

🌿━━━━━━🌿

برهوشمند سلسله ننهاد دست عشق

خواهی که زلف یار کشی ترک هوش کن

"هوشمند" دراینجا آن عاقلیست که محافظه کار است وباعقل مصلحت اندیش ضرروزیان خودرا محاسبه وبا آن به پیش می رود. درطریق عشق، عقل محاسبه گر ومصلحت اندیش جایگاهی ندارد باحساب وکتاب وارزیابی سود وزیان نمی توان عشقبازی کرد باید دل به دریا زد ودودست ازجان شُست تابه سرمنزل مقصودرسید.

سلسله: زنجیر، دردنیای عشق سلسله وزنجیر وسیله ای برای به بندکشیده شدن نیست بلکه هرکس به زنجیرعشق بسته شودبه آزادی ورهایی نایل می گردد.

"زلف یار کشیدن" کنایه ازوصال ودسترسی به یار وعشقبازی باگیسوان معشوق است.

معنی بیت:

آب عشق باآب عقلِ محافظه کار ومصلحت اندیش به یک جوی نمی رود عشق زنجیررهایی بخش را به هرکسی هدیه نمی دهد اگرمی خواهی زنجیرزلف یاربرگردنت باشد بایدخرد وهوش به دریاریزی ودلدادگی تاحدّ دیوانگی کنی تاشایستگی ولیاقت ِ به زیر سلسله ی عشق رفتن راپیداکنی.

محتسب، وزاهدوعابد، همان اشخاص ترس مدار هستندکه پیوسته وبی وقفه درحال حسابگری وتنظیم امور دنیوی ودینی،بادرنظرداشتن منافع وزیان شخصی خودمی باشند وقادربه درک زیبائیهای زندگی نیستندو ازمرگ بشدت می هراسند. رندان وارسته درنقطه مقابل این گروه قراردارند آنها هنرمندانه زندگی می کنند خودراازوابستگیهای دنیوی ودینی رها کرده اند ونه تنهاازمرگ هیچ باک وهراسی ندارند بلکه به باورآنها مرگ اوج زندگی هنرمندانه وبالاترین قله دراین دنیاست.

دراین مسلکی که حافظ بنیان آن راپی ریزی کرده ،ایمان وباور زاهدانه به وجودخدا، روزجزا وبهشت وجهنم، ازجنس خیال وپوشالیست. دراین بینش، ایمان وباوربه بهشت وجهنم ،کوردلی ببارمی آورد وذهن آدمی رابه قیدوبندمی کشد. ایمان وباوروقتی دروجودآدمی شکل می گیردکه چیزی نادیدنی وناشنیدنی مطرح است وباید آدمی ،باسرکوب تردیدها آن راباورکند. وقتی ما آفتاب وماه رابه چشم می بینیم نیازی به ایمان آوردن به آنها نیست چراکه می بینیم که آنهاوجود دارند اما وقتی چیزی مانند بهشت وجهنم دیدنی نیستند باید ایمان آوریم که اینها وجود دارند. اماازکجامعلوم؟ شاید وجودنداشته باشند! بنابراین ایمان وباور، اولین چیزیست که روشن ضمیران وبیدارشدگان آن راازبین می برند تافضایی برای پذیرش نظریه هاویافته های جدید بازکرده باشندوهیچ مانعی برای رشدونموهوشمندی پیش رویشان نباشد.

درنگرش حافظانه، رفتارخدایگونگی جای ایمان کورکورانه به خدا وبهشت وجهنم راگرفته وآدمیان به رفتاروکردار خدایگونگی تشویق می گردند. اگرکسی به جای اعتقادداشتن بخدا، راستی ودرستی و خدایگونگی (عشقورزی،بی آزاری،صادقانه وشادمانه زیستن، پرهیزازکینه ورزی وقضاوت دیگران)راپیشه ی خودسازد ناگهان درخواهدیافت که خدا در درون اوحضوریافته وهمه جابااوست.

عقل اگرداندکه دل دربندزلفش چون خوشست

عاقلان دیوانه گردند ازپی زنجیر ما

🌿━━━━━━🌿

بادوستان مضایقه درعمرومال نیست

صدجان فدای یارنصیحت نیوش کن

مضایقه: دریغ کردن

نصیحت نیوش: کسی که پند پیران را آویزه ی گوش جان می کند

معنی بیت: دردنیای عشق، کسی جان ومال خویش راازیاران و همدمان دریغ نمی کند وقتی طریق عشق راانتخاب کردی در صورت لزوم صدجان نیز داشتی نثارکسی کن که به پندهای بزرگان گوش فرامی دهد وآنهارا بکارمی گیرد تارشدونمو کند.

نصیحت گوش کن جانا که ازجان دوستتر دارند

جوانان سعادتمند پند پیر دانا را

🌿━━━━━━🌿

ساقی که جامت از مِی صافی تُهی مباد

چشم عنایتی به من دُردنوش کن

 

 

مِی صافی: مِی زلال وناب

دُرد نوش: کسی که ازتهیدستی نمی توانست شراب زلال وصاف تهیّه کرده وبنوشد ناچار ازشرابهای ناصاف وآلوده به دُرد که ارزانتر بودندمصرف می کرد.

معنی بیت: ای ساقی ازخدا می خواهم که هیچ وقت جام وپیمانه ی تو ازباده خالی نگردد لطف کن توجّهی نیزبه من بکن به من که به دُرد هم قانع هستم عنایتی بفرما وجام شرابی به من بده

به دُرد وصاف توراحُکم نیست خوش درکش

که هرچه ساقی ماکرد عین الطافست

 

🌿━━━━━━🌿

 

سرمست درقبای زَرافشان چوبگذری

یک بوسه نذرحافظ پشمینه پوش کن

 

سرمست: مست و مغرور

زَرافشان: زربافت، پارچه ای که در آن تارهای طلا بافته شده باشد

"پشمینه پوش": کسی که ازتهیدستی لباس پشمین و ضخیم که ارزانتربود می پوشید، لباس درویشان ،نقطه مقابل قبای زرافشان احتمالاً مخاطب غزل پادشاهی جوان وجویای نام است که به تازگی به تخت نشسته وهنوزسردوگرم روزگارنچشیده است. حافظ اصولاً میلی به نصیحت واندرز دیگران نداشته وهرگاه که قصد نموده فضایل اخلاقی رابه دیگران گوشزد کند معمولاًخودراخطاب قرارداده وبه خود تذکّرمی دهد. دراینجا نیزهمین اتّفاق افتاده وحافظ با زبانی شیرین درحال تلنگرزدن به پادشاهیست که نیازبه راهنمایی دارد حافظ روانشناس وفیلسوفی زبردست است ومی داند که باپادشاه چگونه سخن گوید تا بیشترین تاثیرراداشته باشد.

معنی بیت: ای محبوب، آن هنگام که سرخوش ومغرور بالباس زرافشان به تن می گذری به شکرانه ی این نعمت که توانگر وسالم هستی یک بوسه برای حافظ تهیدست ودرویش نذرکن.

نیل مُراد برحَسَب فکروهمّت است

ازشاه نذر ِخیر و ز توفیق یاوری

۷ در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۲۵ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸:

هیچ کس به اندازه من ارزش یار جانی را نداند، ماهی زمانی ارزش آب را میفهمد که به روی خشکی بیفتد.(من آن ماهی هستم که از آب جدا شده ام و دارم از نفس کشیدن می افتم و میمیرم)
یار آب است و من ماهی و جدایی هم خشکی

امین در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۲۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۰۷:

بی شک مولانا جلال الدین از یزرگترین شعرای فارسی زبان بوده و گنچینه سخن و فرهنگ ایرانی مدیون اوست ولی بحث راجع به این شعر که نام زیبای امام بزرگمان را ذکر کرده باشد یا خیر بحثی بی ارزش بوده که اگر به واقعا به کار رفته باشد طاوس خرامان عشق الهی به قالب غزل نشسته که به قول مولانا اصل اصل اصل هر ضیایی است
روح این شعر به نقش زیبایی دریای زلال و بی کف کربلا مزین گشته و ماندگارترش کرده

بیتا در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۹:۴۰ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸:

لطفا این بیت رو برای من معنی میکنید؛: مقدار یار همنفس جز من نداند هیچکس ماهی که بر خشک اوفتد قیمت بداند اب را

دلداده در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۹:۳۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۳:

سلام دوستان. بقول حافظ هرکسی از ظن خود د یار من. من الان در شرایطی قرار دارم و یه حالی دارم که تک تک ابیاتشو درک میکنم. اصلاً انگار دارم جاش زندگی میکنم، با شعرش.
کلاً اعجاز شعر حافظ در همین ایهام هست، مانند قرآن. که به اندازه ی همه ی انسان ها قابل تأویل و تفسیره. بخاطر بطن های فراوانی که در خودش داره. و این یک معجزه در کلامه که من به اون باور دارم. پس سعی نمیکنم دنبال منظور واقعی حافظ بگردم و فقط تأویل خودمو برداشت میکنم.
البته در راستای صحبت دوستان، یاد این چند بیت از حافظ افتادم که چه بسیار زیباست :
دمی با غم به سر بردن
جهان یک سر نمی ارزد
به می بفروش دلق ما
کز این بهتر نمی ارزد
به کوی می فروشانش
به جامی بر نمی گیرند
زهی سجاده ی تقوا
که یک ساغر نمی ارزد

Rocy در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۸:۲۲ دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۱۶۷ - قطعه:

معنی این 2 بیتو میشه بگین؟

وحید در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۸:۰۵ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۱ - بازار شوق:

شهریار کلا یه جوریه این غزلهاش. بیان خیلی پیچیده نداره اتفاقا خیلی هم زبان معمولی نداره اما یه چیزی توش هست که دل ادمو میلرزونه.....با چو منی به غیر محبت روا نبود

صابر انصاری در ‫۸ سال قبل، پنجشنبه ۳ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۳۲ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۱ - خمار انتظار:

سلام به عزیزان،
ابن غزل مکمل نیست زیرا در دیوان استاد شهریار ده بیت میباشد و این ابیات باید اضافه شـــود.
بیت دوم
به سایه های گریزان شبیه بودم و چون باد
به خوی وحشی و با وحشت و فرار تو بودم
نیامدی که دل من در اختیار من آری
وگر نه تا به سحر من در اختیار تو بودم
تو نشهء تخت و خماری ندیده ای که بگویم
چگونه خورد و خراب تو و خمار تو بودم
ابیات فوق بعد از بیت اول در دیوان استاد درج میباشد.
حرمت نثار شما

۱
…
۳۰۴۸
۳۰۴۹
۳۰۵۰
۳۰۵۱
۳۰۵۲
…
۵۸۷۳