گنجور

حاشیه‌ها

amin در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۳۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۲:

با سلام خدمت همه ی دوستان و اساتید.
قبل از نظر بگم من هیچ گونه تخصصی در این زمینه ندارم و صرفا نظر شخصیم اینه که میگم.
در مورد بیتی که بحث شد باید بگم واقعا کجای این بیت زن ستیزی هست ؟ واقعا اگر این معنی رو داشت چرا بعد از زر و زن ادامه میده زر و زن ( را به جان مپرست زیرا) وقتی زر و زن رو به این جمله وابسته میکنه به این معنی نیست که تا زر رو نپرستی و یا زن رو نپرستی کار اشتباهی انجام ندادی و وقتی میگه این دو منظور از دو عمل هست ( زن پرستی و زر پرستی) وگرنه زر که ایرادی نداره اصلا ما تو امیزه های دینیمون داریم که وقتی فقز میاد ایمان میره پس ثروت یا زد چیز بدی نیستو اصلا چرا بحث در مورد زر نمیکنید فقط گیر دادین به زن آیا این تعصبتون به ایفای نقش محافظت از حقوق زنان نیست ؟ هرچی در مورد زنان هست سریع بیایم دفاع کنیم که چرا حقوق زنان پایمال شده. من از این متعصب بودنا زیاد دیدم و همه چیز رو ربط دادن به یه موضوع. دوستانی که فکر میکنن منظور مولوی از زن زن پرستی نبوده و با جنسیت زن مشکل داره لطف بفرمایند در مورد زر هم بگن آیا منظور شاعر از زر پول هست یا منظورش پول پرستی هست . اگر منظورش پول هست که من بعید میدونم چون امامان و پیامبران ما هم نگفتن که خود پول بده.
گذشته از اینا در بیت بعد میگه جهاد نفس کن . خب جهاد نفس در برابر زر که نداریم یا در برابر زن - جهاد نفس در برابر شهوت پرستی و زر پرستی داریم . تاحالا شنیدید بگیم جهاد نفس کردیم زن نگرفتیم ؟ اتفاقا یکی از راهای جهاد نفس از نظر من همین زن گرفتن هست تا از روابط نا مشروع در امان باشم.
در کل اینکه کجای این بیت از زن ستیزی حرف زده شده رو من درک نمیکنم و تاکیید میکنم هرکی میخواد جواب بده لطف کنه در مورد زر جواب بده اگر قانع کننده بود من زن ستیزی رو قبول میکنم. فقط بمن بگه منظور شاعر زر بوده یا زر پرستی همین
متشکر و ممنونم اگر غلط املایی یا نگارشی دارم عذر میخوام

غزال در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۲۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۹۳:

سلام
در مصرع آخر"می پنداریم"صحیح است.

غزال در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۲۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۹۳:

سلام
مصرع آخر میپنداریم صحیح هست

سعید ورمزیار در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۱۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸:

سلام معنا ی بیت 4
حیوانات وحشی برای حفظ جان از دست صیاد فرار میکنند اما من که اینگونه نیستم پس اگر محبوب قصد شکار مرا یا آزردگی مرا دارد از مقابل او فرار نمیکنم و آماده تیر خوردن از تیر انداز که همان معشوق است هستم
چون دلارام می‌زند شمشیر
سر ببازیم و رخ نگردانیم

ملیکا در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۳۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳۲۵:

مُردم ز غم عشق درست است

کیانوش غلامی در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۰۱ دربارهٔ عطار » الهی نامه » بخش هفتم » (۶) حکایت یوسف همدانی علیه الرحمة:

سلام علیکم
بیت اول بجای دلفروز، دل افروز قافیه خوانی اش مناسب تر است همچنین مصحح کتاب رتبة الحیات شادروان دکتر ریاحی نیز اینچنین آورده است از نظر معنای لغوی دلفروز و دل افروز هر دو یک معنا دارد.
چنین گفتـست آن شمع دل افروز
همه دان، یوسف همدان یکی روز

نادر.. در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۳۵ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۴۱۷:

جهان عشق تو دارد پس از فراز، فرازی....

حسینی بیدگلی AZMOON.OLY@GMAIL.COM در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۲۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۶:

در سبک عراقی که مدح معشوق در غزل جای مدح شاه در قصیده را گرفت از این صفت به صورت دعای شبیه نفرین استفاده کردند:
گر تو زین دست مرا بی سر و سامان داری
من به آه سحرت زلف مشوش دارم[3]
حافظ
این آرایه مدح شبیه به ذم است.

الهه در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۱۱ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۴۷ - ترجیح نهادن شیر جهد را بر توکّل:

رابعه عدویه ملقب به تاج الرجال، بانوی عارفی که از ایشان در تذکره الاولیا نام برده شده است.

سیاوش در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۳۳ دربارهٔ فیض کاشانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۵۵:

سلام، بیت 4 مصرع دوم :
پیدا و نهان گشتن ...

علیرضا در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۱۵ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۵۹ - داستان آن کنیزک کی با خر خاتون شهوت می‌راند و او را چون بز و خرس آموخته بود شهوت راندن آدمیانه و کدویی در قضیب خر می‌کرد تا از اندازه نگذرد خاتون بر آن وقوف یافت لکن دقیقهٔ کدو را ندید کنیزک را به بهانه به راه کرد جای دور و با خر جمع شد بی‌کدو و هلاک شد به فضیحت کنیزک بیگاه باز آمد و نوحه کرد که ای جانم و ای چشم روشنم کیر دیدی کدو ندیدی ذکر دیدی آن دگر ندیدی کل ناقص ملعون یعنی کل نظر و فهم ناقص ملعون و اگر نه ناقصان ظاهر جسم مرحوم‌اند ملعون نه‌اند بر خوان لیس علی الاعمی حرج نفی حرج کرد و نفی لعنت و نفی عتاب و غضب:

نکته ای که مناسب است به بهانه این شعر به آن توجه کنیم این است که سانسور کردن در زندگی ما نهادینه شده...
چرا بعضی از دوستان فکر میکنند که مولانا نباید از برخی الفاظ در اشعارش استفاده کند ؟
چرا اگر مولانا چنین داستانی را روایت کند لب میگزیم و برایمان قابل قبول نیست و به او نسبت های ناروا وارد میدانیم ؟
اگر قرار باشد که چنین داستان هایی را سانسور کنیم ، اول باید سراغ قرآن برویم.
داستان یوسف و زلیخا را از قرآن بردارید ، داستان قوم لوط را از قرآن حذف کنید...
به نظر شما آیا میتوان خانه ای ساخت که بدون توالت باشد ؟
اگر خانه ای بسازید که بدون توالت باشده چه فاجعه ای رقم زده اید ؟
اتفاقا یکی از نکاتی که کمال و واقعیت گرایی مثنوی را نشان میدهد همین است که حضرت مولانا داستان را همان گونه واقعا بوده تعریف میکند ، در داستان های مولانا شخصیت ها واقعی ترسیم شده اند ، هیچ زنی با چادر و روسری به رختخواب نمیرود.
برخی رفتارها و غرایز آدمی چنان در ذهن ما منفور و قبیح ساخته شده است که حتی نمیخواهیم بپذیریم که وجود دارند.
در حالی که هر رفتار و غریزه ای در انسان به مقدار تعادل نشانه سلامت است.
همانطور که خوردن و آشامیدن نیاز است و کمتر و بیشتر از اندازه موجب بیماریست ، رفتارهای جنسی نیز به اندازه و در تعادل نشانه سلامتی است و کمتر یا بیشتر از حد تعادل میتواند موجب ضرر و خسارت و بیماری گردد.
همینطور صحبت کردن و نظر دادن و شاید نقد کردن از آن هم به اندازه و در جای خود نشانه سلامت است.
گروهی خود را حتی پاک تر و منزه تر از خدا میدانند...
خود خدا در قرآن داستان هایی بیان میکند که به ظاهر جریانات عادی جنسی در آن برقرار است ، اما برخی چنین داستانی را در شاهنامه یا در مثنوی نمیتوانند بپذیرند.

سیدمحمد امیرمیران در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۲۳ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۹ - طوطی قناد:

با سلام ، بنظر می رسد که این بیت شاه بیت این غزل باشد : جوانی ای بهار عمر ای رویای سحر آمیز تو هم هر دولتی بودی چو گل بازیچه بادی احسنت

karim sadati در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۲۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷:

این غزل زیبای سعدی با تصنیف بسیار زیبای سلسله موی دوست استاد شجریان در آلبوم یاد ایام و هماهنگی نوازنده ها در این اثر واقعا شنیدنی است. همچنین ادا کردن درست شعر توسط استاد ستودنی است.

مزدک در ‫۸ سال قبل، چهارشنبه ۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۳۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰:

با سلام
معنی بیت اخر:
انقدر ضعیف شده ام که دیگر ناله هم نمیکنم و این سکوت من باعث شده مردم گمان کنند من از دوست خرسندی دارم در حالی که من در غم هجران چنان میسوزم که حتی صدای ناله ام هم در نمی اید.اینکه از دوست خرسندی ندارد به معنی بی رضایتی از دوست نیست.سعدی از خود گله داره نه از دوست.

امامعلی imamali.arabameri@gmail.com در ‫۸ سال و ۱ ماه قبل، چهارشنبه ۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۱۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵:

دل می رود زذستم صاحبدلان خدارا
بوی حلیم و روغن افزاید اشتها را
دکان جاسم امروز طبخ حلیم کرده
هان ای چلوکبابی معذور دار مارا
آرامش دو گیتی تفسیر این دو حرف است
بعد از حلیم چایی ..بعد از چایی مدارا ( سیگارا)
به یاد استاد فقید دکتر مهدی غفرانی

میلاد در ‫۸ سال و ۱ ماه قبل، چهارشنبه ۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۱۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۰۱:

وزن شعر ایرادی نداره
و در رباعی نیاز نیست هر بند بر یک وزن باشد
میتوان 4 بند را به 4 وزن از اوزانِ مربوط به رباعی نوشت
به فُور در کاراهایِ ابوسعید ابولخیر میشه دید

Ha_Af در ‫۸ سال و ۱ ماه قبل، چهارشنبه ۲ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۰۱ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۲ - مناجات:

سلام دوستان
این شعر استاد شهریار و کلماتی که در آن بکار رفته بود ازجمله ((پاک بازا )) و یا ((دیده خون فشان)) و ... مرا یاد یک شعر از عراقی و خصوصا دو بیت آن انداخت:
ز دو دیده خون فشانم زغمت شب جدایی
به قمار خانه رفتم همه پاک باز دیدم
درود بر عاشقان حقیقت دوست

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۸ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۱ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۴۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۶:

https://rezasaghy.blogfa.com/

 

صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن

دور فلک درنگ ندارد شتاب کن

این غزل یکی اززیباترین ودلنشین ترین غزلهای خواجه هست که با مضامین ناب، عبرت انگیز واندیشه زابه ماتلنگرمی زند تا بیش از پیش به ناپایداری زندگانی وفانی بودنِ دنیا توجّه کنیم دَم راغنیمت شمرده وایّام زندگی را باعیش وشادمانی بگذرانیم. آنها که حقیقتِ باده نوشی حافظ رابدلیل داشتن تعصّبات مذهبی برنمی تابند وهمچنان اصراربر برداشتهای عرفانی ازتمام غزلیّات خواجه رادارند براین باورند که این غزل نیزدارای مفاهیم عرفانی بوده و"ساقی وساغر وشراب وعیش ونوش" دارای بار معنایی مجازی هستند! آنهابراین باورند که دراینجا "ساقی" کنایه از خداوند! ، شراب کنایه ازنور وآگاهی ومعرفت وقدح نیزکنایه ازدل آدمیست! این دسته ازحافظ دوستان وحافظ خوانان برای اثبات ادّعای خویش ازابیاتی مانند:

مستی عشق نیست درسرتو/ روکه تومست آب انگوری وابیاتی دیگرازاین دست بهره گرفته وبر درستی برداشت خویش پای اصرارمی فشارند!

درپاسخ به این دسته ازحافظ خوانان محترم باید گفت که حافظ به مددنبوغ وذوق خارق العاده ی خویش، میکده ای بنا نهاده که درطاقچه ها وویترین آن انواع شرابهای رنگارنگ باطعم های گوناگون شامل: ( شراب عشق،شراب آگاهی،شراب محبّت،شراب چشم،شراب لعل لب، شراب انگوری مردافکن و.....) وجوددارد ومشتریان می توانند به فراخورذائقه،درک ودانش وظرفیت خویش ازآنهانوش جان کنند....

دردیوان حافظ معنای "شراب وساقی وساغر" درهر غزل ودرهربیت متفاوت و متناسب باواژگان مجاور معنامی پذیرند ودایماًمتغیّراند. چنانکه "ساقی" گاه به معنای شراب دهنده،گاه به معنای معشوق زمینی وگاه استعاره ازخالق هستیست. اگرحافظ درغزلی به مخاطبِ کلام خویش می فرماید : "روکه تومست انگوری" مربوط به همان غزل ومتناسب باموضوع سخن درهمان غزل است. نمی توان بااستناد به آن بیت یابیتهای دیگر در سایر غزلها، جنس سایرشرابها را تعیین وتشخیص داد. بنابراین معنای واژه ی "شراب" وحقیقی بودن یا مجازی بودن آن درهریک از ابیات را تنها بانظرداشتِ واژگان مجاورمی توان تشخیص داد نه بااستنادبه غزلهای دیگرکه در موضوعی متفاوت ودرزمان ومکانی دیگروبه مخاطبی خاص سروده شده است.

دراین غزل اگر"ساقی" راخداوند فرض کرده و شراب را به معنای دانش ومعرفت درنظربگیریم یک معنای غیرقابل درک ،نابخردانه وخنده آور به این شرح بدست خواهدآمد:

"صبح است خدایاکاسه ی دل وجام جان مارابا شراب نورمعرفت ودانش پرکن چرخ فلک بی وقفه می چرخد وزمان درحال گذراست درنگ مکن شتاب کن" !!

آخرکدام عارف وفرزانه در محضر کبریایی خداوند اینچنین گستاخانه وبی ادبانه سخن می گوید؟ آیابه راستی حافظ که خداوندگار بی همتای عرصه ی ادب ورزی و سخنوریست به خوداجازه می دهد درمحضر پروردگار خویش با این ادبیّات سخن بگوید؟ اصلاًچه لطفی دراین سخن نهفته که حافظ به خداوندکه خودخالق این چرخ فلک است بگوید: دورفلک درنگ ندارد شتاب کن؟ مگر خداوند از سرعت چرخی که خود خلق کرده بی خبراست که حافظ لازم دیده با یادآوری سرعتِ چرخش روزگار، خداوندراتحت تاثیرقرار دهد و به تعجیل وشتاب درانجام درخواستش وادارد؟

البته روشن است که ذات کلام حافظ دراین بیتِ موردبحث، نشانه ای ازگستاخی نداشته وکاملاً عاری ازبی ادبیست لیکن مخاطب سخن وقتی به خطا، خداوند فرض گرفته شود درآنصورت کلام رنگ گستاخی به خودگرفته جسارت آمیز و خارج ازادب وناشایست خواهدشد.

اگرازمنظرسخن شناسی به مصرع دوّم نگاه کنیم درمی یابیم که نوعی تذکّر درپس زمینه ی کلام به چشم می خورد وهمزمان بادریافت معنی، تلنگر بیدارباشی نیزبه شانه ی دل شنونده وارد می گردد که هان به خودآی تعلّل تابه چند؟

حافظ دراینجابالطافت حافظانه ای نرم ونازک، به ساقی وکارگر میخانه نهیب می زند که تعلّل مکن ای ساقی! دورفلک که مانند تودرنگ وتعلّل نمی کند ومنتظرتونمی ماند! هان بشتاب که زمان باسرعت درگذراست. لذا این کلام ِ تذکّرآلود وتلنگرانه را نه تنهاحافظ ونه تنها هیچ عارفی دیگر بلکه هیچ عامی بیسواد نیز به خداوند نمی تواند بزند چون این کلام برای همنوعان است وبرای خداوندناروا وبی معنی محسوب می گردد.

آنان که اصراربرچنین برداشتهای شخصی (به ویژه دراین بیت موردبحث) دارند بی تردید دانسته وندانسته جفای عظیم درحق خداوند، جفا در حق عرفان ومعنویّت وصدالبته ستمی نابخشودنی درحق حافظ عزیز روامی دارند وبااین برداشت لطایف وظرایف شعر را بکلّی پایمال می سازند.

اگر کسی براساس نگرش مذهبی، باشراب خوردن مشکل دارد دربرخوردباچنین ابیاتی می توانند شراب وساقی رابه عنوان نمادی برای شادمانه زیستن وخوشگذرانیدن لحظه های زندگی درنظرگرفته ومعنای دلخواه برداشت نمایند. 

معنی بیت:

ساقیاصبحی دیگراز راه فرارسیدبرخیز ومِی به ساغرکن که دورفلک لحظه ای توقّف ندارد وملاحظه ی تعلّل مارانخواهدکردبشتاب که زمان درحال فوت شدن است بشتاب.

صبح است وژاله می چکد ازابربهمنی

برگِ صبوح ساز وبده جام یک منی

🌿━━━━━━🌿

زان پیشتر که عالم فانی شود خراب

ما را ز جام باده ی گلگون خراب کن

 

خراب درمصرع اول به معنای ویرانی ودرمصرع دوم به معنای مستی امده است مستی بدانگونه که به راستی رسی ونقاب ازچهره برداری وبی رنگ وبی روی وریاگردی، بدان سان که ندانی درعرصه ی خیال که آمد کدام رفت…چنین مستی اگرباهرشرابی چه مجازی وچه حقیقی دست دهد عین هشیاری وآبادیست وبه عنوان گنجی باارزش محسوب می گردد.

معنی بیت: ای ساقی بشتاب تادنیا به فنانرفته و ویران نشده، مارابا شراب گلرنگ مست وازخود بیخودسازی. حال که دیریازود دنیای فانی ویران خواهدشد بهترآن است که ما باشراب ویران گردیم چراکه خراب شدن باشراب گنجی(مستی) به دنباله دارد امّا خراب شدن بادنیای فانی جز ویرانی هیچ سودی ندارد.

بیا بیا که زمانی به می خراب شویم

مگررسیم به گنجی دراین خراب آباد

🌿━━━━━━🌿

خورشیدِ می ز مشرق ساغر طلوع کرد

گربرگ عیش می‌طلبی ترک خواب کن

خورشید مِی: می به سبب زلالی ونورانی بودن به خورشیدتشبیه شده است. ازآن رو که هردو گرم کننده وروشن کننده هستند. بااین تشبیه زیبا حافظ ناب ترین مضمون درموردِ شراب رانیزخَلق کرده است مضمونی که خَلق آن ازعهده ی هر شاعری برنمی آید وفوت وفن آن تنهادر انحصار خواجه ی شیرازاست.

مشرق:جایگاه طلوع خورشید که نورانیست برعکس مغرب که جایگاه غروب است وتاریک.

مشرق ساغر: جام باده راحافظ همچون مشرق که نورانیست نورانی می بیند وباده راخورشیدی تصورکرده که ازمشرق جام درحال پرتوافشانیست.

برگ: ساز و نوا،سامان اسباب، توشه

عیش: خوشگذرانی،خوشی وشادمانی

صبح است وخورشید بردمیده وهرکس بادمیدن آفتاب، ازخواب برمی خیزد وبه دنبال کسبِ روزی واسباب معیشت روان می گردد امّا درنظرگاه رندان باده نوش که به دنیا ازدریچه ی خوشباشی می نگرند خوشی وشادخواری ازواجب ترین کارهاست. خورشیدِ رندان، باده ی نورانیست که ازشرق ساغرطلوع می کند آنها نه بدنبال کسب روزی وجاه ومقام بلکه به دنبال کسبِ اسبابِ عیش وعشرت ترک خواب کرده وباشراب صبحگاهی، برای تمام روز، مستی ولذت وخوشی ذخیره می کنند.

ذخیره ای بنه ازرنگ وبوی فصل بهار

که می رسند زپی رهزنان بهمن ودی

حافظ دراین مضمون ناب، ناپایداری وبیهودگی دنیارابرجسته تر نموده ومارابه اهمیّتِ خوشباشی دررسیدن به خوشبختی دلالت کرده است. خوشدلی وشادمانه زیستن مهمّترین نیاز بشر همانند نیاز به غذاهست که ضرورتی اساسی برای ادامه ی حیات و سلامت جسم و روان انسان به شمار می رود. ارسطو می گوید: "شادمانی نتیجه ی پرورانیدنِ عالی‌ترین صفات و خصایص انسانیست"

بنابراین بی دلیل نیست که حافظ این همه مارا به عشقبازیو عیش وعشرت وشادزیستن توصیه می کند. تنها انسان شاداست که قادراست زودترازانسان عبوس وتندخو به داد دردمندان شتافته وبه همنوع خویش کمک کند، انسان شادمان صادقانه ترازفردعبوس بندگی می کند ودریک لحظه می تواند شادی راانتشارداده وبه دیگران هدیه دهد موفّقیّت درسایر امورات زندگی درگِرو شادمانه زیستن است وحافظ این پیام آورعشق ومحبّت وشادمانیست که بی وقفه مارابه عیش وعشرت دعوت می کند.

معنی بیت: آفتاب گرم و نورانی باده ازشرق پیاله طلوع کرد اگربه دنبال کسبِ سازوکارشادمانه زیستن وبه دست آوردن ره توشه ی زندگانی هستی برخیز وخواب راترک کن که زندگی منتظرتونخواهدماند.

چوآفتاب می ازمشرق پیاله برآید

زباغ عارض ساقی هزارلاله برآید

🌿━━━━━━🌿

روزی که چرخ از گِل ما کوزه‌ها کند

زنهار کاسه ی سر ما پرشراب کن

زنهار: به هوش باش

معنی بیت: پس ازمرگ، ای ساقی، روزی که کالبد ما تبدیل به خاک شد وروزی که چرخ فلک قصد کرد ازخاک ما کوزه هابسازد به یادداشته باش لطف کن درون کاسه ی سرماراپرازشراب کن. حال که شکی نیست کاسه ی سرهمه ی ماپس ازمرگ تبدیل به کوزه وخاک انداز خواهدشد چه بهترکه کاسه ی سرما جام شراب گرددنه خاک انداز.

خیزودرکاسه ی سرآب طربناک انداز

پیشترزانکه شود کاسه ی سرخاک انداز

🌿━━━━━━🌿

ما مرد زهدوتوبه و طامات نیستیم

با مابه جام باده صافی خطاب کن

طامات: پریشان گویی وسخنان ادّعاآمیز. بعضی از صوفیان درحالت رقص وسماع سخنانی برلب می آورند که به ظاهر پریشان گویی وگزافه وادّعاست. آنها چنین وانمودمی کنند که دراثرزهدزیاد وتوبه وتقوا به این درجه رسیده اند درحالی که اغلب گزافه وکذب است وبرای خودنمایی وفریب دیگران مطرح می شود. (مثل: من به حق واصل شده ام،من می توانم مریضان راشفابدهم من می توانم خاک رابنظرکیمیاکنم! یا ادّعای کارهایی که بنظرغیرممکن می نماید)

خطاب کن: سخن بکو

معنی بیت: ما اصلاًاهل توبه وزُهد نیستیم چه رسد به اینکه سخنان ادّعا آمیزی برزبان برانیم مااهل عیش وعشرت وباده نوشی هستیم لطف کنید باما ازجام وباده ی زلال سخن بگوئید نه اززهد وتوبه وطامات.

ساقی بیاکه شدقدح لاله پرزمی

طامات تابه چند وخرافات تابه کی

🌿━━━━━━🌿

کارصواب باده پرستیست حافظا​​​​​​​

برخیزوعزم جزم به کار صواب کن

صواب: درست ،راست

باده پرستی: پیوسته وبااشتیاق باده نوشیدن وهمیشه مست بودن، دوست داشتن باده وایمان به اینکه باده می تواند زنگارغم وغبارغصّه ازدل بزداید ومستی وراستی وشادمانی ببارمی آرد.

عزم: اراده، تصمیم.

جزم : استوار،قطعی

معنی بیت: ای حافظ درست ترین کاردرزندگانی باده نوشی ودوست داشتن وایمان آوردن به باده هست باده می تواند زنگارغم وغبارغصّه ازدل بزداید ومستی وراستی وشادمانی ببارمی آرد بنابراین برخیز واراده ی خویش رامستحکم کن وپیوسته باده بنوش تادرونت ازرنگ وریا پاک گرددوبه مستی وراستی برسی.

درحالت مستی تحت تاثیرات مادی مانند الکل وغیره یا مستی تحت تاثیرات معنوی مانند نیایش خالصانه وغیره، ذهنِ حیله گر، منفعت طلب ومصلحت اندیش که بی وقفه فعّال بوده برای مدتی خاموش شده وازکارمی افتد وذات پاک ادمی فرصت تجلّی پیدامی کند واحساسات طبیعی به ویژه راستگویی برانگیخته می شوند ووجودآدمی سرشاراز سرخوشی وسُرور وشادمانگی می گردد.

تاکید به باده نوشی وباده پرستی درراستای تقابل با زهد فروشان ریاکاراست هم آنهاکه باده را که زایل کننده ی منیّت وصفادهنده ی دل است نجس می پندارند وازآن دوری می کنند درحالی که ازریا ونیرنگ وتظاهر که پلیدی وپلشتی وناپاکی می آورد دوری نمی کنند! حافظ باده نوشی را هزارباربهتراززهدفروشی می داند ومی فرماید:

باده نوشی که دراو روی وریایی نبُوَد

بهتراززُهدفروشیست که باروی وریاست

سامان خادمی در ‫۸ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۱ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۲۷ دربارهٔ نظامی » خمسه » اسکندرنامه - بخش دوم: خردنامه » بخش ۴۷ - انجامش روزگار سقراط:

استاد ایرج رحمانپور نام اهنگ رود

کمال داودوند در ‫۸ سال و ۱ ماه قبل، سه‌شنبه ۱ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۲۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۳۲:

7477

۱
…
۳۰۵۰
۳۰۵۱
۳۰۵۲
۳۰۵۳
۳۰۵۴
…
۵۸۷۳