azin alan در ۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۳۰ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۳۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۱۷:
احتمالا این ابیات در مورد شمس بوده که به مراحل بالای بی نیازی و استغنا دست یافته بود؛ به گونه ای که بی همگان می توانست خوش باشد... و نکته بی نظیر در این ابیات عاشق واقعی است که جفاهای معشوق هم برایش خوش می آید که صد البته این نوع عشق که جفای یار هم خوش باشد جز در موارد مراحل متعالی عشق دیده نمی شود یعنی به نظر من در عشقهای زمینی بی توجهی و بی میلی معشوق برای عاشق گرچه بسیاری ادعا می کنند که خوش است ولی به طور حتم ناراحتی ها و سرکوبهایی در عاشق ایجاد می کند که بالاخره و در جاهای دیگر بروز خواهد کرد...
من هم بنده و ارداتمند مولوی هستم که پیام عشق راستینش پس ار هفتصد سال واضج تر از زمان خودش به گوش ما کران هم می رسد..... و چه خوش به دل می نشیند....
محمد در ۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۳۰ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۷:۴۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۷۲:
کسی می دونه تفسیر این قسمت از شعر چیه
زیرا در این دام نزه من زهر ها نوشیده ام
محسن حیدرزاده جزی در ۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۳۰ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۵:۵۴ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۶۴:
در بیت 6 عرق درست است ،نه غرق.
محسن حیدرزاده جزی در ۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۳۰ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۵:۴۸ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۶۳:
در بیت 5 نزدیک نگذارد درست است .
محسن حیدرزاده جزی در ۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۳۰ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۵:۴۱ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۵۹:
در بیت نخست " حیرت فزا " درست است .
محسن حیدرزاده جزی در ۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۳۰ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۵:۳۶ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۵۸:
مصرع نخست بیت پایانی چنین است :
دوستی و دشمنی با خلق صائب آفت است
رضا در ۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۳۰ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۳:۳۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۳:
آقا مجید به نکته جالبی اشاره کرده. اگه دقت کنید در بیت: از حیای لب شیرین تو ای چشمه نوش/ غرق آب و عرق اکنون شکری نیست که نیست؛ علاوه بر چندین معنی که میشه ازش برداشت کرد به فرمول شربت هم اشاره میشه: آب، شکر، عرق(که منظور در اینجا عرق گیاهیه). و ترکیب شیر، بادیه و روباه(ثعلب) هم بیدلیل نیست و میتونه از شوخی های حافظ باشه. حالا ممکنه واقعا بستنی به شکل امروزی نباشه ولی حافظ معمولا بیدلیل کلمات رو به کار نمیبره و چیزی برای کشف کردن بر عهده خواننده میذاره. شیر با ترکیب شدن با ثعلب شکل دیگه ای پیدا میکنه و با معنی اصلی بیت هم مطابقت داره.
شاپور در ۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۳۰ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۵۴ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی یزدگرد » بخش ۲ - نامهٔ رستم فرخزاد به برادر: اخترشماریِ شکست در قادسی و پیشگویی زوال ساسانیان:
با سلام وخسته نباشید خدمت مسولین سایت
بسیار زیبا والبته دردناک
روزدار در ۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۳۰ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۵۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۹:
درود م طاهر گرامی
نخست، اگر دقت فرموده باشید، عرض کردم "اشاره ای به قرآن یا دستورات آن نشده" این با "نشانی از قرآن نیست" (که ممگن است با تفسیر، نشانی یافت) تفاوت دارد.
دوم، برداشت و تفسیر شما از واژه ی "رندان" نا درست است. رندان به معنی بی بند و بارها نیست بلکه به معنی "خردمندان" است و اگر می خوارگی هم میکرده، به فتوای خرد بوده! ولی قرآن اجازه ی چنین کاری را به او نمی دهد.
سوم، خود حافظ فرموده، سالها به مدد پیروی از مذهب رندان، و آن هم به فتوای خرد! توانسته حرص را به زندان افکند.(بیت نخست)
چهارم، من در اینکه حافظ وام دار قرآن بوده، شک ندارم. بحث بر سر این است، که این واژه، به لحاظ استدلال منطقی و نتیجه گیری حافظ گونه، جای مناسبی ننشسته.
شما به این تناقض چگونه پاسخ می دهید: "هر چه کردم، "همه" از دولت "قرآن" کردم. و اینکه " کنون می گزد لب که چرا گوش به نادان کرده!؟!"
پنجم، "صبح خیزی" و "سلامت طلبی" نیز می توانند دستورات خردمندانه ای باشند، که قرآن نیز به آن ها اشاره دارد و این مورد هم تناقضی با یادداشت من نداشته و چه بسا می تواند مهر تاییدی بر آن باشد.
پایدار و تندرست باشید
میرمحمدعلی موسوی در ۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۹ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۰۱ دربارهٔ عطار » منطقالطیر » فی التوحید باری تعالی جل و علا » حکایت عیاری که اسیر نان و نمک خورده را نکشت:
شعر مذکور با بیت "بود مردی و الهی بس با نظام *** روز و شب اندر سفر بودی مدام " شروع می شود
هادی در ۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۹ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۱۴ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ اشعار ترکی » گئتمه ترسا بالاسی:
به نوعی مقابله فارسی این شعر زیبا توسط خود شهریار:
ای پریچهره که آهنگ کلیسا داری
سینه مریم و سیمای مسیحا داری
گرد رخسار تو روح القدس آید به طواف
چو تو ترسابچه آهنگ کلیسا داری
آشیان در سر زلف تو کند طایر قدس
که نهال قد چون شاخه طوبا داری
جز دل تنگ من ای مونس جان جای تو نیست
تنگ مپسند دلی را که در او جاداری
مه شود حلقه به گوش تو که گردنبندی
فلک افروزتر از عقد ثریا داری
به کلیسا روی و مسجدیانت در پی
چه خیالی مگر ای دختر ترسا داری
پای من در سر کوی تو بگِل رفت فرو
گر دلت سنگ نباشد گِل گیرا داری
دگران خوشگل یک عضو و تو سر تا پا خوب
آنچه خوبان همه دارند تو تنها داری
آیت رحمت روی تو به قرآن ماند
در شگفتم که چرا مذهب عیسی داری
کار آشوب تماشای تو کارستان کرد
راستی نقش غریبی و تماشا داری
کشتی خواب به دریاچه اشکم گم شد
تو به چشم که نشینی دل دریا داری
شهریارا ز سر کوی سهی بالایان
این چه راهیست که با عالم بالا داری
حامد در ۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۹ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۲۸ دربارهٔ خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » بدایع الجمال » شوقیات » شمارهٔ ۲۱:
@ س ا س
دوست گرامی مزمزه کردن ابیات و قافیه ها جدا ازین که هوش سماعی را تقویت می کند ، نه خبط است و نه بزرگ ، خب گاهی دقت نظر یاری نمی کند . که طبیعی است . اگر نقصی در هر جا با تذکر شما بهتر می شود ، دریغ نکنید
بن سینا در ۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۹ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۴۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴:
سلام
نظر محمد درسته.
شعر در واقع از هیچ قالب شناخته شده ای پیروی نمیکنه.
غیر از اینکه تا بیت یکی به آخر مثنوی هست.
ما قطعا قافیه نیست و هر کس به ضوابط قافیه آگاه باشه میدونه که نباید قافیه تکراری باشه.
پس در ابیات غیر آخر قافیه بیت به بیت جفت شده و ما ردیف هست و نزدیک ترین قالب، قالب مثنوی هست
اگرچه شعر از متعارف اشعار مثنوی بسیار کوتاه تر است.
رامین در ۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۹ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۴۳ دربارهٔ ملکالشعرا بهار » تصنیفها » مرغ سحر (در دستگاه ماهور):
@ نیما
مرغ سحر همان بلبل یا هزار دستان است. حضرت حافظ شیرازی می فرماید:
قدر مجموعه گل مرغ سحر داند و بس
که نه هر کو ورقی خواند معانی دانست
هادی در ۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۹ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۴۹ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب هفتم در تأثیر تربیت » حکایت شمارهٔ ۱:
میرعماد به دلیل حسادت اطرافیان شاه عباس و تهمت پیروی از اهل سنت مورد غضب شاه قرار گرفت و در نهایت کشته شد، در حالی که او خود را از سادات حسنی می دانست و مذهب او را شیعه می دانند.
حمیدرضا در ۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۹ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۳۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۵۴:
درود این بیت رو شما ایمگونه اوردید
به عجب علم نتوان شد ز اسباب طرب محروم
بیا ساقی که جاهل را هنیتر میرسد روزی
درکتاب رندی هویت معمائی ایران اینگونه اومده
به عیب علم نتوان شد ز اسباب طرب محروم
بیا حافظ که جاهل را هنی تر میرسد روزی
عیب معرفت و علم ( که در آن روزگار همان علوم دینی بودند )همینست که انسان را از خوشباشی (خوش بودن و شادخوری)باز می دارند .
جاوید وشاد باشید دوستان عزیزم
محمود در ۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۹ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۱۵ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۴:
بدون شک همان بنشینی درست است که در بیشتر نسخه ها هم هست. بنشینی در اینجا یعنی "نایستی". یعنی تو باید در کنار سرو، نشسته باشی و نه ایستاده تا قامت سرو در کنار تو حقیر نشود. موقع خواندن تاکید را بجای واژه سرو روی واژه بنشینی ادا کنید تا معنا خود بخود واضح شود.
یکی دیگر از زیبایی های این غزل معنای دو گانه گلستان در بیت آخر است. و دیگر اینکه تخلص سعدی در این غزل نیامده است. شاید این گونه می توان گفت که ذکر واژه گلستان در بیت آخر، خودش نوعی امضای سعدی است و نیازی به تخلص نیست. بگذریم که واژه بوستان هم در این غزل به کار رفته است.
از همه این ها که بگذریم فکر می کنید از زمان سعدی تاکنون چندصدهزار یا چند میلیون نفر با خواندن این غزل به یاد عشق و هجران خویش نم قطره اشکی را بر گونه خویش احساس کرده اند؟ به راستی زنده تر از سعدی کسی هست؟
نادر.. در ۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۹ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۱۲ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۱:
در طواف نقطهٔ خالت ز شوق
چرخ سرگردان چو پرگاری شود....
بهروز اعتباری در ۸ سال و ۴ ماه قبل، جمعه ۲۹ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۷:۴۹ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱۶۶ - جواب گفتن امیر المؤمنین کی سبب افکندن شمشیر از دست چه بوده است در آن حالت:
با سلام و درود ، لطفا این بیت را هم اضافه کنید:
باد کبر و باد عجب و باد خلم
برد او را که نبود از اهل علم
کتاب: مولوی و جهان بینی ها
مرجع:نویسنده کتاب
علاکه تقی جعفری
صفحه 84
همینطور در این کتاب آمده:
باد خشم و باد شهوت باد آز
برد او را که نبود اهل نیاز
با سپاس از درج اظهار نظر
مصطفی شکیبا در ۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۳۰ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۵۳ دربارهٔ هلالی جغتایی » شاه و درویش » بخش ۱۶ - افشای راز عشق و ملامت عوام: