گنجور

حاشیه‌ها

سید احمد مجاب در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، پنجشنبه ۷ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۱:۵۸ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۰ - خون سیاووش:

(اصل دل را نبود تفرقه، ای جان بازآ!)

هانیه سلیمی در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۱۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۷۳:

مولانا در غزل 858 نیز میفرماید:
سالی دو عید کردن کار عوام باشد / ما صوفیان جان را هر دم دو عید باید
در مورد مصرع" تا کهن هاش را جدید کنند،همانطور که دوستی در کامنتی نوشته و چنانچه در نسخه ی فروزانفر چاپ امیرکبیر آمده، کهن هاش درست است (نه کهنه هاش)

کرمانشاهی در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۰۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۷۸:

تگل در بیت آخر یعنی دوخت. ما تو کرمانشاه به دوختن لباس پاره یا دوخت زدن میگیم تَقَل زدن

شمس در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۵۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۰۸:

به گمان این کوچک، این غزل زیبا ارادت حضرت مولانا را به حضرت ولی عصر نشان میدهد. به خصوص بیت اول که به صراحت به آن اشاره شده است.
سپاس از سایت گنجور

هانیه سلیمی در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۲۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۳۶:

غزل شماره 800 . 836 و 838 با اندکی اختلاف مشابه هم هستند

رضا شکیبا در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۸:۰۲ دربارهٔ فردوسی » هجونامه (منتسب):

احسنت محسن جان.
بر دانش سرشارت و استدلال محکمت باید رشک برد. وجود چون تویی با این حجم دانش باعث افتخار ایران و ایرانیان است. از کدام دانشگاه مدرک گرفته اید این اندازه مستحکم سخن می رانید و سخته حرف می زنید. باید دهانه ای در کره ماه یا دماغه شاخ افریقا را به نام تو کرد. حیا هم چیز خوبیه پروفسور.

شهرام همائی در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۴۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۳۷:

در مصراع دوم ، باید اینچنین باشد :
هر چند جفا ، دو دستِ آمال ببست

موسی روستایی در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۳۷ دربارهٔ خاقانی » دیوان اشعار » قصاید » شمارهٔ ۱۶۸ - هنگام عبور از مداین و دیدن طاق کسری:

امروز گر از سلطان رندی طلبد توشه/
فردا ز در رندی توشه طلبد سلطان
گر زادره مکه توشه است به هر شهری/
تو زاد مداین بر تحفه ز پی شروان
هر کس برد از مکه سبحه ز گل حمزه/
پس تو زمداین بر تسبیح گل سلمان
این بحر بصیرت بین بی شربت ازو مگذر/
کز شط چنین بحری لب تشنه شدن نتوان
ابیات اخر به نوشته دکتر محمد روشن به این گونه می باشد

تماشاگه راز در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۱۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۰:

شرح جلالی بر حافظ – دکتر عبدالحسین جلالی
رشته مبارزه مخالفان و قشریون، با حافظ که دارای انگیزه ظاهری صیانت از شریعت وباطنی بر پایه رقابتهای سیاسی و دسته بندیهای محلی استوار داشت ، سر دراز دارد بطوری که که سهم اعظم دوره حکومت شاه شجاع را در می گیرد وبه همین دلیل در اکثر غزلیات این دوره شاعر ایهاماتی مبنی بر گلایه حافظ از رقیبان و بی اعتنایی شاه شجاع استنباط می شود .
شاعر در مطلع غزل، خلوت با یار را در حالی دلپذیر می داند که یار با او موافق وهمدل باشد نه اینکه او مانند شمع بسوزد و محبوبش در انجمن به رقیبان روی خوش نشان دهد. در بطن تشبیهی که حافظ در این بیت به عمل آورده این مفهوم اسنتباط می شود که حافظ می خواهد بگوید که شمع دو صفت دارد یکی میسوزد و خود را فدامی کند دیگری اینکه به مجلس نور می بخشد و فیض می رساند اگر قرار باشد که سوختن و نابود شدن شمع بر عهده من باشد و نوربخشی به انجمن سهم رقیبان من باشد.دیگر در این خلوت یار با یار هیچگونه لذتی متصور نیست و منطوق کلام او این است که درباره شاه شجاع به نحوی در آمده که من شمع سوزان آن شده ام و رقیبان بهر بهرداری از آن مجلس می کنند و یار هم که شاه شجاع باشد یار من نیست؟
این نکته را باید توجه داشت که کنایه گفتن و گلایه کردن واعتراض به شاه وقت را نمی شود صریح و بی پرده تر از این بیان کرد و بیان حافظ در واقع شاهکار ایهام و اشاره است ونباید اکنون که قرنها از آن زمان گذشته این ایهامات را توجیهاتی متکی به خیال وپندار تصور کنیم بلکه با دقت در بیان شعری حافظ به میزان مهارت وشجاعت ذاتی او بپردازیم.
شاعر دربیت دوم حالت اعتراض خود را با بیانی دیگر تقویت می کند و می گوید من برای این شاه و درباری که هر روز یک اهریمن ( مخالفین اصولی حافظ) در آن صاحب نفوذ است ، پشیزی ارزش قائل نیستم. و بلاخره شاعر از اینکه در شیراز طوطی از زغن کم ارزشتر شده نفرین کرده می گوید ای مرغ همای سعادت که سایه ات بر سر هرکس باشد شاه می شود سایه ات را از این شهر و دیار برگیر که اینجا طوطی شکر شکنی چون من از زاغ و زغن بی ارزشتر است و این نفرین بزرگی است به شاه شجاع اما اگر به دیده انصاف بنگریم چه کسی دیگر چون حافظ قادر است این سقمونیای تلخ کلام را چنین با چاشنی تعبیر متحول کرده و تلخی آن را بپوشاند به نحوی که عامه مردم جنبه ظاهری معنای کلام را پذیرا شده و از آن لذّت ببرند.شاعر گویی برای مردمان قرون واعصار بعد در این باره سخنی دارد و برای آنکه مردم پی به میزان گرفتاری بزرگ او ببرند بیت پنجم این غزل را می آفریند و می گوید هر انسان بصیری می تواند( در هر عصر وزمان ) از سوزی که در سخنان من نهفته است پی به مکنونات قلبی من ببرد. بلاخره شاعر برای انکه از شاه شجاع در آخر سر دلجویی کرده باشد در مقطع کلام خود می افزاید که اگر حافظ باده زبان با درشتی و وتهوّر گله مند از اوضاع است در پیش تو غنچه وار مُهر بر دهان می زند . حقیقتاً مهارت شاعر بزرگ ایران در تنظیم این تابلوهای سیاسی که به نام غزل شهرت یافته اند تحسین بر انگیز است.

م حاتمی در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۲۱ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۲۲:

در نظر سبکتکین عیب ایاز میکنی
سبکتکین که خود بواسطه لیاقت و استعداد ذاتی از بردگی و غلامی در در در دربار الپتگین به امیری رسیده بود ، خود به ایاز که مهتر و خدمتکار دربار وی بود ، به لحاظ لیاقت و کاردانی او علاقه خاص داشت و او رابه مناصب بالای لشکری و کشوری گماشت. واین مصرع اشاره به عیبگویی بیهوده و نابجا از کسی که خود سرشت و سرنوشتی همچون سبکتکین داشته ، در حضور سبکتکین میکند . که در نظر سبکتکین نه تنهاخوشایند نیست ، که آزار دهنده نیز هست.

احسان بهزادنژاد در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۳۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۶۸:

فکر می کنم بیت آخر اینطوری معنی بشود:
چه بسا که وقتی کار یا صحبت یا بهانه ی مصاحبت تمام می شد، دوباره نقصانی یا بهانه ای پیش می کشیدم تا آن صنم نگوید که: وقت دیدار تمام شد

سید احمد در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۰۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲:

به نظرم بر سینه ها سیناستی اشاره به طور سینا دارد که محل تجلی پروردگار هست نه ابن سینای فیلسوف که مولانا با ایشان میانه ای خوش ندارد و پای استدلالیان را چوبین و بی تمیکین میداند.

Seraj Hosseini در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۳۱ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۵۱:

بیت هفتم مصرع اول،
جیب ‌اگر به غارت رفت دامنی به دست آریم...
لطفاً تصحیح فرمایید
27​ /6/ 2018

۷ در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۵:۳۷ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب هفتم در عالم تربیت » بخش ۱۹ - حکایت اندر نکوهش غمازی و مذلت غمازان:

دشمن نتوانست با من آن کار کند که شنیدن و یادش هم بر تنم لرزه افکند.(در قیاس با کار آن دوست نما که سخن دیگران را پیش هم.بازگو و سخن چینی میکند)
به قول مولانا:
تا توانی می گریز از یار بد
یار بد بدتر بود از مار بد
مار بد تنها همی بر جان زند
یار بد بر جان و بر ایمان.زند.
شاید سخن چین ترین مردمان ایرانیان باشند.

کمال داودوند در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۴:۰۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۱۳:

6888

آربا والا در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، چهارشنبه ۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۲:۴۴ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱ - سرآغاز:

کجایی استاد عزیز ک شنیدن حکایت های نی با صدای تو خوش است

میثم هدا در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، سه‌شنبه ۵ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۳۴ دربارهٔ سعدی » مواعظ » مفردات » شمارهٔ ۵۵:

در مصرع دوم "دهی" اشتباه است و باید "دهد" نوشته شود:
گر بلندت کسی دهد دشنام // به که ساکن دهد جواب سلام

محمدرضا در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، سه‌شنبه ۵ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۴۵ دربارهٔ جامی » هفت اورنگ » سبحة‌الابرار » بخش ۱۲۵ - حکایت حکیم سنایی رحمه الله که در وقت وفات این بیت می خواند:

بازگشتم از سخن...
حکیم سنایی خیلی قشنگ گفته و جامی هم خوب توضیح داده.

سید کرّار در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، سه‌شنبه ۵ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۲۹ دربارهٔ سعدی » مواعظ » قصاید و قطعات عربی » شعر ۲۳ - فی مدح صاحب دیوان:

(طوبی المدخر النعیم الی غد) جسارتاً اشتباه است و لِغدِ درست است.

نادر.. در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، سه‌شنبه ۵ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۹:۵۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۶۳:

از کف من کجا رهی؟..

۱
…
۳۱۸۲
۳۱۸۳
۳۱۸۴
۳۱۸۵
۳۱۸۶
…
۵۸۷۳