محمد رضا در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۸:۱۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۲۱:
معنی بیت 1: سرورم! دوستت دارم، از این رو حیات ما بهتر و زیباتر می شود.
معنی بیت 2: چرا بازگشتی؟ چرا چنگ را به صدا پرآوردی؟ بگو چرا در پیچ و تابی؟ بگو چه کم داری؟
معنی بیت 11: بیا گل من! بیا شاه من! اگر نشئه ای نمی دهی، باری نفسی بخش و رایحه ای نثار کن.
معنی بیت12: هر کس تشنه شود، آب می نوشد، هرکس بیمار شود، مینالد؛ اما عزیز من زنهار که قدح را نشکنی.
دکتر ترابی در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۸:۰۶ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۸۶:
جناب شبرو، با سپاس از روشنگری عالمانه
جدا از زبان رسمی نوشتار و گفتار در زبان گفتگو نیز
زمانی که میگوییم بذار ببینم ، برو کنار بذا باد بیاد
و یا کرمانیان زمانی که میگویند
بل باشه (( بهل ریشه هشتن ) و یا ( فاتلو بل بمیرم ، به غم تو اسیرم ....) از واژه های بذا و بل ( بهل ) منظوری جز اجازه بده نداریم و ندارند.
با پوزش
محمد رضا در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۸:۰۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۰۷:
نستکوس. : روزه
آنموس : باد
اثر بوس : انسان
انگلوس : فرشته
واسیلوس : شاه
کالابروس : کشیش
سراکنوس : نامی است که یونیان و رومیان به عرب های چادرنشین بادیه الشام و کویر های آن، که به مرز های امپراتوری روم شرقی حمله می کردند، داده بودند.
محمد رضا در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۷:۵۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۳۲:
شعر قشنگیه، هم از نظر ظاهری و هم از نظر معنایی
این یه ملمعه فارسی - عربی - یونانی - ترکی هستش
« افندی کالی میراسو ذلزمونوتا کالاسو / اذی نازس کنا خارس که تا من محتشم باشم » ↓
معنیش میشه که: ( ای سرور من تو بخت یاری، فقط با خوشی ها زندگی کن و شاد باش، تا من محتشم باشم )
مریم در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۷:۴۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۲:
من کسی به نام مستعار اویس را دوست دارم یه تفال به حافظ زدم این غزل اومد به نظرتون معنیش چی میتونه باشه؟؟
محمد رضا در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۷:۴۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۰۷:
قابل توجه همه کسایی که تا این جا حاشیه نوشتن:
اگه شما شیعه هستین یا سنی؛ تو آیین مسلمونی هستش که « انظر الاما قال و لا تنظر الا من قال » ( ببین چی میگه، نکه نگاه کنی کی میگه) حالااین بحثارو بکنین، میشه یه جور تعصب، که یه مسلمون تو بحث یادگیری به دورِ از تعصبه...
فرض کنیم مولانا شیعه یا سنی نباشه، اصن مسلمون نباشه؛ اگه حرفش منطقی بود، واسه ما مورد قبوله، اگه منطقی نبود، ماهم قبول نمی کنیم.
شبرو در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۷:۱۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۸۶:
به نظر حقیر و مطابق آنچه دوستان گفته اند معنی گذاردن یا گذاشتن، نهادن و قرار دادن چیزی است و معنی گزاردن، ادا کردن و انجام کاری. تا اینجا اختلافی نیست. دو کلمه بنیان گذار و فروگذار هم با حرف ذ صحیح هستند. زیرا اساس چیزی را انجام نمی دهند یا اجرا نمی کنند بلکه در جایی که قبلاً نبود قرار می دهند. بنیان چیزی را در جایی گذاشتن یعنی اساس و ریشه آن را در جایی نهادن. توجه شود که می توانیم به جای جمله "وی علم نوین را بنیان گذاشت."، بگوییم: "وی علم نوین را بنیان نهاد." اما نمی شود گفت "بنیان به جا آورد". فروگذاری هم به معنای کوتاهی در انجام کاری است و آن پایین گذاشتن است. یعنی کاری را که انجام می دادی پایین بگذار و انجام نده. سایر کلمات هم روشن هستند مانند لوله گذار، فشنگ گذار و نیز نمازگزار یا خدمتگزار. اما آنچه مورد اختلاف است معنای اجازه خواستن یا رخصت خواستن است. عده ای بر این باورند که چون اجازه خواستن انجام عملی است و نهادن چیزی نیست، باید با حرف ز نوشته شود و آن غزل معروف سعدی را اینچنین آغاز می کنند: "بگزار تا مقابل روی تو بگذریم..." اما همانطور که آقای دکتر ترابی تأکید کردند، لغتنامه برخلاف آن می گوید. در فرهنگ معین گذاشتن به معنی اجازه دادن آمده است و در هیچکدام از لغت نامه های دهخدا یا معین، گزاردن به معنی اجازه دادن نیست. به نظر حقیر هم بگزار معنی اجازه دادن نمی دهد. زیرا از دو بخش ب و گزار تشکیل شده. حرف ب حرف امر است مانند آنچه در کلمه برو بر رو اضافه شده است. بخش دوم گزار است که گفتیم انجام عملی است. اما کدام عمل؟ وقتی می گوییم خدمتگزار یعنی کسی که خدمت می گزارد و نوع کار معلوم است. در کلمه خالی بگزار عمل اجازه دادن کجاست و چگونه مستتر شده است؟ مگر آنکه بگوییم اجازه گزار یا رخصت گزار که آن هم نمی شود. زیرا اجازه دادن و گرفتن انجام دادن یا ادای اجازه نیست. از دیگر سوی گفتیم کلمه بگذار یعنی قرار برده. اگر از فرهنگ معین که معنی اجازه دادن را مستقیماً برای بگذار بکار برده است صرفنظر کنیم، باز هم می توانیم غیر مستقیم به این معنی برسیم. به این صورت که احتمالاً اجازه دادن با نهادن چیزی برابر بوده است. مثلاً چشم بر هم نهادن می توانست به معنی اجازه دادن باشد یا مهر زدن یا گذاشتن مهر و نشان می توانست به معنی اجازه دادن باشد. هر چه که بوده آن شیء در ذهن حذف شده و گذاشتن به تنهایی معنای اجازه دادن یافته است. پس بگذار تا مقابل روی تو بگذریم... اگر اشتباه می کنم آگاهم کنید. ببخشید طولانی شد.
محمد رضا در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۷:۱۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۲۹:
من دیوان شمسی دارم که این اشعار توش هستش و از شماره 3212 تا 3214 گنجونده شدن( این کتاب بر اساس تصحیح بدیع الدین فروزانفر که چاپ سومش تو سال 1389 و به وسیله شرکت مطالعات نشر کتاب پارسه به چاپ رسیده)
ضمناً غزل های دیگه ایم هست که توی گنجور نیست!!!
زینب در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۷:۰۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۱۹:
سلام.
به نظر می رسد مصراع آخر شعر کلمه ای اشتباه نگارشی دارد:
»آن جا و مکان در دم بی جا و مکان باشد»
در نسخه گنجور بی جان و مکان آمده.
asadullah در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۶:۵۳ دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۱۵ - اشک یتیم:
دربیت آخر پس از نام شاعر علامت نداییه "!" و بعد از واژه کجروان بایست علامت کامه "، " گذاشته شود.
asadullah در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۶:۴۹ دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۱۵ - اشک یتیم:
در بیت اخیر پس از واژه کجروان بایست علامه کامه"،" و بعد از اسم شاعر علامه نداییه " !" گذاشته شود.
پروین ! به کجروان، سخن از راستی چه سود
با مهر ..
زینب در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۶:۴۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۵۵:
سلام.
به نظر می رسد «تو» در مصراع اول از بیت آخر اشتباه و «نه» درست است.
نه تیره گردی از شب چو آینه گردون
نه زردروی خزان گردی از هوا چو شجر
محمود.دشتستان. در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۶:۲۶ دربارهٔ هاتف اصفهانی » دیوان اشعار » ترجیع بند - که یکی هست و هیچ نیست جز او:
سلام به همه.این ترجیع بند بسیار بسیار زیبا بود و واقعا جای تقدیر از شاعرش دارد ولی نه در حدی که بخواهیم آن را با شاهکار ادب پارسی ...ترجیع بند سعدی....مقایسه کنیم.بی هیچ شکی ترجیع بند سعدی از همه ی اینها بالا تر است.پاینده باشید...
دنیل شریفی در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۶:۲۳ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۱۱ - قصهٔ آن دباغ کی در بازار عطاران از بوی عطر و مشک بیهوش و رنجور شد:
همه مردم گذشته از اینکه عقول و علوم و افکارو عادات و آداب و اخلاقشان تابع دیگران است حسیات ظاهریه ایشان نیز که از مدار اثبات و مناط تحقیق بدیهیات می باشد.چون به دقت نظر می کنیم.از خودشان نیست بلکه از سابقین خود به عاریت گرفته اند:چنانچه مشاهده می نماییم.اهالی سودان و افریقا چیزاهایی را در حسن و زینت معتبر می دانند که نزد اهالی اروپا همان چیز ها عین زشتی و قبح است.و هندوان اطعمه ای در مذاقشان گوارا و لذیذ است که همان اغذیه در مذاق فرنگیان بغایت ناگوار و بدمزه است و اهالی فرنگستان پاره اوازها را خوش می دانند و سامعه ایشان متلذذ می شود که آن آوازها و نغمات به گوش اهل مشرق زمین صدای زوزه و خوار می اید.و همچنین در همه چیز طوایت مختلف نسبت به عاداتی که از اسلاف خود کسب کرده اند حساسیت خودشان را تابع آنان کرده اند.میرزا اقاخان کرمانی
شبرو در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۶:۰۱ دربارهٔ هاتف اصفهانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۶:
سلام
این ها را قافیه های میانی می گویند. مانند شعر سعدی:
در رفتن جان از بدن، گویند هر نوعی سخن *** من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم می رود
رعایت این قافیه های میانی در تمام ابیات ضروری نیست. علاوه بر قافیه های میانی، قافیه های درونی، اشعار ذوقافیتین، قافیه های محجوب و ... هم داریم. بیکارها بروند سراغشان :)
روفیا در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۵:۵۷ دربارهٔ شیخ محمود شبستری » گلشن راز » بخش ۴ - جواب:
سپاس اقای دکتر ترابی گرامی
به یاد دارم در سخنرانی صوتی استادی شنیدم که ند تفاوت ظریفی با ضد دارد ولی ان تفاوت را به یاد نمی اورم !
یک زبان شناس زبان عربی باید اینرا بداند .
روفیا در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۵:۴۹ دربارهٔ شیخ محمود شبستری » گلشن راز » بخش ۴ - جواب:
سلام مهر گرامی
از حسن ظن شما و این که افکارم را با لفظ زیبای ایمان خطاب کردید نه خیالبافی و توهم سپاسگزارم .
مهری جان در بیت :
ازو چون بگذری هنگام فکرت ...
خود شاعر واژه بگذری را به کار گرفته است .
در بیت حافظ واژه گلرخ اشاره به ان زیباروی یگانه دارد .
وگرنه هر کسی با دیدن گل به یاد زیبارویی و زیبایی می افتد . ولی اینکه زیبای علی الاطلاق را در پس پرده گل ببینیم گوش سخن شنو و دیده اعتبار می طلبد .
عرفا از مقایسه صورت و معنا بسیار استفاده کرده اند که ریشه در نظریه مثل mosol افلاطون دارد :
هر کس که ازین ایوان ایوان دگر بیند
شیرین لقبی باشد صاحبنظری باشد
یا
باغ ها و میوه ها اندر دلست
عکس ان بیرون بر این اب و گل است
یا
چرخ با این اختران نغز و خوش و زیباستی
صورتی در زیر دارد انچه در بالاستی
صورت زیرین اگر با نردبان معرفت
بر رود بالا همان با اصل خود یکتاستی
نردبان معرفت همان تفکر است که از دیدگاه شبستری یکی از مراحل ان عبور است :
ازو چون بگذری هنگام فکرت .....
در جای دیگری شبستری می گوید :
ز جزوی سوی کلی یک سفر کرد !
این یعنی اگر تو از جزئ به کل رسیدی فکر کردی در غیر این صورت اصلا فکر نکردی !
داستان فیل مولانا را به یاد دارید ؟
مثل نگاه ماتریالیستی که ماده یا صورت یا تکثرات را خوب می شناسد ولی همینجا متوقف می شود و به روح یا معنا یا وحدتی نائل نمی شود .
گیرم که ز دانه خوشه خیزد
در قالب صورتش که ریزد
در پرده این خیال گردان
اخر سببیست حال گردان
نزدیک تو ان سبب چه چیز است
بنمای که این سخن عزیز است
از اینکه اندیشه ام را به چالش کشیدید سپاسگزارم .
محمد در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۵:۴۴ دربارهٔ فیض کاشانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۴۳:
حقیقت و اخلاق اشعار فیض در مقایسه با مولانا و سعدی و حافظ برابر است با تفاوت کیفیت اشعار آنها و گسترش محبوبیت و ماندگاری در دلها
محمود.دشتستان. در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۵:۴۰ دربارهٔ ملک‌الشعرا بهار » مسمطات » سعدی:
سلام به همه .ملک الشعرا با این اشعار زیبایش ؛ ارزشمندی و بزرگی و خدمات حضرت سعدی را برای ما فهماند.و به راستی چه زیبا ایشان را ستایش کرد.و نشان داد که از ازل شاعر و معلمی مثل سعدی نیامده و تا ابد هم نخواهد آمد..درود بر هر دو بزرگوار...
محمد رضا در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، سه‌شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۳، ساعت ۱۸:۲۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۶۴: