غلامرضا حیدری در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۰۲:۲۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷:
برقع به معنای روبند یا روسری است.
غلامرضا حیدری در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۰۲:۰۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸:
در بیت سه مصرع دو اشاره ی بسیار زیبایی به محراب و ابرو داشته ، و وجه شبه هلالی بودن هر دو می باشد.
غلامرضا حیدری در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۰۱:۴۷ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲:
خانم مینا بیان داشتند که شاعر ازخودش تعریف کرده ، آری بلبلی که برای معشوق ازلی می خواند دیگر کسی مانند او خوشگوی نیست البته دربیت بعد نهایت تواضع خویش را نشان میدهد و سر در قدم یار می نهد.
غلامرضا حیدری در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۰۱:۲۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۱:
آنچه در این غزل بیشترلذت بخش بود مصرع دوم بیت دوم بود:«تامعشوق سخن نگوید دهان او دیده نمی شود»
رضا آفاق در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۰۰:۱۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۰:
به نظر من که صد البته آسمانی ست. ماندگاری و طراوت همیشگی اشعار سعدی خود ش گواه این ادعاست.
اصولا به نظر من شاعرانی مثل شیخ اجل و امثال اون, قاصدا اشعارشون رو طوری بیان میکنند که هر کسی میتونه زمینی یا آسمانی برداشت کنه. ولی جالبتر اینه که برای اونهایی که آسمانی برداشت میکنن, کنایه ها و اشارات و رموزی قرار داده که در اصل فقط بین خودشون رد و بدل میشه و هر دو, یعنی هم کسی که برداشت زمینی داره, وهم کسی که آسمانی, با خوندن غزل به حظ کافی میرسن...
رضا آفاق در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۳:۵۵ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۱:
سلام.
به نظر من مثل باقی غزلهای شیخ, زیبا,عاشقانه و البته آسمانی است...
منیر فیضی در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۳:۴۶ دربارهٔ ابوسعید ابوالخیر » رباعیات نقل شده از ابوسعید از دیگر شاعران » رباعی شمارهٔ ۵۵۵:
در این رباعیِ، محتوای عمیق فلسفی و عرفانی نهفته است. ببینید ما در زمان و مکان قرار داریم و خارج از آن نمی توانیم باشیم ! به این معنی که هر چه می اندیشیم و درک می کنیم، محدود به زمان و مکان است، چیزی که خارج از حیطه ی این دو مقوله باشد ذهن مان، بطورِ عادی، از در یافت دقیق آن چیز عاجز است. پس برای همین هم حق باری تعالی از "غیب"، سخن گفته است و از ما خواسته تا به آن ایمان بیاوریم بی آنکه با آن به مجادله بر خیزیم. چرا ؟ برایِ اینکه توان دریافت موضوعاتِ خارج از زمان و مکانی که ما در آن قرار داریم و از طریق حواسِ ما قابلِ درک می باشند آسان نیست. لذا، ایمان به غیب که همان باطنی این زمان و مکان است را ازما خواسته است.
"ازل" را شروع زمان پنداشته ایم و "ابد" را انتهای آن، حال آنکه به قول حکیم فرزانه جناب استاد دینانی <> لذا، به قول " خیام " اسرار " ازل " در پرده ی معما باقیست، زیرا ذهن ما از در یافت آن عاجز است، اما، حقیقتی است که بدون شک وجود دارد.
در بیت دوم، دقیقاً، اشاره به " گفتگویی" نموده از پشتِ پرده، که پرده هم همین، زمان و زمانیات، مکان ومکانیات می باشد، که بوسیله ی حواس ظاهری ما قابلِ دریافت است. اما، حقایقی در پشت این پرده وجود دارد که خارج از حیطه ی زمان و مکان است و تا زمانی که ما مقید به این حواس ظاهری باشیم، آن حقیت از چشم ما پنهان است.
"من" و "تو"، "این" و "آن" تا زمانی مطرح است که ما از پشتِ پرده ی "ماده" و "مادیات" که محدود در زمان و مکان است سخن بگوییم، وقتی اگر بتوانیم خود مان را ازین حالت خارج نمائیم و به باطنی آنچه را که ظاهر آنها را از طریق حواس مان دریافت می کنیم، راه یابیم، آنگاه خواهیم دید که دیگر نه "منیست" و نه "تویی"، نه "اینست" و نه "آن"، پس چیست که همه هیچ است ؟ فقط " او " است که "هست" و جز "او" هیچ چیز نیست ..... !!!
اسد در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۳:۲۶ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱۶۴ - خدو انداختن خصم در روی امیر المؤمنین علی کرم الله وجهه و انداختن امیرالمؤمنین علی شمشیر از دست:
سلام
محبت امیر المؤمنین نشانه تشیع نیست اما این تعبیر مولوی لا اقل طعنه به اهل سنت و خلفا هست که می‌گوید " ای پس از سوء القضا حسن القضا" یعنی خلافت سه خلیفه اول را به سوء القضا تعبیر می‌کند و از بد حادثه می‌داند.
نوید در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۲:۱۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۲۲۹:
خیلی باحاله
امین کیخا در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۲:۰۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۹:
از همین بن stance که با ایستادن پارسی یکی است وازه ی ستند را هم ساخته اند که به معنای stand-by است .
امین کیخا در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۲:۰۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۹:
با سپاس از روفیا
existence را هم در کتاب ایستادن در آنسوی مرگ نویسنده بجای وجود برون ایست ترجمیده است .
علی قانعی در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۹:۱۸ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵ - این توحید به حضرت غزنین گفته شد:
در بیت8 / رشته مرجان می تواند استعاره از اشک خون آلود باشد
کمال در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۵:۲۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۵۸:
تَغَرَّبْ عَنِ الأَوْطَانِ فِیْ طَلَبِ العُلَی
وسافِرْ ففی الأَسْفَارِ خَمْسُ فَوَائِـدِی
تَفَرُّجُ هَـمٍّ، واکتِسَـابُ مَعِیْشَـةٍ
وَعِلْمٌ ، وآدابٌ، وصُحْبَـةُ مَاجِـدِی
امام علی(ع)
در اینجا گفته می‌شود که در سفر پنج فایده است. تفرج می‌کنید، اکتساب در‌آمد می‌کنید، علم پیدا می‌کنید، آداب زندگی می‌آموزید و به همنشینی بزرگانی نائل می‌شوید.
روفیا در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۳:۴۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۹:
سلام دوستان
واژه جوهر در مصرع سوم معادل فارسی کلمه لاتین substance می باشد و substance از دو پاره sub + stance به معنای زیر + ایستادن تشکیل شده به معنای چیزی که آن زیر ایستاده است . یعنی چیزی که همه چیز روی ان ایستاده است یعنی قائم بر اوست .
نظامی در مخزن الاسرار می گوید :
زیر نشین علمت کائنات
ما به تو قائم چو تو قائم به ذات
ای کاش ما هم می توانستیم دفتر هستی هر موجودی را ورق بزنیم و چیزی را که آن زیر ایستاده ببینیم .
کسی کز معرفت نور و صفا دید
به هر چیزی که دید اول خدا دید
روفیا در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۲:۳۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۱:
سپاسگزارم استاد گرامی .
روفیا در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۲:۲۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۹۶:
سپاسگزارم ساحل گرامی
براستی واژه فرهنگ خود دنیایی است و از دو بخش فر+هنگ به معنای اهنگ و قصد حرکت به سوی فره ایزدی تشکیل شده است .
بی جهت نیست که گام نهادن در وادی فرهنگ و ادب پارسی نوعی سیر و سلوک است نه تنها یادگیری وزن و قافیه و عروض .
مجتبی خراسانی در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۰۸:۳۱ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۶۴:
موسی اگر شنیده هم از خود شنیده است
«انی انا اللهی»که به ایمن نگفته‌ام
اشاره دارد به ایه ای از قران کریم که: مشاهده نوری بر شجره توسط حضرت موسی ع و شنیدن خطاب انی اناالله.
و بیدل می فرماید: حضرت موسی ع خطابی از دیگری نشنیده و ان چه شنیده از اعماق روح ناخوداگاه او بیرون امده است.
در بیت مطلع هم اشاره ای به حدیث: من عرف الله کل لسانه (هرکس خدا را به راستی بشناسد زبانش از سخن گفتن باز می ماند)
هر که را اسرار حق اموختند...
حدیث نگفتن کنایه ای به این نکته ی نغز می باشد که سر
توحید را تبیین کردن امکان پذیر نیست.
حافظ هم به زیبایی فرموده:
چه گویمت که ز سوز درون چه می‌بینم
ز اشک پرس حکایت که من نیم غماز
العاقبة للمتقین والسلام
مجتبی خراسانی در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۰۸:۰۴ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۲۲:
غزلی است عرفانی که جنابش جهان هستی را انعکاسی از جمال ازلی دانسته.
با اجازه ی اساتید...عرضی مرتکب شوم: (خدا بخیر کند)
در میان سرایندگان صوفی مشرب پس از جلال الدین محمد کسی را به شور و شیدایی بیدل نمی توان یافت.
البته حقیر حصر عقلی نکرده ام. به این معنا که مطلق عرض کنم که بعد از جلال الدین محمد ، میرزا عبدالقادر بیدل.
مجتبی خراسانی در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۰۷:۳۵ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۷۲:
این غزل نیایشی است به درگاه ذات باری تعالی.
مُرادیار در ۱۱ سال و ۸ ماه قبل، دوشنبه ۲۷ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۰۷:۱۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲: