مجتبی خراسانی در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۰۷:۲۹ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱۵۵:

می‌پرست ایجادم نشئهٔ ازل دارم
همچو دانهٔ انگور شیشه در بغل دارم
هم چنان که مستی باده بالقوه در انگور است و انگور شیشه در بغل دارد (باده به همراه دارد) مستی بیدل نیز ذاتی است. این گونه عرض شود بهتر است: مستی از ازل با او ملازم بوده است.
جلال الدین ملا محمد بلخی هم بیتی دارد در موید فرمایش بیدل که متاسفانه حضور ذهن ندارم!

مجتبی خراسانی در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۰۷:۱۲ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۱۲:

فطرتم ریخت برون شور وجوب و امکان
این دو تمثال در آیینهٔ من بود مقیم
به گشاد مژه‌ام انجمن آرای حدوث
به شکست نفسم آینه پرداز قدیم
پیش ز ایجاد به امید ظهور احمد
داشت نور احدم درکنف حلقهٔ میم
استادی به حقیر می فرمود:
بیدل در این سه بیت تصورات لاهوتی خود را بیرون می ریزد.

مجتبی خراسانی در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۰۶:۵۸ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۲۵:

آدم که بیدل شد از همه چیز سر در می آورد

مجتبی خراسانی در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۰۶:۵۷ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۸۲۵:

یَا غَایَةَ آمَالِ الْعَارِفِینَ
در اواخر محرم الحرام بود که سخت بیمار شد و شدیدا تب کرد و چند روز بعد خوب شد و غسلی کرد و نمازی گزارد و شکر خدا را بجای آورد.
همه فکر کردند که دیگر بیماری سراغش نخواهد رفت. اهل و عیالش شاد بودند ولی او خود از آنچه قرار بود اتفاق بیفتد با خبر بود. آدم که بیدل شد از همه چیز سر در می آورد. روز چهار شنبه چهارم ماه صفر باز هم تب کرد و افتاد به بستر بیماری و پنجم صفر سال 1133 هجری قمری با همه خداحافظی کرد و رفت آنگونه رفت که حتی خودش هم با خبر نشد و از خود فقط زخم هایش را باقی گذاشت. بیدل که خوابید تازه انگار زخم هایش بیدار شده باشند شروع کردند به جلوه فروشی که ما چنینیم و چنانیم. زخم هایش آنقدر زخمند که پس از این همه سال سرخ مانده اند و هیچ کس جگر رویایی با آن ها را ندارد تا بپرسد که شما از دل کدام تیغ مبارک تراویده اید و از کدام نشئه ی فارغ از مرهم می آیید.
بیدل که چشمش را بست و دلش وا شد از بالینش یک غزل پیدا کردند و یک رباعی و این آخرین پاره های جگر بیدل بود که از دهانش بیرون ریخته بود و روی کاغذ را رنگین کرده بود. و آن رباعی این بود:
بیدل کلف سیاه پوشی نشوی
تشویش گلوی نوحه جوشی نشوی
بر خاک بمیر و همچنان رو بر باد
مرگت سبک است بار دوشی نشوی
ایینه اش زلال باد.

مجتبی خراسانی در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۰۶:۴۳ دربارهٔ بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۴۷:

یَا غَایَةَ آمَالِ الْعَارِفِینَ
در اواخر محرم الحرام بود که سخت بیمار شد و شدیدا تب کرد و چند روز بعد خوب شد و غسلی کرد و نمازی گزارد و شکر خدا را بجای آورد.
همه فکر کردند که دیگر بیماری سراغش نخواهد رفت. اهل و عیالش شاد بودند ولی او خود از آنچه قرار بود اتفاق بیفتد با خبر بود. آدم که بیدل شد از همه چیز سر در می آورد. روز چهار شنبه چهارم ماه صفر باز هم تب کرد و افتاد به بستر بیماری و پنجم صفر سال 1133 هجری قمری با همه خداحافظی کرد و رفت آنگونه رفت که حتی خودش هم با خبر نشد و از خود فقط زخم هایش را باقی گذاشت. بیدل که خوابید تازه انگار زخم هایش بیدار شده باشند شروع کردند به جلوه فروشی که ما چنینیم و چنانیم. زخم هایش آنقدر زخمند که پس از این همه سال سرخ مانده اند و هیچ کس جگر رویایی با آن ها را ندارد تا بپرسد که شما از دل کدام تیغ مبارک تراویده اید و از کدام نشئه ی فارغ از مرهم می آیید.
بیدل که چشمش را بست و دلش وا شد از بالینش یک غزل پیدا کردند و یک رباعی و این آخرین پاره های جگر بیدل بود که از دهانش بیرون ریخته بود و روی کاغذ را رنگین کرده بود. و آن رباعی این بود:
بیدل کلف سیاه پوشی نشوی
تشویش گلوی نوحه جوشی نشوی
بر خاک بمیر و همچنان رو بر باد
مرگت سبک است بار دوشی نشوی
ایینه اش زلال باد.

ھادی موسوی (بوشیگان) در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۰۶:۱۸ دربارهٔ ملک‌الشعرا بهار » تصنیفها » مرغ سحر (در دستگاه ماهور):

در اینکه این شعر استاد عالی مقام سیاسی بوده شکی نیست ، نیاز واقعی مملکت ما آنروزھا آثار فاخری از این دست بود که ھنرمندان عزیز ما در این زمینه واقعا سنگ تمام گذاشته اندو از این حیث ما باید به این عزیزان افتخار کنیم ، در باره "خاک توده " باید بگویم این ترکیب کاملا صحیح بوده و در نسخه اصلی نیز ھمین است.

آماریس در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، یکشنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۰۲:۱۵ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۰:

منظور از می، شراب ناب الهی یا همون درک و آگاهی هایی هست که در طول زندگی به انسان الهام میشه. ما با توکل کردن به خداوند و تسلیم بودن در برابر حق که اساس اسلام هم بر همین است، میتوانیم از می الهی بنوشیم. به عنوان مثال همین اشعار شاعران بزرگی مثل خیام، زمانی که بر زبان آنها جاری میشه، به گونه ای ایشان را مست و سرخوش میکنه و به همین دلیل به می تشبیه میشه. ساقی یا خدای احد و واحد، همواره از این می در جام (جسم) آنها میریزد و با این شراب کثرت و قلت (یعنی پارچه پارچه کردن انسانها و جهان هستی) از بین رفته و فرد به وحدت وجودی میرسد. تنها در چنین کیمیایی میتوان این خاصیت را پیدا کرد.

کیمیا در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۳:۳۳ دربارهٔ خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » صنایع الکمال » حضریات » غزلیات » شمارهٔ ۳۵۳:

این غزل آدمو مبهوت میکنه
گفتا جویی نیرزی گر زهد و توبه ورزی / گفتم که توبه کردم از زهد و پارسایی

ناشناس در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۲:۵۸ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۷۹:

بیت 9
غلط: توند
درست: تواند

فرزین در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۲:۱۳ دربارهٔ شیخ بهایی » دیوان اشعار » مخمس:

آدمیان را در پی قافیه و ردیف
مزا در پی این که کیست حریف
چرا که منزل ما هست این زمین
زمین ارزنیست در کائنات ، همین
به وجبی کرد خدا را ، دین بندگان
بهایی را گفت که چیست رمز آن
...
...

خسرو در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۲:۱۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۹۵۹:

ای جان جان جانم تو جان جان جانی
بیرون ز جان جان چیست آنی و بیش از آنی
عطار

سید حسام علوی در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۲:۱۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۰۲:

در بیت اول نفخه باید به نفحه تغییر یابد

نگار جون در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۰:۵۸ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۹ - حالا چرا:

این شعر عالیه و من عاشقشم و با خوندنش گریم میگیره ...

م.ن در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۲۰:۱۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۹۸:

مصرع دوم را به صورت "و آزادی دل زهر چه در بر خوشتر" شنیدم و از لحاظ معنا هم به نظر صحیح تر است

اسمعیلی در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۹:۵۹ دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۲۱ - ای مرغک:

قالب شعر چی هست؟

مهدی علمشاهی در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۹:۵۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶:

با سلام
در غزل ششم
بیت ششم
طبق مطالعاتی که بنده داشتم بصورت زیر باید باشه.
ممنون میشم بررسی فرمایید.
چه قیامت است جانا که به عاشقان نمودی
رخ همچو ماه تابان ، قد سرو دلربا را

روفیا در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۸:۳۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۱:

اقای امین کیخای گرامی
در مورد نیم بیت :
عذار مغبچگان راه آفتاب زده
ایا بدین معنا نیست که چهره مغبچگان از فرط زیبایی گویا راه آفتاب را زده ؟
یعنی زیبایی نور خورشید را به سرقت برده ؟؟

روفیا در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۷:۴۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۸:

ناصر عبدالرضایی گرامی
سخن بزرگان هر یک کلیدیست برای سخنی دیگر
یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود
رقم مهر تو بر چهره ما پیدا بود
چون تو را دیدم بدیدم خویش را
افرین ان اینه خوش کیش را
در بیت اول حافظ می گوید اگر تو در دل مهری و نظری به من داری چرا بازتاب ان بر چهره من هویدا نیست .
ای که رویت چون اینه بی زنگار است . نکند دلت با من نیست .

کوهزاد در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۷:۰۹ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » داستان بیژن و منیژه » بخش ۱ - دیباچهٔ داستان بیژن و منیژه: شب قیرگون، بزم با یار مهربان و آغاز داستان از دفتر پهلوی:

با سلام و سپاس از ارائه این داستان که جزء داستان های برجسته شهنامه می باشد نظر کاملاً مساعدی دارم، پاره ای از ابیات دارای اشتباه نگارش بوده که امیدوارم اصلاح گردد تا با کیفیت هرچه تمام تر در رؤیت کاربران واقع گردد،
من بختیاری ام و با شهنامه الفتی دیرینه دارم.

روفیا در ‫۱۱ سال و ۸ ماه قبل، شنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۳، ساعت ۱۷:۰۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۰۷:

گفت با این همه از سابقه نومید مشو
اشاره به رحمت خداوند نسبت به ادم دارد که بر خشمش یعنی اخراج از بهشت اسبق است .
ما نبودیم و تقاضامان نبود
لطف او ناگفته ما می شنود