* از آمدنِ بهار و از رفتنِ دِی
اوراقِ وجودِ ما همی‌گردد طی
مِی خور، مخور اندوه که گفته است حکیم
غمهای جهان چو زَهر و تِریاقش می
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
* از آمدنِ بهار و از رفتنِ دِی
اوراقِ وجودِ ما همی‌گردد طی
مِی خور، مخور اندوه که گفته است حکیم
غمهای جهان چو زَهر و تِریاقش می
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به آغاز بهار و گذر از زمستان اشاره دارد و بر این نکته تأکید می‌کند که زندگی ما همچون ورق‌هایی است که هر سال به صفحه‌ای جدید می‌رسند. شاعر از شنیدن حکمت‌ها می‌گوید و توصیه می‌کند که برای فرار از اندوه، باید به زندگی و خوشی‌ها پرداخت و به جای غصه خوردن، به شادی‌ها روی آورد. غمهای دنیا را همچون زهر و شادی‌های زندگی را به مثابه تریاقی برای آن می‌داند.
هوش مصنوعی: با آمدن بهار و رفتن زمستان، روزگاری که در آن زندگی می‌کنیم نیز تغییر می‌کند و مانند ورق‌های کتاب، جلوه و حالت جدیدی به خود می‌گیرد.
هوش مصنوعی: بخور و از غم‌ها دوری کن، زیرا حکیم گفته که غمهای دنیا مانند زهر هستند و نوشیدنی آنها می‌تواند شفا بخشد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای طرفهٔ خوبان من! ای شهرهٔ ری!
لب را به سپید رگ، بکن پاک از می
...
...
هستی که ظهور می‌کند در همه شیئ
خواهی که بری به حال او با همه پی
رو بر سر می حباب را بین که چسان
می وی بود اندر وی و وی در می وی
یک روز جمال خویش اگر بنمائی
پرنور شود ز ماه تا ماهی
از آمدن بهار و از رفتن دی
اوراق وجود ما همی گردد طی
می خور! مخور اندوه که فرمود حکیم
غمهای جهان چو زهر و تریاقش می
هست از دم من همیشه چرخ اندر دی
وز شرم جمالت آفتاب اندر خوی
هر روز چو مه به منزلی داری پی
آخر چو ستاره شوخ چشمی تا کی
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.