رضاقلی خان هدایت
»
تذکرهٔ ریاض العارفین
»
روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
»
بخش ۸۸ - لطفی شیرازی
از مجردان زمان و از سیاحان اوان خود بوده و سیاحت ممالک ایران و هندوستان نموده. در هندوستان وفات یافت و به جنت شتافت. این رباعی از اوست:
شد عارف و عامی همه را عار از من
بدنامی بت پرست و دیندار ازمن
بی قدری سبحه، ننگ زنار از من
هفتاد و دو ملت‌اند بیزار از من
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: لطفی شیرازی، عارف و سیاح، در سفرهایش به ایران و هندوستان به شناخت عمیق‌تری از انسانیت و دین دست یافته است. او در این رباعی به نکوهش خود می‌پردازد و بیان می‌کند که حتی عارفان و عامیان نیز از او بیزارند. او به حس بدنامی و ناپاکی خود اشاره می‌کند و درمی‌یابد که احساسات منفی نسبت به او در میان پیروان هفتاد و دو ملت وجود دارد. در نهایت، او نگران وضعیت خود در جهان و ناخرسندی دیگران از خویش است.
هوش مصنوعی: او از جوانان عصر خود و مسافران زمانه‌اش بوده و به کشورهای ایران و هند سفر کرده است. در هند وفات یافته و به بهشت پیوسته است. این رباعی متعلق به اوست:
هوش مصنوعی: همه افراد، چه عارف و چه عامی، از بدنامی من شرمنده و عار دارند؛ چه آنکه بت‌پرست هستند و چه آنکه دیندار.
هوش مصنوعی: سبحه‌ای که من دارم ارزش زیادی ندارد و به خاطر آن دینی که به دوش می‌کشم، هرگز از من متنفر نیستند. من از هر نوع محدودیتی آزاد هستم و از نظرات مختلف ملت‌ها دوری می‌کنم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.