گر نسبتم به سنجر و سلجوق می‌کنند

هستم شهی که خواجه و مخدوم سنجرم

خوی خوش تو بهشت و باغ تو بس است

تسلیم و رضا چشم و چراغ تو بس است

ور زانکه نعوذباللّه این وصف تو نیست

محرومی ازین صفات داغ تو بس است