|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
تا چند رخ ز باده کسی لاله گون کند؟
تا کی کسی شناه به دریای خون کند؟
هر کس ز عشق سایه دستی گرفته است
چون تیشه دست در کمر بیستون کند
روزی که چرخ پنبه گذارد به داغ ما
خورشید سر ز روزن مغرب برون کند
اول شکار لاغر آن صید پیشه ایم
ما را مگر شهید برای شگون کند
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بهانه‌های مختلفی از عشق و درد سخن می‌گوید و به چالش‌های آن اشاره می‌کند. او از مشکلات و رنج‌های ناشی از عشق می‌گوید و می‌پرسد که تا کی باید در این زخم‌ها و غم‌ها باقی بمانیم. با تصویرسازی‌های زیبا، او دست به نقد عشق و دلدادگی می‌زند و به تکرار این چرخه‌ی رنج اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به طور ضمنی بر این نکته تأکید می‌کند که ممکن است در این مسیر، برخی افراد جان خود را از دست بدهند و تنها شفاعت یک "شهید" بتواند نجات‌بخش باشد.
هوش مصنوعی: تا کی باید کسی به خاطر شراب این‌گونه رنگ و رویش را تغییر دهد؟ و تا چه زمانی کسی باید در دریای خون غرق شود؟
هوش مصنوعی: هر کسی که به عشق وابسته شده است، مانند تیشه‌ای است که در دستش گرفته و می‌تواند از عهده‌ی کارهای بزرگ برآید.
هوش مصنوعی: روزی خواهد آمد که وقتی چرخ زمان بر آتش درد ما بیفتد، خورشید از سمت مغرب طلوع خواهد کرد.
هوش مصنوعی: ما در آغاز کار، شکارچیانی هستیم که به دنبال صید لاغری می‌گردیم، مگر اینکه کسی از ما برای خوش‌یمنی ما به قربانگاه برود.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شوخی که می نخورده دل خلق خون کند
وای آنزمان که چهره ز خون لاله گون کند
گوید مجوی وصلم و نظاره هم مکن
پس عاشقی که دل بکسی داد چون کند؟
خواهد به خشم و ناز کند کم محبتم
[...]
گر باغبان زکات زر گل برون کند
باد خزان طراوت گلشن فزون کند
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.