|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
آفتاب از رخ نقاب مه گشود
شب گذشت و روز روشن رو نمود
شد منور عالمی از نور او
یک ستاره گوئیا هرگز نبود
هر چه موجود است از نور ویست
خود کجا موجود باشد بی وجود
خانقاه و صومعه در بسته شد
چون در میخانه ساقی برگشود
آتش عشقش دل ما را بسوخت
سوخت درد عشق او جانم چه عود
گفتهٔ مستانهٔ ما قول اوست
عاشقانه این سخن باید شنود
نعمت اللهی و از خود بی خبر
قدر این نعمت نمی دانی چه سود
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل، با تصاویری زیبا از نور و عشق، از ظهور روز و روشنی آفتاب سخن می‌گوید و آن را نمادی از عشق الهی می‌داند. او بیان می‌کند که همه موجودات از نور او نشأت می‌گیرند و بدون این وجود، هیچ موجودیتی نیست. با اشاره به بسته شدن خانقاه و صومعه، ورود عشق به زندگی و در میخانه را جشن می‌گیرد. عشق او را می‌سوزاند و سخنان عاشقانه‌اش را با شور و حرارت بیان می‌کند و در نهایت به نعمت عشق اشاره می‌کند و هشدار می‌دهد که از این نعمت غفلت نکند.
هوش مصنوعی: خورشید از پشت پرده‌ی ماه نمایان شد و شب به پایان رسید و روز روشن خودش را نشان داد.
هوش مصنوعی: یک جهان به نور او روشن شد، گویی که هرگز چنین ستاره‌ای وجود نداشت.
هوش مصنوعی: هر چیزی که وجود دارد، از نور اوست. پس چگونه ممکن است چیزی بدون وجود او پایدار باشد؟
هوش مصنوعی: با بسته شدن خانقاه‌ها و صومعه‌ها، روحانیت و عبادت‌های سنتی به پایان رسید و زمانی که در میخانه باز شد و ساقی نوشیدنی را ارائه داد، فضای جدیدی برای لذت و آزادی ایجاد شد.
هوش مصنوعی: عشق او دل ما را به آتش کشید و سوخت، و این درد عشق او جانم را نیز مورد آزار قرار داد.
هوش مصنوعی: گفته‌های سرمستی ما نشانه‌ای از عشق اوست و این صحبت را باید با دقت گوش داد.
هوش مصنوعی: نمی‌دانی که نعمت‌های الهی چقدر باارزش‌اند و از آنها غافل هستی، در حالی که بهره‌بردن از این نعمت‌ها ضروری است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نان آن مدخل ز بس زشتم نمود
از پی خوردن گوارشتم نبود
آمدم سوی سرای شمس دین
بازگشتم چون جمال او نبود
من چه خواهم کرد بی او آن سرای؟
تشنه را از ساغر فارغ چه سود؟
این بگفت و رفت از پیشش چو دود
هر چه بود اصلا همه آن هیچ بود
از قضا سرکنگبین صَفرا فزود
روغن بادام خشکی می‌نمود
از قضا دیوانه‌ای در بند بود
قصۀ من هرچه گفتم می‌شنود
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.