چونکه مالنده بدو گستاخ شد

کار مالنده بدو درواخ شد

چون که نالنده بدو گستاخ شد

تن درستی آمد و درواخ شد

چو بسیار گشت آب گستاخ شد

میان یکی مرز سوراخ شد

چو با شاه فغفور گستاخ شد

به پیش اندر آمد سوی کاخ شد

چو با حاجب شاه گستاخ شد

پرستندهٔ خسروی کاخ شد

هرآن کو نیارد بدان شاخ شد

بدو دیو وارونه گستاخ شد

بگشت از ره و بر در کاخ شد

چو با پیر فرزانه گستاخ شد

بعد از آن دیدم که که سه شاخ شد

چونک نور حق درو نفاخ شد

سر تیر با سینه گستاخ شد

ز نوک سنان سینه سوراخ شد

از خدنگش سینه بس سوراخ شد

روزنش سوی الهی کاخ شد