بیارید گفتا سیاه مرا

نبردی قبا و کلاه مرا

سزد گر ببخشی گناه مرا

کنی تازه آیین و راه مرا

چو بینند بی‌مر سپاه مرا

همان رسم و آیین و راه مرا

سزد گر ببخشی گناه مرا

درفشان کنی روز و ماه مرا

زمین بر نتابد سپاه مرا

همان ژنده پیلان و گاه مرا

تو پیروز گردان سپاه مرا

به بنده مده تاج وگاه مرا

که یکسر ببخشد گناه مرا

درخشان کند تیره گاه مرا

که ویران کنی تاج و گاه مرا

به آتش بسوزی سپاه مرا

نگه دار پشت سپاه مرا

بابر اندر آور کلاه مرا

تو دانی نیاکان و شاه مرا

میان یلان پایگاه مرا

تو بردی ز من شید و ماه مرا

گزین سواران و شاه مرا

نیازاری از بن سپاه مرا

نسوزی بر و بوم و گاه مرا

خورش ساز راه سپاه مرا

به خوبی بیارای گاه مرا

نگه‌دار جان و سپاه مرا

همان تخت و گنج و کلاه مرا

بیامرز رفته گناه مرا

ز کژی بکش دستگاه مرا

که بخشد گذشته گناه مرا

درخشان کند تیره گاه مرا

سزد گر ببخشی گناه مرا

اگر دیو گم کرد راه مرا

همی‌گفت خاقان سپاه مرا

زمین برنتابد کلاه مرا

نبشته برو بارگاه مرا

بزرگی و گنج و سپاه مرا

به نو زور و دل ده سپاه مرا

بیآرای بر چرخ گاه مرا