که چون بنده در پیش فرزند تو

بباشم پرستندهٔ پند تو

نه اندر زمین کس چو فرزند تو

جهان شاد بادا به پیوند تو

مرا دخترانند مانند تو

ز تخم تو و پاک پیوند تو

شود شاه پرمایه پیوند تو

درفشان شود فر و اورند تو

نساید دو پای ورا بند تو

نیاید سبک سوی پیوند تو

من از بهر این فر و اورند تو

بجویم همی رای و پیوند تو

که با بوم و بارست و فرزند تو

بزرگان که باشند پیوند تو

بپیچد سر از عهد فرزند تو

هم‌انکس که باشد ز پیوند تو

نگیرد ز تو یاد فرزند تو

نه نزدیک خویشان و پیوند تو

نمانم جهان را بفرزند تو

نه بر دوده و خویش و پیوند تو

درشتیش نرمیست در پند تو

بجوید که شد گرم پیوند تو

چنان شاد گشتم ز پیوند تو

بدین پر هنر پاک فرزند تو

بماناد گیتی به فرزند تو

چنین هم به خویشان و پیوند تو

چو گرسیوز و جهن پیوند تو

که ساید به زاری کنون بند تو

مرا شاد شد دل زپیوند تو

بویژه ز پوشیده فرزند تو

که بر جان من سخت شد بند تو

شدم بستهٔ مهر فرزند تو

ای زهر خورده قند تو ببریده از پیوند تو

من نیستم فرزند تو سیرم ز مکر و پند تو

چو یاد آیدم روی فرزند تو

نشاط دل خویش و پیوند تو

جهان بازگردد به فرزند تو

شود شاد از او خویش و پیوند تو

ولیکن بدین نامهٔ پند تو

تو را چشم و مهریم و پیوند تو