گر ایدونک با من تو پیمان کنی

شناسم که پیمان من مشکنی

که رستم همی پیل جنگی کنی

دل نامور انجمن بشکنی

به جای کسی گر تو نیکی کنی

مزن بر سرش تا دلش نشکنی

تن خویش را چون محابا کنی

دل راستی را همی‌بشکنی

چو با من بسوگند پیمان کنی

همانا وفای مرا نشکنی

ازیراک با هرک پیمان کنی

وفا را به فرجام هم بشکنی

چو با من به سوگند پیمان کنی

بکوشی که پیمان من نشکنی

به بیداد چون بر رهی چه کنی

سر بخت خود را در آن افکنی

گر او بد کند پس تو هم بد کنی

بر نیک مردی به چاه افکنی

بدین رزم اگر یاری من کنی

مرین لشکر بی شمر بشکنی

چو تو گنج در دست لؤلؤ کنی

سپه را سراسر سوی او کنی

سزد گر مرا آرزو نشکنی

به دیدار زالم تو شادان کنی

چرا مر مرا دل همی بشکنی

همه دودمان را به خاک افکنی

چون تو بر خلق جور و ظلم کنی

بیخ عدل از میان ما بکنی

در مکافات من آخر این کنی

رو بکن، الحق که شیرین می‌کنی

جهد کن تا تو تکبّر کم کنی

ورنه طوق لعن در گردن کنی

چون تو آئینه بکلی بشکنی

پنج وسواس طبیعت بر کنی

گر تو امروزم بجان رحمی کنی

رنج و اندوهم تو از دل برکنی

گر تو زین ابلیس خوددوری کنی

گردن صورت بکلی بشکنی

ای دل آخر چند خاموشی کنی

خویش را در عین مدهوش کنی