جانا دهنی چو پسته داری
در پسته گهر دو رسته داری
صد شور به پسته در فتاده است
زان قند که مغز پسته داری
قندیم فرست و مرهمی ساز
زین بیش مرا چه خسته داری
در هر سر موی زلف شستت
صد فتنهٔ نانشسته داری
گفتی به درست عهد کردم
صد عهد چنین شکسته داری
در تاز و جهان بگیر کز حسن
صد ابلق تنگ بسته داری
یک گل ندهی ز رخ به عطار
وانگاه هزار دسته داری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به محبوب خود خطاب میکند و زیباییهای او را توصیف میکند. او از دهن محبوب مانند دانههای پسته یاد میکند و از شیرینی و جذابیتش میگوید. شاعر به خستگیاش از دوری و وعدههای شکسته محبوب اشاره میکند و از او میخواهد که لطفی به او کند. همچنین به زیباییهای مو و رخسار محبوب اشاره میشود و نهایتاً از محبوب میخواهد که برایش گلی هدیه بیاورد، در حالی که میداند محبوب هزاران چیز دیگر در چنته دارد.
هوش مصنوعی: عزیزم، تو مانند پستهای هستی که درونش دو گوهر ارزشمند نهفته است.
هوش مصنوعی: پستهها به خاطر مغز شیرین و لذیذشان، شوق و شادی زیادی را تجربه میکنند.
هوش مصنوعی: ای قند، برایم بفرست و زخم هایم را دوا کن، دیگر از دست تو چه رنجی میبرم؟
هوش مصنوعی: در هر رشته موی زلف تو، صد نوع جذابیت و زیبایی نهفته است که میتواند دلها را به تپش درآورد.
هوش مصنوعی: گفتی که به درستی عهد کردم و به همین خاطر چنین عهدهایی را شکستهای.
هوش مصنوعی: در این دنیا و در میان انسانها، تو باید از زیباییهای فراوانی که در اختیار داری بهره ببری و آنها را در زندگی خود به کار بگیری.
هوش مصنوعی: اگر از چهرهات حتی یک گل هم به عطار ندهی، در این صورت هزار دسته گل هم که داشته باشی، فایدهای ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.