چنین دادست صاحب شرع فتوی
که هر کو یک سخن گوید ز دنیی
به پانصد سال ره کانرا شمارست
ز جنّت دور افتد، این چه کارست
ز دنیا یک سخن، خود چون بوَد آن
که گر افزون بود افزون بود آن
کسی کو عمر در دنیی بسر برد
قوی مردی بوَد، در دین اگر مُرد
چو کُشتی در ره دنیا تو خود را
خری باشی که باشی گول و خود را
ز دنیی جزپشیمانی چه خیزد
نمیدانی ز نادانی چه خیزد؟


با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این حکایت از زبان عطار به نقد دنیا و زندگی مادی میپردازد. حکایت میکند که کسی که در دنیا به جستوجو میپردازد و تنها به ظواهر مینگرد، دچار عذاب و پشیمانی خواهد شد. او به تأکید نشان میدهد که دین و دینداری واقعی در عمل و بصیرت نسبت به دنیا نهفته است و عمر در این زندگی مادی به سالهای بیارزشی میماند. در نهایت، دنیا را به کشتیای تشبیه میکند که اگر فرد در آن گول خود را نخورد، به حقایق بالاتر راه مییابد.
هوش مصنوعی: اینطور بیان شده است که صاحب شریعت فتوا داده که هر کسی اگر یک کلمه درباره دنیا بگوید، مورد توجه قرار میگیرد.
هوش مصنوعی: اگر کسی مسیری را به مدت پانصد سال طی کند، اما به دلیل دوری از بهشت و نیافتن هدف نهاییاش، در اصل هیچ کاری نکرده است.
هوش مصنوعی: از دنیا فقط یک نکته مهم وجود دارد، مثل این است که اگر چیزی زیاد باشد به خودی خود ارزش آن بیشتر نمیشود.
هوش مصنوعی: کسی که در این دنیا زندگی طولانی کند، اگر در دین هم بمیرد، مردی با نفوذ و قوی خواهد بود.
هوش مصنوعی: اگر در مسیر زندگی تلاش و مبارزه میکنی، باید مانند یک الاغ کار کن، زیرا که در این دنیا ممکن است فریب بخوری و در نهایت خود را گم کنی.
هوش مصنوعی: از دنیا جز حسرت و پشیمانی چیزی به دست نمیآید، و تو نمیدانی که از نادانی چه نتیجهای گرفته میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.