هر چیز که هست در دو عالم کم و بیش
از جلوه‌گریِ نور اوست ای درویش!
تا جلوه همی کند همه جلوهٔ اوست
چون جلوه کند تَرک، نماند پس و پیش
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
هر چیز که هست در دو عالم کم و بیش
از جلوه‌گریِ نور اوست ای درویش!
تا جلوه همی کند همه جلوهٔ اوست
چون جلوه کند تَرک، نماند پس و پیش
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به بیان این حقیقت می‌پردازد که همه چیز در جهان، چه در عالم بالا و چه در عالم پایین، ناشی از نور و جلوه‌ی الهی است. هرچه در هستی وجود دارد، انعکاسی از این نور است و به همین دلیل در نهایت هیچ‌چیز از او جدا نیست. در نتیجه، هر جلوه‌ای که قابل مشاهده است، تنها نمایان‌گر وجود و عظمت اوست.
هوش مصنوعی: هر چیزی که در این دو جهان وجود دارد، به نوعی نشان از نور او و جلوه‌گری آن دارد، ای درویش!
هوش مصنوعی: هر وقت زیبایی و شکوهی ظهور می‌کند، منبع آن فقط خود اوست. هنگامی که زیبایی یک ترک (مقداری صفت یا ویژگی) ظاهر شود، دیگر چیزی از گذشته یا آینده باقی نخواهد ماند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دارم گنهان ز قطرهٔ باران بیش
از شرم گنه فگنده‌ام سر در پیش
آواز آید که سهل باشد درویش
تو درخور خود کنی و ما درخور خویش
صد بار ز من شنیده بودی کم و بیش
کایزد همه را هر چه کنند آرد پیش
در کرده خویش مانده ای ای درویش
چه چون کندی فزون ز اندازه خویش
اندر دو جهان هر چه ترا آید پیش
مقبول نباشد آن ترا ای درویش
جان ز خم سر زلف تو گرداند ریش
دل زان دو لب لعل تو می‌باید غیش
تا طیره نکردی ای نگار، از لب خویش
یاقوت که مِه بود بها دارد بیش
ای برده دل من چو هزاران درویش
بی رحمیت آیین شد و بد عهدی کیش
تا کی گویی ترا نیازارم بیش
من طبع تو نیک دانم و طالع خویش
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.