عالم همه گفت و گوی خود می‌بیند
بر سالک جست و جوی خود می‌بیند
هر چیز که هست جمله چون آیینه‌ست
در دست گرفته روی خود می‌بیند
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
عالم همه گفت و گوی خود می‌بیند
بر سالک جست و جوی خود می‌بیند
هر چیز که هست جمله چون آیینه‌ست
در دست گرفته روی خود می‌بیند
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به تبیین معنای توحید و سیر سالک در مسیر خودشناسی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هر موجودی در جهان به نوعی آیینه‌ای از خود است و بر اساس همین آینه‌داری، سالک در جست‌وجوی حقیقت و شناخت خود، همه چیز را در رابطه با خود دریافت می‌کند. در واقع، تمامی جهان ناظر بر درون فرد است و دیدگاه او می‌تواند واقعیت را شکل دهد.
هوش مصنوعی: هر کس در دنیای خود و در تجربیاتش غرق است و آنچه می‌بیند را در تلاش و جستجوی خود می‌بیند.
هوش مصنوعی: تمامی موجودات و چیزهای این عالم همچون آینه‌ای هستند که هر یک از آنها تصویر خود را در آن می‌بیند و در واقع، آنچه در این دنیا وجود دارد، بازتابی از خود ماست.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.