غلامحسین مرادی قره قانی در ۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۲۴ دربارهٔ عارف قزوینی » تصنیفها » شمارهٔ ۱۹:
سلام استاد شجریان این شعر(تصنیف)را در کاست یوسف گم گشته با اندکی تغییر در متن (جهت جلوگیری از سیاسی شدن)بسیار زیبا اجرا کرده اند
غلامحسین مرادی قره قانی در ۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۱۷ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۹:
باسلام خانم هایده این غزل را در مایه افشاری اجرا کرده است
هیچ کس در ۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۹:۳۹ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۷:
سلام
بهتر نیست از خود حافظ معنی و مقصودش را بپرسیم!؟
۷ در ۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۸:۲۲ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب پنجم در رضا » بخش ۲ - حکایت:
به دعوی چنان ناوک انداختی
که عذرا به هر یک یک انداختی
تا همین چند سال پیش در هیچ نوشته ای خبری از عدو مدو نبوده است ولی خواجگان دانا پای عدوی شرور را به میان میدان کشانیده اند که به نادانی گرفتار نایند.
آنچنان مدعی بود که با هر یک تیر یک تن را می انداخت.(تیر او خطا نمیرفت)
به زبان امروزه این کار خوراکش بود.
انداختن به معنی به خاک انداختن
و این اصطلاح نرد بوده که سعدی به زیبایی آورده و تیر او که به هدف نشسته است که آنجا نیز حریف شکاری است که بر خاک می افتد.
با این همه راه دیگر آنکه عذرا را به معنی آشکارا بگیریم
مدعی بود آنگونه که آشکارا برای هر یک نفر یک تیر بیشتر در کمان نمی گذاشت.
شرمنده عذرا چرا?
صحنه پایانی فیلم کمیسر متهم میکند به 3 نفر حریف میگوید:
سه گلوله آخر انتقام مادر
.
آرمین عبدالحسینی در ۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۵۷ دربارهٔ ابن حسام خوسفی » ترکیبات » مناقب هفت معدن در مدح امام زمان (عج):
این شعر بر وزن مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن آمده است.
آرمین عبدالحسینی در ۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۵۳ دربارهٔ رضیالدین آرتیمانی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۷:
این شعر بر وزن مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن آمده است.
آرمین عبدالحسینی در ۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۵۱ دربارهٔ رضیالدین آرتیمانی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۵:
این شعر بر وزن فعلاتن مفاعلن فعلن آمده است.
آرمین عبدالحسینی در ۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۴۸ دربارهٔ رضیالدین آرتیمانی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱:
این شعر بر وزن مفاعیلن مفاعیلن فعولن آمده است.
آرمین عبدالحسینی در ۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۴۶ دربارهٔ رضیالدین آرتیمانی » ترجیع بند:
این شعر بر وزن مفعول مفاعلن فعولن و بر وزن ترجیع بند سعدی آمده است
بهزاد فیروزنیا در ۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۵۴ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۷۳:
در بیت ششم گوییا قافیه ی "چرخیده ام" صحیح است.....
شقایق عسگری در ۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۰۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۶۳:
سلام و خسته نباشید خدمت دوستان گنجوری عزیزم
بیت چهار " بر چه فرود آمدیت" درسته؟
آمدید، آمدیم،آمدین
یکی (ودیگر هیچ) در ۸ سال قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۲۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۴۱:
به بیانی سعدی و حافظ از جنس مشایخ صوفیه بوده اند همانگونه که در ابتدای نامشان لقب شیخ را درج نموده اند. (کاری به صحت و سقم این الفاظ نداریم لیک برای اینکه خط سیر اندیشه هرکدام را دریابیم فرض بر صحت این مدعا ، عمق غور هر کدام از این غواصان بحر عرفان را ارزیابی می نماییم.)
گفته شده که برای خداوند در هر طبقه ای از جهان های مکشوفه ( یعنی از طریق کشف و شهود به وجود آن پی برده شده است) صورتی یا وجهی است که در یکی متبلور گشته و هر کدام از این جهان ها را محدوده ای است که در تملک بی قید و شرط آن یکی است . پس در چهار طبقه پایین که جهان های مادی است و آن یکی از جنس همان عنصری است که آن جهان را نماد است .
برای جهان خاکی ، جلوه ای از جنس خاک
برای جهان آبی ، جلوه ای از جنس آب
برای جهان بادی ، جلوه ای از جنس باد
و برای جهان آتش ، جلوه ای از جنس آتش
و تمام این چهار جهان ، جهان های مجازند در مقایسه با جهان های حقیقی زیرا که جهان حقیقی ابدی و ازلی است ولی این چهار جهان مدام در حال تغییرند. و موجودات آنها سایه اند و مجازند.
صوفیه و ماتبع در اسارت این چهار جلوه هستند و بقا را در فنا در این چهار می دانند و بس و تمامیت را خارج از این چهار نمی دانند .
ولی مولانا در برخوردی که با شمس داشته نوری بالاتر از این چهار دید و بقیه ماجرا ...
او نوری از اصل را در چهره شمس دید بنابراین اشعار مولانا چهار پله بالاتر از سایرین است و در طلب اصل شیدا گشت نه وجه
همیرضا در ۸ سال قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۳۴ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب پنجم در رضا » بخش ۲ - حکایت:
@8:
سپاس از نکتهٔ ارزشمندی که عنوان فرمودید. بدل در خور توجهی است.
نادر.. در ۸ سال قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۰۳:۲۷ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۹۹:
این هم تو می توانی..
فریده نیک زاد در ۸ سال قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۰۱:۱۵ دربارهٔ فروغی بسطامی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۴:
بیت 8 پارادوکس) جمع نقضین ) قبض و بسط / گریه و خنده
لف و نشر
گریه مینا : مربوط به قبض
خنده ساغر : بسط
چشم هایشان گریان ولی دلشان شاد است .
چون
مینا تعبیر به چشم نیز شده است
ساغر
|| نزد صوفیه بمعنی چیزی که در وی مشاهده ٔ انوار غیبی و ادراک معانی کنند. و بمعنی دل عارف هم آمده و گاهی از او سکر و شوق مراد دارند. (کشاف اصطلاحات الفنون ).
-
۸ در ۸ سال قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۵۸ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب پنجم در رضا » بخش ۲ - حکایت:
دوستان گرامی
به فرهنگ دهخدا سر بزنید ، در مانای " ناوک "
از جمله همین بیت شیخ را گواه آورده است:
به دعوا چو او ناوک انداختی
عدو را دوتن از ( با) یک انداختی ( با گستاخی من است)
داستان جنگ جویی و ستیزه است و نه بازی نرد
با یک تیر دو دشمن از پای در می آورده است
راه دور و دراز نروید به همین سادگی
بهروز در ۸ سال قبل، شنبه ۳ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۱۹ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۱۵:
استاد شجریان در آلبوم دیلمان که توسط کانون پرورش فکری منتشر شده این شعر را احرا کرده اند.
م. عادل در ۸ سال قبل، شنبه ۳ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۵۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۸۰:
با عذر از خدا و پوزش از مولانا که معنای دل مولانا در فهم ما نگنجد و ذات خدا در وهم ما. و دوست داشتن آقای چاوشی!. من بزرگترین جسارت در تصاحبیت نظر خود را ارائه میکنم و ترسم با آن حال که از شعر و آهنگ برایم دست داده، خاطر همقطاران این وادی را باصبحت و نظرم خدشه دار سازم. مولانا بزرگ میفرماید: جان منست او هی مزنیدش
آن منست او هی مبریدش
جان در مقام آدمیت علوی است و ارزش بلندترین هستی را بعد از خدا در کائنات دارد. مولانا ارزش معشوقه خود که از او مفهوم جانرا گرفته، برابر به جان میداند" جان منست او هی مزنیدش"؛ چون عشق محق کمال جان است و زدن عیب و لطمه جان که مولانا در بی عیبی و کمال عشق جانش؛ یعنی معشوقه اش نهی بر لطمه وارد کردن او میکند و آنی که به مجموع هستی در تعلق ذاتی مرتبط به دل او دارد، نمی خواهد از او دورش کنند" آن منست او هی مبریدش"!
آب منست او نان منست او
مثل ندارد باغ امیدش:
آب و نان منبع بقای حیات است و بقای جان در عالم ظاهر حیات آنست، مولانا مفهوم بقای حیات خود را از پرتو نور میوه' عشق تغذیه میکند و باغ امید اشرا بالاتر از بقای جانش میبیند و دریافت شباهت پیدا نمیتواند. " آب منست او نان منست او***مثل ندارد باغ امیدش".
باغ و جنانش آب روانش
سرخی سیبش سبزی بیدش
متصلست او معتدلست او
شمع دلست او پیش کشیدش:
مولانا، عشرت عشق که در عدم تشابهت از باغ امید که مانند صفت بهشت و باغ جنان دارد - را در اتصال و اعتدال پیروی از معشوقه خود میداند و عمق زیبایی باغ جنان و آب روان و سرخی سیب و سبزی بید را در نورانیت که معشوقه اش در دلش هویدا میکند، به تعقیب رفتن و پیش کشیدن وا میدارد. "باغ و جنانش آب روانش***سرخی سیبش سبزی بیدش
متصلست او معتدلست او***شمع دلست او پیش کشیدش"
هر که ز غوغا وز سر سودا
سر کشد این جا سر ببریدش:
در اینجا مولانا از سر خفگی و وسوسه عشق هرکه را بیم میدهد که بخاطر منفعت و هر ذهن و هر دهن شدن عشق سرکشی نکند و اگر نه سر ببریدش" هر که ز غوغا وز سر سودا***سر کشد این جا سر ببریدش"
هر که ز صهبا آرد صفرا
کاسه سکبا پیش نهیدش:
مولانا با اشاره به صهبا... پیام رسان جویایی احوال معشوقه خود را با جایزه ای کاسه' سکبا" قدر دانی میکند. "کاسه' سکبا پیش نهیدش".
عام بیاید خاص کنیدش
خام بیاید هم بپزیدش
نک شه هادی زان سوی وادی
جانب شادی داد نویدش:
در منظر نورانیت معشوقه مولانا، عام یا مجهول از عالم و وادی عشق عارفانه را، خاص و معلوم به عشق عارفانه میکند که از مسیر تعقل خودی به اوج معرفت بی بیان عشق و پختگی آن می رساند که، هرعام و حد اکثر بینش مشابه و بی بنیاد را به خصوصیت مرتبت عشق الهی آگاه و خاص سازد و از خامی به پختگی برساند0 " عام بیاید خاص کنیدش***خام بیاید هم بپزیدش" و این بطور بشارت که از آن سوی وادی یا مقام باطنی دست یافته، میرسد. "
نک شه هادی زان سوی وادی***جانب شادی داد نویدش".
داد زکاتی آب حیاتی
شاخ نباتی تا به مزیدش
باده چو خورد او خامش کرد او
زحمت برد او تا طلبیدش:
این آب حیات که زکات داده شد برای لذت عشق، معشوقه ای که جان وی است و برای آرامش و بیقراری دیدار او و فیض الهی و قرار دل زحمت میبرد، در طلبیدن و خواستن قرار دل میابد.
"داد زکاتی آب حیاتی***شاخ نباتی تا به مزیدش
باده چو خورد او خامش کرد او***زحمت برد او تا طلبیدش.
دوستداران خدا، دوست تان دارم!
م. عادل
شنبه 24 نوامبر 18
کابل
Miaad_adel@hotmail.com
م. عادل در ۸ سال قبل، شنبه ۳ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۵۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۸۰:
با عذر از خدا و پوزش از مولانا که معنای دل مولانا در فهم ما نگنجد و ذات خدا در وهم ما. من بزرگترین جسارت در تصاحبیت نظر خود را ارائه میکنم و ترسم با آن حال که از شعر و آهنگ برایم دست داده، خاطر همقطاران این وادی را صبحت و نظرم خدشه دار سازم. مولانا بزرگ میفرمئید: جان منست او هی مزنیدش
آن منست او هی مبریدش
جان در مقام آدمیت علوی است و ارزش بلندترین هستی را بعد از خدا در کائنات دارد. مولانا ارزش معشوقه خود که از او مفهوم جانرا گرفته، برابر میداند؛چون عشق محق کمال جان است. زدن عیب و لطمه جان است که مولانا در بی عیبی و کمال عشق جانش یعنی معشوقه اش نهی بر لطمه وارد کردن او میکند و آنی که به هستی و تعلق ذاتی در رابطه به دل او دارد، نمی خواهد از او دورش کنند" آن منست او هی مبریدش"!
آب منست او نان منست او
مثل ندارد باغ امیدش
باغ و جنانش آب روانش
سرخی سیبش سبزی بیدش
متصلست او معتدلست او
شمع دلست او پیش کشیدش
هر که ز غوغا وز سر سودا
سر کشد این جا سر ببریدش
هر که ز صهبا آرد صفرا
کاسه سکبا پیش نهیدش
عام بیاید خاص کنیدش
خام بیاید هم بپزیدش
نک شه هادی زان سوی وادی
جانب شادی داد نویدش
داد زکاتی آب حیاتی
شاخ نباتی تا به مزیدش
باده چو خورد او خامش کرد او
زحمت برد او تا طلبیدش
غلامحسین مرادی قره قانی در ۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۲۸ دربارهٔ عارف قزوینی » تصنیفها » شمارهٔ ۱۴ - از کفم رها: