گنجور

حاشیه‌ها

جلال دامن افشان در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، دوشنبه ۵ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۰۵ دربارهٔ عطار » منطق‌الطیر » عذر آوردن مرغان » قحطی مصر و مردن مردم و گفتهٔ مرد دیوانه:

گر کژی گوید بدین درگه نه راست
عذر آن داند به شیرینی نه خواست
.
.
بنظرم در پایان این بیت پایانی، "شیرینی بخواست" درست هستش.
"شیرینی نه خواست" اشتباهه.
..
معنیش میشه:
اگر کسی در این درگاه (خدا) سخن کژ بگه.
بعدش که آگاهی پیدا کنه، عذرخواهی می خواد از خدا و این عذرخواهی رو بصورت یک توبه ی شیرین می خواد(یعنی انجام میده).
بااحترام.

احمد آذرکمان ۰۴۹۰۳۰۰۶۶۹.a@gmail.com در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، دوشنبه ۵ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۱۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳:

«من» از آن «حسن روز افزون» که «یوسف» داشت «دانستم» / که «عشق» از «پرده ی عصمت» برون آرد «زلیخا» را . 『حافظ』
ــــــــــــــــــــــ
▣ کلمه ی عصمت ، در این بیت بار معنایی مثبت خویش را از دست داده است و نوعی خامی و ناپختگی در آن مندرج است . شاید مقصود این است که اگر عصمت ، محصول عشق نباشد ، نوعی جاهلانه و غافلانه زیستن است .
ـ عاملی که زلیخا را از پرده ی عصمت بیرون آورده است مستقیما معشوق نیست بلکه عشق است . هر چند که این عشق هم ، توانایی خود را از حُسن روز افزون معشوق کسب کرده است . به عبارتی عشق ، توانایی خود را از حُسن روز افزون معشوق به دست آورده است ، و قوی تر از عصمتِ پیشاعاشقیِ عاشق است.
▣ «من» ، در این بیت ، نه یوسفِ عاشق است ، نه زلیخایِ معشوق و نه عشق . بلکه نگاه چهارمی است که دست به شرح ماجرا زده ، و «دانستن و دانایی» خود را با مخاطب شریک شده است ، که به یقین این تجربه را مستقیم یا غیر مستقیم از سر گذرانده است .
ـ در این بیت ، هم صحبت از «دانایی» است و هم صحبت از «توانایی» .
▎ احمد آذرکمان ـ 5 آذر 97 ـ حسن آباد فشافویه
پیوند به وبگاه بیرونی

۷ در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، دوشنبه ۵ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۱۶ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب پنجم در رضا » بخش ۲ - حکایت:

که عذرا به هر (دست) یک یک انداختی
در شکار(نشانه گیری و تیراندازی) چنان بود تو گویی که آن(شکار) هرگز نبود.
برد در پی برد(قهرمان شکست ناپذیر مسابقه ها)
به احتمال بسیار به تیراندازی از روی اسب(سوارکاری) اشاره دارد که با نرد و شترنج از ورزشهای دیرین ایرانیان بوده است و بازی جنگاوران و رزم آوران
.دگر بهره شترنج بودی و نرد
سخن گفتن از روزگار نبرد
فردوسی
تا کدامین غالب آید در نبرد
زین دوگانه تا کدامین برد نرد
مولانا

محمد غافری در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، دوشنبه ۵ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۴۶ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۸۶ - قصهٔ آن مرغ گرفته کی وصیت کرد کی بر گذشته پشیمانی مخور تدارک وقت اندیش و روزگار مبر در پشیمانی:

با سلام،
معنی بیت "بعد از آن گفتش..." این است که در شکم من مرواریدی کتیم (پنهان) است که ده درمسنگ وزن دارد. درمسنگ واحد وزن است معادل یک گرم.کتیم به معنی پنهان است. کلمات مکتوم و کتمان هم از همین ریشه اند.
ضمناً در بیت ماقبل آخر هم، چنانکه یکی دیگر از دوستان هم تذکر داده اند، "تخم افکندن صحیح است و نه "تخت افمندن".

مطیع الرحمان ملازاده در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، دوشنبه ۵ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۰۹ دربارهٔ اقبال لاهوری » رموز بیخودی » بخش ۲۴ - در معنی اینکه کمال حیات ملیه این است که ملت مثل فرد احساس خودی پیدا کند و تولید و تکمیل این احساس از ضبط روایات ملیه ممکن گردد:

میخواستم اگه کسی میتونه این شعر اقبال رو یه توضیحی برام بدهد

لیلی رابربند در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، دوشنبه ۵ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۰۱ دربارهٔ نظامی » خمسه » لیلی و مجنون » بخش ۱۹ - در احوال لیلی:

در پاسخ خانم نسرین ر ایرانی
بیت صحیح این چنین است
در گوش نهاده حلقه ی زر چون حلقه نهاده گوش بر در

۷ در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، دوشنبه ۵ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۰۱ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب پنجم در رضا » بخش ۲ - حکایت:

نکته اینکه اگر واژه "دست" را به هر دو مصراع وارد کنیم;
به دعوی چنان دست ناوک انداختی
که عذرا به هر دست یک یک انداختی(یک دو یا یک سه)
و در همه جهان هیچ کس به اندازه سعدی و با این توان از حذف بهره نبرده است.

رضا ثانی در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، دوشنبه ۵ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۰۶:۰۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۹:

بر خلاف آمدِ عادت، بطلب کام که من (بر خلاف عادت کام طلب کن، کار تکراری مکن، که من)
کسب جمعیت از آن زلف پریشان کردم (از آن زلف پریشان آرامش کسب کردم)

کمال داودوند در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، دوشنبه ۵ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۰۴:۳۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۶۵:

8513

بهروز امامی در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، دوشنبه ۵ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۰۲:۲۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۸:

می‌چکد شیر هنوز از لب همچون شکرش
گر چه در شیوه گری هر مژه‌اش قتالیست
با احترام به دیدگاه دوستان، چون در این مصرع شکر آمده پس احتمالا مقصود حضرت از «شیر» همانا «شیره و شهد» است، بعبارتی «تضاد» شیرینی در سخن و تلخی در قتل را بیان داشته.

Afshin در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، دوشنبه ۵ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۲۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷:

با درود بی پایان بر حضرت مولانا و ادیبان و سروران گرامی و هنر دوست؛
این تن اگر کم تندی،
راه دلم کم زندی، راه شدی
تا نبدی این همه گفتار مرا
واپسین بیت این غزل عرفانی که حضرت این غزل رو در زمان پیمودن مسیر وصال نازنین پروردگار سرودند اشاره و شکایت به تن خویش و متعلقات دنیوی خود دارند،
تندی به دو فعل قابلیت معنی دارد، تندیدن و تنیدن که هر دو فعل معنی دار و تفسیر منحصر به فرد خود را داراست، لیکن از دیدگاه حقیر تنیدن زیباتر تفسیر میشود،
بدین تفسیر که:
این تن دنیادوست اگر کمتر دام سر راه من میتنید، پیمودن راه دل(مسیر عشق) برای من آسان تر و سریع تر میشد،
و راه شدی به معنی راهی سفر شدن بدین صورت که راهی سفر وصال میشدی و اینهمه گفتار و شکایت از نهاد من بر نمی آمد،
چرا در ایام وصال و عشق الهی زبان خموش و بی تکلم است (من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو، پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگو، و این غزل با تکرار هیچ مگو در پایان هر بیتی به عنوان ردیف غزل، اشاره و تاکید به سکوت و بی کلامی در وادی عشق را دارد.
والسلام.

حمید در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۴۰ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۲۲۸ - یافتن عاشق معشوق را و بیان آنک جوینده یابنده بود کی وَ مَنْ یَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَیْراً یَرَهُ:

خیلی خیلی زیباست
مولانا عظمتی بوده است.
بعد از آن ابیات بسیار زیبا و بلند اول، می فرماید:
تو مبین که بر درختی یا به چاه
تو مرا بین که منم مفتاح راه
به من بود اضافه می کردم و می گفتم که او گاهی قفل می شود که ما به سراغ آن کلید و مفتاح برویم.
ناشناسا تو سبب ها کرده ای
از زبان آن دزد است
از زبان خودش شناس ترین شناس هاست
او علمی(به فتح ع و ل) که همه نکره ها به او علم شوند.
و سبب ساز همه سبب هاست
او علم بود و شناس هر شناس
جمله تو نشناسی الا به شناس
گاهی خوانده ایم در مناجات شعبانیه:
إلهی إنَّ مَنْ تَعَرَّفَ بِکَ غَیْرُ مَجْهُولٍ وَ مَنْ لاذَ بِکَ غَیْرُ مَخْذُولٍ وَ مَنْ أقْبَلْتَ عَلَیْهِ غَیْرُ مَمْلُوکٍ
خدایا کسی که به‌وسیله تو شناخته شد گمنام نیست و کسی که به تو پناهنده شد خوار نیست و کسی که تو بسویش رو کنی بنده دیگری نخواهد بود.
و البته ابیات اولی که شاهکارند..

علیرضا عرفی زاده در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۴۳ دربارهٔ پروین اعتصامی » دیوان اشعار » مثنویات، تمثیلات و مقطعات » شمارهٔ ۱۴۹ - نامه به نوشیروان:

سلام
بیت 12 ، به جای خود شناسی ، خود نشناسی صحیح است.

لیلا در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۲۴ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۰۹:

سلام ودرود ای کاش بزرگواری خط به خط ان را به فارسی روان مینوشتند که من حقیر معنی این غزل ها را میفهمیدم

۷ در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۵۴ دربارهٔ ناصرخسرو » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴۸:

سخن حجت پذیر و بنگر تا به گزاف
یعنی (این) سخن که من دلیل می آورم را بسنج تا به گزاف ...
سخن حجت پذیر یعنی سخن مستند پذیر و اشاره به خود هم هست.این سخن سنجیده ناصر را را بنگر تا به گزاف
س/خ/ن*/ حج
جت/پ/ذی/ر*
ب/ن/گر/ تا
ب/گ/زاف

علی رحیمی در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۳۹ دربارهٔ ظهیر فاریابی » قصاید » شمارهٔ ۷۶:

بیت اول "که" دوم در اصل "گه" به معنی گاه است:
که عروسان چمن راست گه جلوه گری

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۲۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۳۶:

https://rezasaghy.blogfa.com/

 

آن غالیه خط گرسوی مانامه نوشتی

گردون ورقِ هستی ما در ننوشتی


غالیه: بوی خوش مرکّبی که به مُشک و عَنبر و باله آغشته شده باشد مرکّبی معطّر به رنگ سیاه "خط" ایهام دارد: ۱- دست خط ۲- موهای لطیفی که گِرداگِردِ صورت وپشت لبها درهنگام بلوغ می روید وسببِ جذابیّت وزیبایی می گردد(البته درچشم عاشق که همه چیزمعشوق خودرا زیبامی بیند)
نامه نوشتی: نامه می ‌نوشت

گردون: روزگار، چرخ فلک

ورقِ هستی: وجود به ورقه ای تشبیه شده است.

دَرننوشتی: درهم نمی پیچید

معنی بیت: اگرآن محبوبِ غالیه خط بانظرداشتِ هردومعنی خط (خوش خط وخوش عطروبو) خطاب به مانامه ای می نوشت واحوالات عاشق خودراجویامی شد اوضاع ما اینچنین نابسامان نمی شد و روزگارنمی توانست ورقه ی وجودما رادرهم بپیچد وگِره درکارما اندازد.

صدنامه فرستادم وآن شاه سواران

پیکی ندوانید وسلامی نفرستاد

🌿━━━━━━━━🌿

هرچند که هجران ثمروصل برآرد

دهقانِ جهان کاش که این تخم نَکِشتی


هجران: دوری وفراق

ثمر وصل: میوه ی وصال.

دهقان جهان: باغبان عالم، خالق هستی

نکِشتی : نمی‌کاشت

معنی بیت: بااینکه اگرهجران نباشد لذّت حضور ووصال نیزلطف خودراازدست داده وکمرنگ می شود بااینکه میوه ی وصال ازنهال هجران حاصل می شود امّا رنج واندوه فراق آنقدر تحمّل سوز وزجرآور است که ای کاش اصلاً باغبان عالم تخم هجران را نمی کاشت.

اگربه دست من افتدفراق رابکُشم

که روزهجرسیه بادوخان ومان فراق

🌿━━━━━━━━━━🌿

آمرزش نقد است کسی را که در این جا

یاریست چو حوری و سرایی چو بهشتی


معنی بیت: هرکسی که دراین دنیا معشوقی زیبا همانند حوری داشته باشد و به لطفِ داشتن همین معشوق زیباروی، صاحبِ خانه ای چون بهشت بوده باشد همانارستگاری اوچنان است که گویی پیشاپیش آمرزیده شده وپیش ازآنکه به آن دنیارحلت کرده باشد موردلطف ورحمت خداوندقرار گرفته ودربهشت برین ساکن شده است.


حافظ دراین بیت به ما گوشزد می کند که کسی که باعشق آشناشده باشد ودرطریق عشقورزی گام بردارد به سعادتی دست می یابد که بهشت را درهمین دنیابصورت نقد برای خودمهیّامی بیند. چنین کسی درسایه ی عشق،ازچمن حکایت اردیبهشت می شنود ودرخیمه ی سایه ی ابر، لاف سلطنت ولاف پادشاهی می زند، نقدراازدست نمی دهد ونیازی به خرید نسیه ای بهشت پیدا نمی کند.

چمن حکایت اردیبهشت می گوید

نه عاقل است که نسیه خرید ونقد بِهِشت

🌿━━━━━━━━━━🌿

درمَصطبه ی عشق تنعّم نتوان کرد

چون بالش زَر نیست بسازیم به خشتی

مصطبه: سکو ، تخت، مصطبه هم به معنای نقطه ی "شاه نشین" مجلس گفته می شود هم به سکویی که بر در ورودی دکانها ومیکده ها برای نشستن گدایان ساخته می شد. بنابراین معنای مصطبه باتوجّه به مضمونی که درآن بکارگرفته می شود متغیّر می گردد.
دراینجا باتوجّه به مصرع دوّم، به معنی سکّوی جایگاه گدایان است که دربیرون از خانه ی وصال قرار دارد. مصطبه دراینجا کمال مطلوب ودلخواه حافظ نیست لیکن چون چاره ای ندارد باآن کنارآمده و می سازد. به همین سبب می فرماید تنعّم نتوان کرد.

تنعّم: کامرانی ایده آل،ناز و نعمت به کمال ودرحد اعلا

معنی بیت: درسکّوی بیرون ازحرم وصال،کامرانی بصورت ایده آل وکمال مطلوب نتوان کرد امّا چاره ای نیست چون به داخل حرم راه نمی دهند ناگزیریم به همین مصطبه وبیرون ازخانه قناعت کنیم. چه می شودکرد وقتی به بالش نرم و زربافت دسترسی میسّرنیست باخشت می سازیم همین که درحوالی حضور معشوق نفس می کشیم خرسند وخوشبخت هستیم.

ذرّه ی خاکم ودرکوی تواَم جای خوشست

ترسم ای دوست که بادی ببردناگاهم

🌿━━━━━━━━━━🌿

مفروش به باغ اِرم و نخوت شدّاد

یک شیشه می و نوش لبیّ و لبِ کشتی

مفروش: معاوضه نکن،ازدست مده

اِرم: باغی دربهشت،در روایات چنین آمده که، شهر یا باغی که شدّاد بنا کرد و به‌منزله ی بهشت زمینی بوده است.

شدّاد: ابن عاد. کسی که قصری بساخت بزرگ، یک خشت از زر و یک خشت از سیم و باغی درست کرد در آنجا درختان و میوه ها از گوهرها کرد و بجای خاک عنبر و مشک و زعفران بیخت و در عوض آب و ریگ در جویهای عسل و شیر و لؤلؤ و مرجان بکار داشت و این برای آن کرد که داود او را بخدای یگانه خواند و بدو وعده ی بهشت کرد و او خواست که خود در این جهان بهشتی برآرد چون بهشت خدا.

"شدّاد" دراینجا کنایه اززاهد متکبّراست که وعده ی بهشت موهوم می دهد.

نخوت: غرور و تکّبر، ناز

معنی بیت: درهمین دنیا که به آسانی می توانی بایک شیشه شراب ولبِ کشتزاری ویک یارنوشین لبی بهشت راخَلق کنی سعی کن آن راخودت فراهم ساز بی آنکه منّت شدّاد ونازوافاده ی زاهد راتحمّل کنی. به وعده ی موهوم زاهدِ متکبّر دل خوش مکن زیربارمنّت اومرو شیشه ی شراب ویارنوشین لبِ نقد رابه امید بهشت نسیه ای زاهد ازدست مده.

معنیّ آب زندگی وروضه ی ارم

جزطَرف باغ ومی خوشگوار چیست

🌿━━━━━━━━━━🌿

تا کی غم دنیای دَنی ای دل دانا

حیف است زخوبی که شودعاشق زشتی

دَنی: پست، فرومایه

معنی بیت: ای دل دانا وفهیم، تاکی می خواهی غصّه ی دنیای پَست وناپایداررا بخوری حیف است که خوبی مثل توشیفته ی مظاهر دنیوی(ثروت وجاه ومقام وقدرت) باشد.

دلبستگی شدید به دنیا آرام آرام مارا به یک مسابقه ی بی معنا وناامیدکننده سوق می دهد زمانی که ما درمقام مقایسه قرارمی گیریم دیگران راموفق تروشادتر می بینیم ازهمینجارنج ودرد آغازمیگردد وسوسه ی منطق وعقل واردعمل می شودکه باید تونیز بیشتر داشته باشی... غافل ازآنکه آنها نقابهای رنگارنگ دارند آنها بدان مثل که «مرغ همسایه همیشه غاز است» بانقابهای دروغین شادمانه بنظرمی رسند.  اما وقتی که به دیگران نزدیکتر می شویم حقیقت با آنچه که ازدور مشاهده می کردیم تفاوتهای زیادی دارد گویا اوبسیاربدبخت ترازماست. اطمینان پیدامی کنیم که همه درحال فریب دادن یکدیگرهستند بنابراین مانیز نقابی برچهره می زنیم تاخندان وموفق دیده شویم. امااین نقاب دروغین برای هیچکس رضایت باطنی فراهم نمی کند. تازمانیکه دیگران معیار مابوده وبه توانمندیهای منحصربفردخودتوجه نکنیم هرگزراضی نخواهیم بود. باید به هرآنچه که جهان هستی برای ما داده رضاباشیم ودرجهت کشف وتوسعه ی همان توانمندیها حرکت کنیم نه براساس؛ رقابت‌؛ حسادت ویانظریات وخواست دیگران که مارابه گمراهی وتلخکامی رهنمون می گردند. 

نقدِعمرت ببردغصّه ی دنیابه گزاف

گرشب وروزدراین قصّه ی مشکل باشی

🌿━━━━━━━━━━🌿

آلودگی ِخرقه خرابیّ جهان است

کو راهروی اهل دلی پاک سرشتی

خرقه: لباس مخصوص پرهیزگاریِ متشرّعین، صوفیان ودرویشان

معنی بیت: خرقه نمادِ پرهیزگاری وپاکیست اگرآلوده به ریا ودروغ وفریب باشد تنها صاحبش رابه تباهی نمی کشد بلکه می تواند جهانی رافاسد وتباه سازد چراکه خرقه درنظرگاه مردم الگو ونمادِ پاکدامنیست. اگرخرقه به تزویر وتظاهرآلوده شود اعتماد مردم خدشه دارشده و جامعه به سوی ویرانی و تباهی کشیده می شود. حافظ وقتی می بیند که خرقه پوشان زمانه خرقه های خودرابه حُقّه ونیرنگ آلوده کرده وزمینه ی فساد وتباهی رافراهم نموده اند ازسردرد ودریغ می فرماید:

خدازان خرقه بیزاراست صدبار

که صد بُت باشدش درآستینی

هرجا می نگرم خرقه های آلوده به مکر وحیله وخدعه می بینم! کو یک خرقه پوشی که صادق وپاکدامن باشد؟ کوسالک بی ریا وراهروی که اهل معرفت وآگاهی باشد نه اهل ریا ودروغ ونیرنگ؟ جهان ازاساس خراب است وریارکاری وتظاهر وحقه بازیهای این خرقه پوشان، این خرابه راتبدیل به جهنم کرده اند. حافظ دراینجا احساس یاس وناامیدی دارد واحساس تنهایی می کند،  بنظرچنین می رسد که درجه بالای خردمندی وآگاهی ازحقایق پنهان زندگی، سبب می شودکه آدمی منزوی، غیراجتماعی وتنهاگردد! هرچه آدمی ازدرون غنی ترمی گردد دیگران راتهی ترمی بیند واحساس تنهایی شدیدی می کند! اوگویی که چهره های حقیقی را درپشت نقابها می شناسد، الگوها وسازوکارهای پنهان سیاست، دین فروشی وحقه بازی راتشخیص می دهد و ازاین بابت ملول واندوهگین میگردد چراکه هیچ کاری برای تغییر درچنین جامعه ای ازدستش برنمی آید وغصه می خورد. او بدان سطح ازآگاهی رسیده که انگار، درام های زندگانی را ازپشت صحنه ی تئاترمی بیند وخون دل می خورد. 

🌿━━━━━━━━━━🌿

از دست چرا هِشت سر زلف تو حافظ

تقدیر چنین بود چه کردی که نهشتی

هِشت: از دست داد.

تقدیر: آنچه مقدر شده، مشیّت الهی.

چه کردی: چه می توانست بکند

نَهِشتی : ازدست ندهد

معنی بیت: ای محبوب، چرا حافظ سرزلف تو را از دست داد؟ درمصرع دوّم به این پرسش پاسخ داده و می فرماید:

ظاهراً اراده ی خداوندچنین بوده که حافظ ازتوجداگردد وگرنه چکارمی توانست بکند تاتورا ازدست ندهد.این دنیا بسان کارخانه ی تغییرات است هرلحظه همه چیز درحال تغییر ودگرگونیست. شاعرقصد داردماازاین موضوع آگاه گردیم ومیل واشتیاقی برای ثابت نگه داشتن هیچ چیز نداشته باشیم نااگاهی ازاین حقیقت، سبب رنج واندوه ونارضایتی می شود چراکه درآن صورت سعی خواهیم کردچیزهایی راثابت نگه داریم درحالی که این امکان هرگزوجودندارد. 

ای حافظ ارمراد میسر شدی مدام

جمشیدنیزدورنماندی زتخت خویش 

مینا در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۱۵ دربارهٔ نصرالله منشی » کلیله و دمنه » باب برزویه الطبیب » بخش ۷ - حکایت بازرگان و جواهرساز چنگنواز:

در سطر یازدهم، بعد از جمله «بهتر سوی آن نگریست». یک جمله اضافه نوشته اید. عبارت «سفته کردن آن» غلط است و باید حذف شود.
طبق نسخه تصحیحی استاد مینوی در صفحه 51 عبارت سفته کردن آن وجود ندارد

غلامحسین مرادی قره قانی در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۰۴ دربارهٔ شاطر عباس صبوحی » غزلیات » شمارهٔ ۲۵ - شب هجران:

باسلام مرحوم محمود محمودی خوانساری در برنامه برگ سبز262 این غزل را بسیار زیبا خوانده است

غلامحسین مرادی قره قانی در ‫۷ سال و ۱۱ ماه قبل، یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۳۶ دربارهٔ عارف قزوینی » تصنیف‌ها » شمارهٔ ۲ - آمان:

سلام اقای علیرضا افتخاری این تصنیف را در کاست ،زیباترین ،بسیار زیبا اجرا کرده است

۱
…
۳۰۰۴
۳۰۰۵
۳۰۰۶
۳۰۰۷
۳۰۰۸
…
۵۸۷۳