گنجور

حاشیه‌ها

حسین توفیقی در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۹:۲۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۴۷:

در پاسخ رضا:
املای صحیح آن لقب "ذو النون" است (ذال تنها کفایت نمی کند). همین طور است "ذو الجلال" و "ذو الفقار" و "ذو الجناح" که حالت رفعی (nominative) آنها لحاظ می شود.

مژگان مقصودی در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۹:۲۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۹۲:

متن فوق العاده حضرت مولانا و صدای عالی همایون همراه با فراز و فرودهای زیبای موسیقی جان دوباره ای به ذهن و روح میبخشه انقدر که در برابر زیبائیهای خداوند سرتعظیم فرود آورده و میگویم جل جلالا.

شهرام آرین در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۸:۴۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۷۵:

با سلام؛بیت نخست از نظر مضمون از این بیت عسجدی ماخوذ است:
گر به جوانی و به پیریستی....پیر بمردی و جوان زیستی

مجید در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۰۵ دربارهٔ عطار » فتوت‌نامه:

"چو" در بیت زیر به غلط نوشته شده و "چه" صحیح است:
بده نان، تا برآید نامت،ای دوست
چه خوشتر درجهان ازنام نیکوست؟

سیدعلی (رضا) ساقی در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۲۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۷:

https://rezasaghy.blogfa.com/

 

فاش می‌گویم وازگفته ی خوددلشادم​​​​​​​

بنده ی عشقم واز هر دو جهان آزادم

فاش : بی پرده وآشکار

معنی بیت: بدون هیچ واهمه وبی پرده می گویم وازاینکه این مطلب را بازگومی کنم بسیار دلشاد وشادمانم همگان(به ویژه متشرّعین و مخالفان سرسختِ عشق) بدانند وآگاه باشند که من طریق عشق رابرگزیده وازقیدوبند دینی ودنیوی هردوجهان آزادشده ام .

«عشق» باخود آزادی می آورد وکسی راکه بارغبت وشوقی بی پایان تسلیم عشق شده سرشارازآزادی می کند. اما این تنهانیمی ازماجراست که رخ داده است. نیم دیگردر بستر عاشقی و به عهده ی عاشق است که بایدبه انجام برسد.

عاشق متقابلاً باید منبعد برای بقا وتداوم عشق؛ آزادی راتامین وتوسعه دهد وازآن مراقبت نماید چراکه عشق؛ تنها ازآزادی تغذیه می کند اگرعاشق نتوانسته باشد غذای عشق رافراهم نماید عشق کم کم ازبین خواهدرفت. برای همین است که تعدادعاشقان حقیقی میان مردم بسیارکم است. مردم اغلب ازآزادی می هراسند آزادی بسیارخطرناک وویرانگراست برای اینکه که می بایست باید باورها واعتقاداتی که ازطرف خانواده،اجتماع وفرهنگ ومذهب طراحی ودر گوش جانمان فروکرده اند خلاص گردیم باید قیدو بندهای هردوجهان وزنجیرهای تعصبات دینی ومذهبی وقومی  پاره گردند گذشتن ازاینها برای هرکسی ساده نیست وواردشدن برچنین گودی بسیارخطرناک بوده؛ وشهامت والایی می طلبد که همگان ندارند.

حتی درازدواجهایی که بصورت عاشقانه صورت می پذیرد اگرعاشق ومعشوق به همدیگرآزادی هدیه نکنند وسعی درتصاحبگری ومالکیت پیداکردن برآن دیگری نموده یکدیگر راکنترل کنند زمان زیادی طول نخواهدکشید که شعله های عشق آنها فروکش کرده وبه خاموشی بگراید. روشن است که بامرگ عشق، نفرت متولّدشده وکام آنهارازهرآگین خواهد نمود.

پیش نیازعشقی که حافظ ازآن صحبت می کند اشتیاقی عظیم برای رهایی مطلق ازهرگونه اسارت ودلبستگی به باورهای دینی ودنیویست وقتی عطش آزادی وعلاقمندی به رهایی؛ فَوَران کرده وبه اوج خودبرسد ناگهان عشق ازگوشه ای ظاهرشده وبرشانه ی این مشتاق ِ بیتاب می نشیند و«آزادی» رابه ارمغان می آورد. این هدیه ی گرانقدر عشق؛ به همه ی کسانیست که طوق بندگی عشق رابااشتیاق به گردن آویخته وبه آن می بالند. عشق وازادی دوروی یک سکـه هستند.

حافظ ازجورتوحاشاکه بنالد روزی

من ازآن روزکه دربند توأم آزادم.

🌿━━━━━━━━━━🌿

طایرگلشن قُدسم چه دهم شرح فراق

که دراین دامگهِ حادثه چون افتادم

طایر : پرنده

گلشن قدس : گلستان بهشت

طایرگلشن قدس : مرغ باغ بهشت هستم. مرغ جان ِمن که در آسمانِ هفتم بر روی شاخه های درخت سدر نغمه خوانی می کرد با دیدن دانه‌ی خال رخسارتـو(روزازل) به دام عشق گرفتار شد ودراین دامـگـه (دنیا) ماندگارشد.

حافظ به زبانها وعباراتِ گوناگون، درغزلهای خود،دربیان ِدلیل آمدن ِ انسان به کُره ی خاکی "عشق" رامطرح می سازد وبراین باوراست که ما آدمیان رهرو منزل عشقیم وازسرحدِّ عدم، این همه راه رابرای رسیدن به خودِ معشوق پیموده ایم نه برای ساکن شدن دربهشت وتن آسایی!

به باورحافظ مادربهشت ساکن بودیم وازتمام نعمتها ولذات برخوردار، اما همیشه گویی چیزی کم داشتیم……دلمان بیتاب وبیقراربود…. همواره دلمان پی چیزی می گشت که دربهشت نبود……ماعشق رادربهشت نداشتیم……. درآغازخلقت پرتوی ازحُسن دوست به مارسیده وماراازخودبیخود کرده بود…… کنجکاوی،بی باکی وشیدایی مارابرآن داشت که به میل واراده ی خویش بهشت راباهمه ی نعمتهای بیشمارش، رهاکرده وبدنبال پیداکردن معشوق ازلی، سفری چالش برانگیزوپردردسر آغازکنیم….

"دامگه حادثه" استعاره ازاین دنیای فریبنده هست

معنی بیت: من متعلّق به این دنیانیستم من مرغ بهشتی هستم آخرچگونه این مسئله راشرح دهم که چطورشد دراین دنیا به دام افتادم واسیر عشق و دلدادگی وگرفتاریهای بی شمار شدم....

سبزه ی خطّ تودیدیم وزبُستان بهشت

به طلبکاری این مِهرگیاه آمده ایم

ادامه ی سخن دربیت بعدی:

🌿━━━━━━━━━━🌿

من ملَک بودم وفردوس بَرین جایم بود

آدم آورد در این دیر خراب آبادم

مَلَک : فرشته

فردوس برین : بهترین نقطه ی بهشت

دیرخراب آباد : جایی که به ظاهرمناظر زیبا وآبادی دارد امّا در باطن خرابه ای بیش نیست. کنایه از همین دنیای ناپایداراست

معنی بیت: من پیش ازاینکه گرفتاراین خراب آباد شوم فرشته ای پاک ومعصوم بودم ودربهترین نقطه ی بهشت بی هیچ دغدغه ای اقامت داشتم حس کنجکاوی پدرومادرمان (حضرت آدم وحوّا) گل کرد وهوایی شدند ودرنتیجه چنین شد که راهی این خراب آباد(زمین) شدیم.

داستان رانده شدن آدم ازبهشت، ازسوی اغلب ادیان ومذاهب پیش ازاسلام، بصورتهای گوناگون و متفاوت مطرح شده واختصاص به اسلام ندارد.

براساس این داستانها،آدم وحوّا مرتکب خطا وگناه شده وازبهشت به زندان زمین رانده شدند.

پرداختن شاعری مثل حافظ به چنین باورهایی که درمیان ادیان وملل مختلف عمومیت دارند دلیل پذیرش یاردِّ آنها ازسوی شاعرنیست. حافظ شاعریست که بادستمایه قراردادن چنین باورهای عمومی، منظوردیگری غیراز قبول یا ردِّ آنها درسر دارد اوباطرح این باورها،سعی می کند ضمن ایجاد چالش وپرسش برای مخاطبین؛ باایجاد بستری مناسب، دست به مضمون سازی زده واندیشه های نابِ حافظانه وشخصی خودرا مطرح نماید.

نه من ازپرده ی تقوی به در اوفتادم وبس

پدرم نیز بهشت ابد ازدست بِِه هِشت!

دراین بیت می بینیم که حافظ با این مضمون سازی زیبا ونغز، ضمن اشاره به قصّه ی رانده شدن آدم فارغ ازصحّت وسُقم آن، دلسوزانه در تلاش است که بایادآوری گناهِ پدر ومادر بشریّت، ماراازرنج ووحشتِ گناهکاربودن که مثال خوره ای برجان ودل آدمیان افتاده برهاند!

ناامیدم مکن ازسابقه ی روز اَزل

توپس پرده چه دانی که چه خوبست وچه زشت؟

به عبارت دیگر حافظ باخَلق این مضامین بکر ونغز، مسئولانه درپی آن است که توانسته باشد اندکی ازشدّت ِترس وواهمه ی کاذبی که زاهدان ومتشرّعین، به ناحق بردل وجان ماتحمیل کرده بکاهد و ازمیان ببرد وبه جای آن، امید به بخشش وبزرگواری واعتماد به کرم وسخاوت بیکران خداوندی رادر دلهایمان فروزان ترسازد.

ازنامه ی سیاه نترسم که روزحشر

بافیض لطفِ اوصدازاین نامه طی کنم

(اما نظرشخصی خودحافظ درمورد داستان ی آدم وحوا،چه بوده، درشرح غزل زیبای " مابدین درنه پی حشمت وجاه آمده ایم" به تفضیل تشریح شده است.جهت اطلاع بیشتر به شرح غزل مذکور رجوع شود.) ضمن آنکه دربیت پیش رو نیز حافظ مجدداً نظر وباور خودرابصورت واضح بیان کرده است:

🌿━━━━━━━━━━🌿

سایه ی طوبی ودلجویی حور ولب حوض

به هوای سر کوی تو برفت از یادم

طوبی : درخت طوبی که گویند دربهشت است. دراصل طوباست دراینجابه حکم ضرورت شعری طوبی خوانده می شود.

حور : زنان سیاه چشم بهشتی

معنی بیت:

ای محبوب ازلی، درآغازین روزخلقت، پرتو حُسن تورادیدم وعاشق وشیدای توشدم،عشق ومحبّت توبامن کاری کرد که دیگر سایه ساردرخت طوبا وآرامش کنارحوض کوثر ونوازش حوریان بهشتی مراارضا نکرد، به رغم آنکه دربهشت برین دراوج نازونعمت بودم اما همیشه درهسته ی درونی چیزی کم داشتم ازآن به بعد من به تومی اندیشم وآرزوی من وصال ونردیک شدن به توست من ( به هوای روی تو ورسیدن به کوی تو، آگاهانه بهشت راباهمه ی نعمتهایش رهاکردم من ازبهشت رانده نشدم بلکه درجستجوی تو بااراده وازروی آگاهی آن رارهاکردم وتارسیدن به سرمنزل مقصود ازپای نخواهم نشست.)

رهرو منزل عشقیم وزسرحدّ عدم

تابه اقلیم وجود این همه راه آمده ایم

🌿━━━━━━━━━━🌿

نیست برلوح دلم جزالف قامت دوست

چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

لوح : صفحه ای که بر روی آن مطلبی نویسند

معنی بیت: برصفحه دلم جز سرمشق الفِ قامت دوست،حرف دیگری نوشته نشده است چه کار کنم که استادِ اَزل(خداوند) به جزاین حرف، حرف دیگری سرمشق نداده است. تکلیف من همین است که به تمرین الف قامت دوست بپردازم. کاربریِ من ازهمان روز اَزل، دلدادگی وعشقبازیست وساختار وجود من مناسب همین کاراست.

حافظ دراین بیت به آنانکه منع عشق می کنند وگویند سخن عشق مگوئید ومشنوید! پاسخ درخور وقانع کننده ای می دهد. می فرماید خداوند چنین سرمشقی به من داده ومن غیراز این نمی توانم انجام دهم تکلیف ومأموریت من دراین دنیا پرداختن به عشق وعشقورزیست.

سلطان اَزل گنج غم عشق به ما داد

تاروی دراین منزل ویرانه نهادیم

🌿━━━━━━━━━━🌿

کوکبِ بخت مراهیچ منجّم نشناخت

یارب ازمادرگیتی به چه طالع زادم

کوکب : ستاره

منجّم : ستاره شناس

طالع : بخت و اقبال

معنی بیت: ستاره ی بخت واقبال مرا هیچ منجّمی نتوانست شناسایی کند وسرنوشت مرا پیش بینی کند خدایا ستاره ی اقبال من چیست ومن به چه طالعی ازمادرگیتی زاده شدم که رفتارهای من بی وقفه اینچنین دستخوش تغییرات می گردد؟

درقدیم معتقدبودند که هرکس ستاره ای دارد وبامشخّص شدن ستاره اش که توسط منجّمان وپیشگویان انجام می گرفت سرنوشتش تقریباً قابل پیش بینی می گشت یعنی تاحدودی روشن می شد که فرد متولد شده ،متناسب با ستاره ی بختش درطبقه ی خوشبخت یابدبخت قراردارد.

حافظ این باورعامیانه رادستمایه ی خویش قرار داده ومضمونی ناب آفریده وآن رابکلّی زیرسئوال برده است. چراکه دراین مضمون، هیچ ستاره شناسی نمی تواند ستاره ی بخت اوراشناسایی و رفتارهای اورا پیش بینی کند!

حافظ دراینجا نیزبه نوعی به نمایندگی ازآدمیان سخن می گوید ومی خواهد این نکته رابرساند که شخصیّت انسان دارای پیچیدگی های تو درتو ورازهای زیادیست وکسی نمی تواند به این آسانی پی به شخصیّت آدمی ببرد وآن راباالگوهای شخصی خودقضاوت کند!بنابراین اینکه کسی ادّعا کند باشناسایی ستاره ی بخت کسی، می تواند "سعد ونحس" بودن سرنوشت اورا تعیین کند افسانه ای بیش نیست.

بگیرطرّه ی مه چهره ای وقصّه مخوان:

که سَعد ونَحس زتاثیر زُهره وزُحل است

🌿━━━━━━━━━━🌿

تاشدم حلقه بگوش درمیخانه ی عشق

هردم آید غمی از نو به مبارک بادم

تا شدم : از زمانی که شدم

حلقه به گوش : درقدیم به منظور مشخص کردن مالکیّت بردگان، حلقه ای به گوش آنها می بستند تا وضعیّت اوبرهمگان قابل تشخیص باشد. حلقه بگوش شدن یعنی تحت فرمان کسی بودن، حافظ دوباره به همان روز ازل که جلوه ی پرتوحُسن یار،اوراشیفته ی خودکرد اشاره کرده ومی فرماید: معنی بیت:

درآن روز ازل، که من بامشاهده ی پرتو حُسن روی توشیداوشیفته ی محاسن توشدم خود داوطلبانه حلقه ی بندگی وخدمتگزاری عشق وعالم معنا را به گوش بستم وازآن روز به بعد هرلحظه بادیدن زیبائیهای جهان هستی وخوبرویان، به یادپرتوحُسن روی تو ازخودبیخودشده وبه دنبال آن غمی ازنو به استقبالم می آیند ومرا مشتاق تروبی قرارتر ازقبل می سازند.

هردَم خوبرویی، کمان ابرویی وسروقامتی برسرراهم قرارگرفته ودل عاشق پیشه ی مرا شیداتر کرده و بدنبال آن، غم واندوهی جدیدوجود مرا تسخیر می کنند.

من ادم بهشتی ام امّادراین سفر

حالی اسیرعشق جوانان مَهوَشم

🌿━━━━━━━━━━🌿

میخوردخونِ دلم مردمکِ دیده و سزاست

که چرا دل به جگرگوشه ی مردم دادم

می خورد خونِ دلم مردمکِ دیده: چشمانم خونبار است.

"جگرگوشه ی مردم" ایهام دارد: ۱- فرزند مردم ۲- بادرنظرگرفتن "مردم" به معنای مردمکِ چشم،کسی که درگوشه ی چشم نشسته

معنی بیت: چشمان من همیشه خون آلوداست ومن ازحسرتِ خوبرویان اشک خون می ریزم امّاشکایتی نیست (چراکه ازروز ازل دواطلبانه حلقه ی بندگی درمیخانه ی عشق رابه گوش خویش بستم) هرچقدر اشک بریزم بیشتر ازاینها حق من است اماگهگاه ازسختی ومشکلات طریق عشق، کاسه ی صبرم لبریز شده وباخودمی گویم کاش به این طریق خطرناک وسخت گام نمی گذاشتم کاش می توانستم دل به خوبرویان (جگرگوشگان مردم) نبندم واین همه غصه وغم نصیبم نمی شد.

زگریه مردم چشمم نشسته درخون است

ببین که درطلبت حال مردمان چونست

🌿━━━━━━━━━━🌿

پاک کن چهره ی حافظ به سرزلف زاشک

ور نه این سیل دمادم ببرد بنیادم

معنی بیت: ای محبوب من، با سرزلف خود اشک را ازچهره ی حافظ پاک کن، و مرهمی برزخم دلم بگذارکه گریه امانم رابریده است اگراینچنین اشک بریزم بی تردید این سیلاب اشک که بی وقفه ودمادم فرومی ریزد بنیادهستی مراازجا خواهد کند. مرا درپناه حمایت زلف خویش قرارفرما که بیم آن دارم این سیل ویرانگر بکلّی مرا نابودسازد.

بیدار شو ای دیده که ایمن نتوان بود

زین سیل دمادم که در این منزل خواب است

کسرا در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۳۳ دربارهٔ سلمان ساوجی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۴:

بسیار زیبا

فتح الله استرکی در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۰۱ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۲۴:

اشعاری را که استادشجریان به دنبال این شعرحافظ درموسیقی دلشدگان خوانده هند از استاد فریدون مشیری نیستند بلکه جناب مشیری تغییر ات اندکی در شعر علی ترابی جهرمی ایجاد میکنند . این جهرمی گویا معاصر فتحعلیشاه قاجار باشند. او گفته است..
دلبر به یکتا پیرهن خوابیده درطرف چمن
ترسم که بوی نسترن ازخواب بیدارش کند.

کسرا در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۳۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۳:

چون مهره خویش می‌باخت مرا
چون من همه او شدم بر انداخت مرا

فتح الله استرکی در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۲۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵:

صرفنظرازمقایسه ی جندنسخه از یک اثر .ی دیگری که باید درتصحیح متون وترجیح یک قرایت به قرایتهای دیگر مد نظرقرارگیرد. شناخت رفتارهای ادبی نویسنده و به کارگیری عقل و منطق خودمان است.
بااین فرض من کشتی شکستگان را ترجیح میدهم ومعتقدم که منطقا این وازه درست تر به نظرمی آید.
اول باید بپذیریم که منظوراز کشتی شکسته یک کشتی تکه پاره شده وپخش گردیده در روی آب دریا نیست.بلکه ممکن است سوراخ یا شکافی برپیکره ی کشتی ایجادشده باشد که باگذشت زمان هر آینه ممکن است فاجعه ساز و هولناک باشد.
باچنین تصویری معنای بیت به شدت اوج می گیرد وآسمانی می شود.حافظ میگوید ماتشنه ی دیدار روی دوست هستیم. امچون شکافی برپیکرگشتیمان پدیدآمده ممکن است باپاره شدن کشتی وغرق آن موفق به دیدار روی دوست نشویم پس ای باد موافق وزیدن آغاز کن وشتاب کن بلکه مارا به نعمت دیدار دوست برسان.

آرشیدوک در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۵۳ دربارهٔ سعدی » گلستان » باب سوم در فضیلت قناعت » حکایت شمارهٔ ۲:

دو امیرزاده در مصر بودند: یکی علم آموخت و آن دگر مال اندوخت. عاقبه الاَمر این یکی علاّمة عصر گشت و آن دگر عزیزِ مصر شد. باری توانگر به چشمِ حقارت در درویشِ فقیه نظر کرد و گفت: من به سلطنت رسیدم و این هم¬چنان در مسکنت بمانده است. گفت: ای برادر، شکرِ نعمتِ باری، عَزَّ اسمُهُ مرا بیش می¬باید کرد که میراثِ پیغمبران یافتم یعنی علم، و تو میراثِ فرعون و هامان یعنی مُلکِ مصر.
من آن مورم که در پایم بمالند
نه زنبورم که از دستم بنالند
کجا خود شکر این نعمت گزارم
که زور مردم آزاری ندارم

حکیم ابیانه در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۵۲ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی کسری نوشین روان چهل و هشت سال بود » بخش ۸۳ - سخن پرسیدن موبد از کسری:

«بپرسید کزما که با گنج‌تر
چنین گفت کام کس که بی‌رنجتر»
بنظر میرسد در مصرع دوم این بیت " کام " درست نیست و باید بجای آن کلمه " آن " باشد و به این شکل :
بپرسید کز ما که با گنج‌تر
چنین گفت؛ آن کس که بی‌رنجتر

احسان در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۵۶ دربارهٔ امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۱۸۳:

درود و روز خوش.
در مصرع نخست از بیت دوم، به نظر می‌رسد "چند گه" درست باشد، که "چند که" نوشته شده است.

رضا در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۵۴ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۲:

با سلام،
چقدر تعریف میکنید از استاد شجریان.
حالا یکی خوشش نیاد از نظر خیلی از شماها مردود.

صدای بسیار خوبی دارند. ولی خوانندگان زیادی داریم که خوش صدا هستند و سلایق متفاوت.
بت نسازید.

فاطمه در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۵۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۹۱:

اگر می خواهید این شعر وارد جان شما شود، به آلبوم آتشی در نیستان با آواز استاد شهرام ناظری کوش دهید.

مژگان در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۵۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۹۱:

در حاشیه‌ی این شعر هر سخنی رفته است جز درباره‌ی خود شعر!

جمشیددوستی در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۳۷ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب اول در عدل و تدبیر و رای » بخش ۱۳ - حکایت در معنی رحمت با ناتوانان در حال توانایی:

اشتباه تایپی ،اصلاح میشود ، سپاسگزار خواهم بود .

جمشیددوستی در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۳۴ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب اول در عدل و تدبیر و رای » بخش ۱۳ - حکایت در معنی رحمت با ناتوانان در حال توانایی:

لطفاً یکی از بزرگواران بیت نه باران همی آیدازآسمان ،نه برمیرود دود فریاد خوان را برای این حقیر معنی نماید .بسیار سپاسگزارم بود.

احمد آذرکمان ۰۴۹۰۳۰۰۶۶۹.a@gmail.com در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۳۹ دربارهٔ اقبال لاهوری » پیام مشرق » بخش ۱۶۳ - مرا ذوق سخن خون در جگر کرد:

▣ بیان ، این راز را پوشیده تر کرد
『اقبال لاهوری』
▣ بعضی کاستی ها ، از ضعف تو نیست از ناتوانی ابزارت است . 『؟』
❉ گاهی آدم ها چیزی را می گویند تا یک چیزِ دیگر را نگویند . برای همین گاهی در جهانِ کنایه ها ، اشاره ها ، مجازها ، استعاره ها ، سکوت ها و ... در می غلتند تا شاید علاوه بر گریز از مستقیم گویی ، در را به روی جهان زیرین کلامشان گشوده نگه دارند . حسین دباغ ، در کتاب «مجاز در حقیقت ، ورود استعاره ها در علم» اذعان می دارد که استعاره صرفا نوعی ترفند و زینت زبانی نیست ، بلکه از ضروریات زبان است و همچنین به رشد و گسترش زبان مدد می رساند .
❉ کسی مثل مولوی هم در دیوانِ شمس در لابه لایِ انبوهِ غزلیاتش باز از تنگنایِ زبان می نالد .
❉ به قولِ اردشیر رستمی گاهی حتی نزدیک ترین افراد به آدم هم ، ناگفته هایِ بسیاری دارند . شاید اصلاً جهانِ واقعی ، جهانِ ناگفته هاست .
❉ به هر روی ، «قال» ، همیشه آینه یِ خوبی برای نشان دادنِ «حال» نیست . کدکنی در کتابِ زبانِ شعر در نثر صوفیه آورده است که : گاهی در مقاماتِ فلان عارف می خوانیم که مریدی از او پرسشی کرد و شیخ «خاموش» ماند .این خاموشی و سکوت ، معانیِ زیادی را می تواند وارد ذهنِ مخاطب کند .
❉ آیا سکوت ها و نگاه ها هم به اندازه ی کلمه ها آتش انگیزند ؟ آیا می توان سکوت ها و نگاه ها را هم در حوزه ی گفتارها سنجید و وارسی کرد ؟
❉ نشود فاشِ کسی آن چه میانِ من و توست
تا اشـــاراتِ نــظــر ، نامه رسانِ من و توست
« هوشنگ ابتهاج»

▣ احمدآذرکمان . 4 اردیبهشت 96

محمود سیاوش در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۸:۲۶ دربارهٔ سعدی » بوستان » باب نهم در توبه و راه صواب » بخش ۱ - سر آغاز:

سلام
بازار بازار آخرت است که فرموده بازار مینو .
که اگر بضاعت درخور بازار مینوبود بانوری از انوار خداوندی مشایعت شوی وگر تهیدست از اعمال نیکو باشی همچون تهیدستانی که دربازار شرمسارو همراه با دل شوره ای
الهی از پنجاه گذشتم و هنوز درپی افکارو اذکار پسندیده ام . پس وقل رب انزلنی منزلا مبارکا وانت خیرالمنزلین
یاعلی

نورالله در ‫۸ سال و ۲ ماه قبل، چهارشنبه ۲۱ شهریور ۱۳۹۷، ساعت ۰۶:۰۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۹۳:

سلام علیکم ، به آقای مست فرمودید کسی هست کمکتان کند بله هست .
خداوند برای انسان هادی های زیادی خلق کرده
چنانچه سپاه گمراهی نفس اماره و شیطان و جنودان شیطان بسیارند ولی خداوند کریم سپاه و امداد خود را بیشتر آفریده و نسبت ترازو به سمت هدایت بیشتر است تا گمراهی
اولین هادی نفس مجرد خود انسان است و قلب او وزیرش و خفی و اخفی و سر وزیران او روح پیامبر اکرم و آل او و صحابه گرام و اولیا الله معاونین او ششصد فرشته هادی که سیصد آن در هنگام روز و سیصد آن که هنگام شب تو را به خوبی دعوت میکنند خود خداوند که هدایت اصلی در دست اوست .
در هر سیصد فرشته سرهنگان و سربازان در اختیار تو هستند مانند سپاه سیصد نفری در روز و سیصد نفری در شب که این هادیان هم دعوت و گاه اجبار می کنند ولی شیطان و نفس اماره تنها دعوت میکند در این قسمت هم باز ترازو به سمت هدایت به سمت خوبی است .
حال شما اولین کارتان تنها تزکیه نفس است و فراگیری شریعت محمدی یعنی اصول را بدانید تا از اصول شریعت در دام توهمات شیطان نیفتید مثلا جایی که بگوید نماز نخوان چون دیگر نیاز به نماز نداری و این گمراهی است البته شریعت از نظر من شریعت اسلام اهل سنت است و دیگر مذاهب را قبول ندارم .
در اصل ما خدا را پیدا نمیکنیم یا به سمت خدا نمی رویم بلکه همه چیز در جای خود است و یک اشارت به شما بگویم که اصول راه باشد فرض کنید شما یک کوزه پر از نفس هستید یعنی تمامی زشتی ها درونتان هست اول این کوزه را از زشتی ها خالی و پر از خوبی می کنید سرشار از خوبی که شدید چون بیرون کوزه تماما خدا بود و داخل کوزه هم تماما خوبی ها یعنی صفات خدا شده حال شما می خواهید از صفات خدا به ذات خدا برسید تنها راه شکستن کوزه است و از خوبی های خود هم رد میشوید و نابود می شوید که در بود او باشید . فنا شده و به لقا می پیوندید . این مراحل از تزکیه قلب شروع می شود و ذکر نقشبندیه یا ذکر خفی بهترین آن است . قلب که مطمعن شد ارجعی الی ربک راضیه مرضیه است که از سر به اخفی و خفی و در نهایت چنان باریک و لطیف می شود نفس او که نفس در پایان مرده و تنها روح مجرد باقی می ماند و آن همان دم خداوند است که ما آن دمیم برای همین اسم اولین ما آدم شد منظور آن آ که خداوند در ما دمیده شد از اسرار خداوند تنها یک آ بیرون شد که همه را حضرت محمد درک کرد و بقیه هیچ درک نکردند یعنی ایشان تماما نور و دم خداوند شدند کسی به ختمی مرتبتی نرسید الا او . پس آن آ یا دم خداوند حضرت ختمی مرتب محمد مصطفی (ص) است ذکرالله را بر قلبتان بکوبید بلکم این شک های قلبی قلبتان را زنده به نور الله کند و تپیدن گیرد و زنده به آتش زنده شود . از گرفتن مدد از ارواح پاکان فراموش نشود از الله مدد بخواهید که او کریم است و خسیس و چشم تنگ نیست بلکه چنان صمد است هرچه بخشد کم نشود و رمزش این است که هرچه بخشد یعنی از قسمت زشتی تو برمدارد و از خود پر میکند پس از او کم نمی شود بلکه از تو کم میشود پس اینکه سواب شود چرا وقتی میبخشد پس چیزی کم نمی شود اینگونه است مثل این است که سایه ای باشید هرچه نور به سمت سایه مایل شود سایه کمتر شده و در شعاع مستقیم چیزی از سایه نماند از نور چیزی کم نشده تنها این مکان سایه است که دیگر پر نور شده و نیست شده البته اینها امثال مجازی است که بتوان در عالم نقصان تا حدی درک را رساند وگرنه اگر خدا هست نه مکان است نه زمان نه چیزی لا موجود الا الله و بعد از مرگ چون بنگرید این عالم مثل خواب بوده و تنها یک خاطره ای بیشتر به ذهن باقی نیست که آنهم محو می شود . خلاصه برادر مطالعه کن آثار خوب را با دلی سفید نه با دلی کینه توز دل روشن گردد به نور عارفان . خداوند به امت محمد ذکر عطا کرد که هیچ امت نداد مگر در حال داشتن طهارت ولی از امت محمد نخواست داشتن طهارت در حال ذکر را بلامانه کرد پس در حال خواب چه به پشت چه به پهلوی راست چه پهلوی چپ ذکر الله بگو چو خواهی صید بزرگ بگیری دام و دانه بزرگ می طلبد دانه الله دام قلب و صید صفات حق که در اصل در می یابید که صیاد اوست چون اول او بنده را ذکر کند تا بنده او را ذکر کند مگر این نیست که میگوید ای بنده مرا بخواه تا استجابت کنم هر حال او تورا خطاب میکند ای بنده مرا بخوان مرا بخوان پس اول او یاد کرد بنده را نه بنده اورا پس دو اگر یاد کردی و دوام دادی بقیه راه هم همین است تنها اطاعت است ولاغیر .

۱
…
۳۱۰۱
۳۱۰۲
۳۱۰۳
۳۱۰۴
۳۱۰۵
…
۵۸۷۳