گنجور

حاشیه‌ها

مهدی در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، یکشنبه ۱۷ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۳۲ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۷:

بیت اول: بوی زلف یارم آمد، یارم اینک می رسد

shaham kh در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، یکشنبه ۱۷ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۵۹ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۱۰۳ - مثل آوردن اشتر در بیان آنک در مخبر دولتی فر و اثر آن چون نبینی جای متهم داشتن باشد کی او مقلدست در آن:

چقدر سطحی و کودکانه برداشت کردین! به قدری ظاهر بین هستین که بارم نمیشه همچین انسان هایی هم وجود داشته باشن . یا این که به عمد و از سر ستیز خواستین حضرت مولانا رو بد جلوه بدین . واقعا باعث تاسف هستین . ای کاش وقت داشتم و این شعرو برای شما نقد میکردم تا از برداشت کودکانتون پشیمان شین گرچه فکر نمیکنم جز ستیز ابلهانه چیزی دیگه پشت این ماجرا باشه . خطاب به کسانی که محدوده ظواهر شدن : ای برادر قصه چون پیمانه است
معنی اندر آن به سان دانه است
دانه ی معنی بگیرد مرد عقل
ننگرد پیمانه را گر گشت نقل
* البته اگه عقلی داشته باشیم .

سعید در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، یکشنبه ۱۷ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۳:۵۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۵۵:

در جواب اقای رسته
جناب رسته با اطلاعات اندک و دانش ضعیف فتفا صادر نکنید. جای دارد درمورد وادی حیرت از مراحل عرفان و کلاعرفان همچنین دید و نگرش مولانا بیشتر تحقیق بفرمایید

سید محمد در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، یکشنبه ۱۷ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۱۳ دربارهٔ اوحدی مراغه‌ای » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۲۴:

وزن شعر "مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن" هست

نادر.. در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، یکشنبه ۱۷ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۴۳ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۵:

ای غیر تو خیالی کرده ز تو سرایت..

فروزنده نجاری در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، یکشنبه ۱۷ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۲۷ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱۲۱ - در بیان آنک موسی و فرعون هر دو مسخر مشیت‌اند چنانک زهر و پازهر و ظلمات و نور و مناجات کردن فرعون بخلوت تا ناموس نشکند:

مقصود از ذکر موسی و فرعون در این شعر تنها ذکر مثال بوده و این بدان معنی نیست که این دو ذاتشان در ابتدا یکی بوده است ( بی رنگ).
به عبارتی مولانا در این شعر جمیع انسانها را موسی فرض نموده چونکه در عالم ناسوت کل از خاک خلق شده و به خاک بر میگردند و در این عالم خاکیست که نفس انسانی رنگ حق یا رنگ باطل میگیرد چون که اسباب تضاد موجود است. اما در عالم ارواح که انا لله و انا الیه راجعون است عالم یکرنگیست چونکه اسباب جدالی موجود نیست و در واقع بعد از نزول به عالم خاکیست که که این جدال و نزاع به علت این اسباب به وجود میاید.
حال این اسباب چیست؟ 
مثلا یک سبب میتواند " غنا" باشد و این سبب در نزد افرادی که غنی میشوند به یک میزان است البته منظور ثروت مادی نیست بلکه غنی شدن در بروز صفاتیست که در وجود ماست. حال تجلی این غنا در آینه وجود هر فردی، خود را به گونه ای متفاوت که در راستای ذات آن فرد است منعکس مینماید. مثلا در انسان کریم به شکل کرم، در حسود به شکل حسادت، در بخیل به شکل بخل و امثال ذلک......به عبارتی دقیقا با این سبب ( غنا)، در هر فردی صفت ذاتی او هویدا میگردد. در واقع به یک تجلی ( غنا) بطور یک شکل در کروهی از افراد، صفات مختلفه متغایره هویدا میشود در صورتی که اکر سبب نبود، صفات درونی این افراد مستور و پنهان بود. البته ناگفته نماند که این مهم صحنه سازی نبوده و بدان معنی نیست که موسی و فرعون در اصل یکی هستند بلکه انسان به عنوان موجودی مختار، با این لسباب است که مورد آزمایش و امتحان قرار گرفته و کفر یا ایمان و حق یا باطل بودن او در محک آزمایش قرار میگیرد.

sunset در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، یکشنبه ۱۷ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۱۴ دربارهٔ فیض کاشانی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۱۲:

جای تعجب نیست؛ در مملکت ما، این شعرهای فوق العاده زیبا، مهجور و نادیده بمانند...
بی نهایت عالی بود

رضا در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، یکشنبه ۱۷ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۴:۴۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۳:

به نظرم بیت سوم رو دو جور میشه خوند:
اشک غماز من ار سرخ برآمد چه عجب/ خجل از کرده خود پرده دری نیست که نیست
یکی همون که دوستان هم اشاره کردن و به این معنی که اشک پرده در من اکه سرخ شده عجیب نیست، از خجالت سرخ شده چون هر پرده دری از کار خودش خجالت میکشه و معنی دوم: اگه بعد از "برآمد" کمی مکث کنیم "چه عجب" دیگه معنی عجیب نیست نداره و برعکس میشه. به همین شکل "نیست که نیست" ردیف هم معنیش عوض میشه. معنی بیت به این صورت میشه: اگه اشک پرده در من سرخ شده عجیبه چون هیچ پرده دری از کار خودش خجالت نمیکشه و همچین کسی وجود نداره. این معنی دور از ذهن هم نیست چون کسی که پرده دری میکنه معمولا خجل نیست و اگه خجالت بکشه و سرخ بشه باید تعجب کرد. البته معنی اول هم کاملا درسته.

غلامرضا شرفی‌زاده در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، یکشنبه ۱۷ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۰۲:۲۴ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۳۲:

درود
دوستان درباره مصرع اول نظرات خوبی داشتن. ضمن سپاسگزاری، باید عرض کنم (هر که جهانش) ممکنه دارای معنای کامل و بلندی باشه، اما با سلاست زبان عالیجناب سعدی و سهل بودن زبان ایشون هماهنگی و هم‌خوانی نداره.
شاد و فیروز باشید

حسین،۱ در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۳۲ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۶۴:

ببخشید : قابلی نداشت

حسین،۱ در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۲۹ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۶۴:

آقا مصطفی
در خدمتم ، قابلی بداشت
باز هم زنده باشی

شهروز کبیری در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۴۶ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » ضحاک » بخش ۱ - پادشاهی ضحاک تازی هزار سال بود:

نکته ای دیگر در اینجاست:
نهان راستی، آشکارا گزند
در اینجا گزند به معنی آسیب نیست. چرا که بی معنی است.
در اینجا گزند به معنی دروغ است. که با راستی تضادی بسیار به جا را ایجاد میکند.
این مقدمه یا به قول قدما «خطبه» داستان ضحاک به گونه ایست که گویی حکیم توس در حال توصیف حال و هوای امروز ایران زمین است.

شهروز کبیری در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۳۶ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » ضحاک » بخش ۱ - پادشاهی ضحاک تازی هزار سال بود:

درود بر همگان، به ویژه بر روفیا بانو
در باب این قسمت از شعر پاک استاد توس که می فرماید:
پراکنده شد کام دیوانگان
(البته «پراگنده» شاید درست تر باشد.)
منظور از کام، منطقه ی دهان نیست. منظور خواسته ی دل، اراده و آرزوست. همانگونه که امروز میگوییم فلانی ناکام ماند. یا به کام دل نرسید. پس:
پراگنده شد کام دیوانگان
بدان معنی است که آنچه دیوانگان میخواستند، بر کشور حاکم شد.
نکته مهم دیگری نیز هست. در اینجا دیوانگان به معنی مجانین و زنجیری ها نیست. چرا که در اینصورت شعر بسیار کم مایه می نماید. منظور انسان های بی خرد و بی تدبیر است.

مصطفی ا در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۵۵ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۶۴:

حسین جان خیلی خیلی ممنون
زنده باشین

نادر.. در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۰۷ دربارهٔ عطار » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۸۴۹:

هرچند که پر دردی
کی محرم ما گردی
فانی شو اگر مردی
تا محرم ما آیی...

رهی رهگذر در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۹:۵۱ دربارهٔ رهی معیری » غزلها - جلد دوم » کوی می‌فروش:

آقای عباس کریمی عزیز، در اکثر نشرات سایۀ عمر "بحر طوفان زا دل پر جوش ماست" همینطور آمده که موزون و با مفهوم است. "زا" مخفف "زاینده " و "افزاینده" را هم گویند. تنها در فرد دوم این بیت "بستهایم" بهتر است "بسته ایم" نوشته میشد که البته اشتباه تایپی است. به روزگار باشید.

میلاد در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۹:۵۱ دربارهٔ خیام » ترانه‌های خیام به انتخاب و روایت صادق هدایت » هیچ است [۱۰۷-۱۰۱] » رباعی ۱۰۷:

کاش به جای صدای این گوینده عزیز،صدای احمد شاملو رو بذارید که این شعر رو با قدرت و احساس کامل خوندن

حسین،۱ در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۷:۵۷ دربارهٔ سنایی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۶۴:

مصطفی جان
تا پای تو از دایرهٔ عهد برون شد
در هستی خویشم به سر تو که سری نیست
در زندگی من ، به سرِ تو قَسَم کَسِ دیگری نیست،یا {سرو سامان ندارم}
بر تو بدلی نارم و دیگر نکنم یاد
هر چند که آرام تو جز با دگری نیست
نارم =ندارم ، غیراز تو کسی را ندارم ، و تو با دگری آرام می گیری.
در بند خسی وین عجبی نیست که امروز
اسبی که به کار آید بی داغ خری نیست
بی داغ خری نیست = اسب بدون داغ خریدار ندارد
خصمم به بدی گفتن من لب چه گشاید
من بنده مقرم که خود از من بتری نیست
مُقِرّم = اقرار دارم
بتر = بدتر
اقرار میکنم که من از همه بدتر هستم
زنده باشی

مجتبی در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۵۶ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر دوم » بخش ۴ - التماس کردن همراه عیسی علیه السلام زنده کردن استخوانها از عیسی علیه السلام:

من فکر میکنم علت اینکه چرا خدا معجزه ای به مشرکان(بیمار دلان) نه میدهد و نه نشان میدهد تا ایمان بیاورند (که در هر صورت ایمان نخواهند اورد) را مولانا بخوبی در اینجا بیان کرده است:
اول اینکه هر کسی نمیتواند کرامت و معجزه داشته باشد چرا که آن باذن خداست یعنی اصلا خود خداست که معجزه میکند؛ لذا باید نفسی پاکتر از باران و درکی بالاتر از فرشته عقل داشت، که این مهم را جز موسی و عیسی کسی ندارد.
خود گرفتی این عصا در دست راست
دست را دستان موسی از کجاست
و دیگر اینکه ما طلب معجزه میکنیم مثلا میخواهیم که چند استخوان جان گرفته و فرد مرده زنده شود؛ و چون این عمل از کسی برنماید و عین ظهور خدا و مشاهده ی مستقیم اوست، چه فایده که ما انرا درک نمیکنیم زیرا این تنها ظاهر قضیه است، باطن و حقیقت که تنها برای خدای باطن و پنهان مهم است آنست که ، ما از این حقیت اصیل (که تنها همین مهم است و نه پدیده ظاهری چون زنده شدن مرده) که در دلمان خدا نیست یعنی دلمان بحال دل بیمار و مرده خود نمیسوزد که جان جانها در او نیست، بفکر زنده کردن دل مرده خود نیستیم که باطن قضیه است ، آنگاه دلمان بحال ظاهر داستان میسوزد و مرده را زنده شدن میخواهیم، حقیقت انست که به ایمان ظاهر هیچ اعتماد و توجه ای در نظر عرفا و خدای معنا نیست؛ لذا گمان نمیرود که معجزه سبب ایمان شود زیرا یک پدیده ظاهری و خواست دل مرده است و چه فایده که معجزه باطنی در دل رخ نداده باشد و ازاینروست که همواره مردم (یعنی جهل وظاهر بینان) طلب معجزه کرده اند:
موجب ایمان نباشد معجزات
بوی جنسیت کند جذب صفات
معجزات از بهر قهر دشمنست
بوی جنسیت پی دل بردنست
از اینروست که در ادامه میگوید:
چون غم خود نیست این بیمار را
چون غم جان نیست این مردار را
مردهٔ خود را رها کردست او
مردهٔ بیگانه را جوید رفو

جواد مهدی پور در ‫۸ سال و ۴ ماه قبل، شنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۷، ساعت ۱۰:۵۹ دربارهٔ صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۶۱۵:

در مصرع دوم از بیت پنجم " به " درست است
نعل لیلی را در آتش وحشت مجنون گذاشت
از رمیدن شد به جانان راه من نزدیکتر

۱
…
۳۱۷۴
۳۱۷۵
۳۱۷۶
۳۱۷۷
۳۱۷۸
…
۵۸۷۳