nabavar در ۸ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۱۱:۳۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۶:
گرامی روفیا بانو ، جانتان سلامت .
بانوی پُر احساس و خردمند ما .
چه لطیف شرح داده اید صبح زیبای بهار گونه را
و اما : از لطافت آب باران و صفای روح پرور این نعمت کمیاب چو بگذریم
آوای جان پرور لالای مادر را در دل شب می پسندم ، که پس از سالها طنینش باقی ست.
زنده باشید
شیرین در ۸ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۱۰:۱۵ دربارهٔ عطار » اسرارنامه » بخش یازدهم » بخش ۱۲ - الحکایه و التمثیل:
تو از بهر شناسایی گنجی
به گلخن سر فرود آری برنجی
روفیا در ۸ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۰۸:۵۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۶:
درود
درود
جانتان خرم باد...
آمدم تا این صبح زیبا و نمناک که به پیشواز بهار می رود را به دوستان جان تهنیت بگویم.
چند بار در گذشته این حس عجیب را تجربه کردم. باری در جنگل های پوشیده از کاج نویل نصیری منسوب به سپهبد نصیری در کلاردشت و بار دیگر در خوابگاه استادان دانشگاه شیراز واقع در درختزاری عمیق در جوار بیمارستان نمازی.
صبح زود که بر برگهای خیس و نیمه پوسیده کف جنگل پای می گذاری بویی مرکب از بوی کپک و خزه از زیر گام هایت متصاعد می شود. همه چیز پوشیده از شبنم است، هر برگ، هر تک گل وحشی، هر حشره...
و صدا، صدای جنگل نمناک است، راستی هیچ صدای خیس شنیده اید؟!
هرگز چیزی لطیف تر از آب باران لمس کرده اید؟؟
کمال صادقی در ۸ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۰۷:۰۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۴۸۳:
در زبان کوردی ما وقتی مکیس رو استفاده میکنیم که معنای تعارف کردن به چیزی برای دریافت و همچنین دعوت کردن بدهد.
همایون در ۸ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۰۵:۳۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۶۸:
غزل زیبا در بیان ذوق که به باور جلال دین دروازه ایست که هستی از آن وارد میشود که امروز بیگ بنگ یا مهبانگ مینامیم و آغاز آن چه که عرض است و یا جوهر و مادی یا معنوی
جلا دین میخواهد نکتهای شیرین را در میان بگذارد
ذوق را میتوان استعداد و آمادگی و یا ازمودن و چشیدن و یا لذت و خوشی و شادی معنی کرد که اینجا معنی آخرین بیشتر مورد نظر است
هر چند این ذوق در عالم پیدائی بسیار نمونه دارد و بسیار جفتها با هم میآمیزند و هستیها پیدا میشود از اتمها تا موجودات دیگر که در همگی آنان همان ذوق است که کار میکند اما خود ذوق از جنس پیدائی نیست بلکه کاملا پنهان است و در پنهانی کار میکند و آغاز آن همان جفت شدن پنهان و آشکار است که ذوق است که پیش از آشکاری میآید و همه هستی را آشکار میسازد و خود در آن جریان مییابد حتی در دل یک قطره جویهایی از ذوق جاری است
ذوق به رستم تشبیه میشود که همواره میرزمد ولی هیچ سودی برای خود نمی خواهد بلکه فقط پهلوانی میکند که دیدنی نیست و دلیلی مادی ندارد بلکه ذوقی است که در وجود او پنهان است
همینطور در دنیای پنهانی، حوریها و پیرها و جوانهای زیبا و پاکیزه بسیار نهفته اند خواه در دل یک ذره کوچک و یا در دل یک انسان، بسیار تواناییها موج میزند که ذوق آشکار شدن کلید پا گشایی و هستی بخشی آن است
نادر.. در ۸ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۰۵:۱۲ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۰۶:
این بس نبود شرف جهان را
کو روح و جهان چو قالب آمد؟..
همایون در ۸ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۰۴:۱۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۷۵:
سخنی با دوست که عشق راهی است که بی دوست نمی توان پیمود و نقشی که دوست دارد و دل را به طرب در میآورد و تخم نویی در آن میکارد
در قمار عشق باختن بسیار سودمند است که وقتی عشق میآید معنیهای ویژه خود را میآورد که پیش از آن به گونهای دیگر بود
اینجا باخت هر چه بزرگ تر بهتر و دوستان از آن برخوردار تر و هر دو عالم که یکی بیش نیست زیبا تر
ای یار قمار باز من بیا و اندکی هم به ما بباز که این باختن دارایی بزرگی برای ماست و همه عالم
چون از دست دادن برابر است با به دست آوردن که آن چه میدهیم کهنه است و از دست دادن آن یعنی به دست آوردن چیزی نو
سگ آموخته که کنایه از عقل آزموده ما است را به نقص و عیب نادانی (آهوی یاهو) آراستن اینجا مفید است چون آموزشی نوین را مییابد
مرزهای نویی آنقدر گسترده است که حتی میتوان آدم دیگری آفرید و گندم دیگری به او خوراند که کنایه از دانشی نوین است به جای آن چه تاکنون آموخته است
حتی میتوان با راستی و صداقت باز به پیشواز وحی رفت و اسلام دیگری آورد از سرزمین یقینها و سلامت ها
می توان عیسی دیگری به هستی ارمغان آورد حتی در هر ساعت
ای دوست من ای مطرب جان و طرب بخش دل من تو میتوانی هر لحظه آهنگی کهنه را با نوایی نو و شادی بخش جایگزین کنی
که آن چه کهنه است غمگین است و آن چه نو شادی بخش
حسن ک در ۸ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۰۴:۰۹ دربارهٔ عراقی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۱:
این شعر رو آقای ناظری خیلی زیبا با ارکستر اقای خالقی خوندن ولی کمتر مورد توجه قرار گرفته نمیدونم چرا؟!
کمال داودوند در ۸ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۰۲:۰۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۰:
در این جا در مصرع اول سرافیل به معنی فرشته ای از جانب خداوند متعال و سبحان الله رب
جمع این رباعی از 5635
سیدعلی (رضا) ساقی در ۸ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۰۱:۲۵ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۶:
جز آستان توام در جهان پناهی نیست
سرمرابه جز این در حواله گاهی نیست
آستان: درگاه.
سرمرا: برای سرمن.
حواله گاه: محلّ رجوع وبازگشت،جائی که مرتبط بامن ومتعلّق به من است.
احتمالاً این غزل خطاب به پیرخرابات یاهمان پیرمغان تنهارهبرمعنوی که ازمیان پیام آوران ورهبران مذهبی جهان می باشد که مورد قبول حافط می باشد. ارادت بی پایان وتمام ناشدنی حافظ درسراسر دیوان او مشهود ومحسوس است. تاانجاکه بسیاری ازحافظ پژوهان معتقدهستندکه این پیرفرزانه ی خردمند کسی جز حضرت زرتشت نیست.
ازآستان پیرمغان سرچراکشیم؟
دولت دراین سرا وگشایش دراین دراست
معنی بیت: آستانِ بارگاه توبهترین واَمن ترین پناهگاه برای من است. من به غیراز اینجا به جای دیگری تعلّق نداشته ونخواهم داشت. دست تقدیر سر مرا به این آستانه رجوع داده و قرارگاهِ نهایی من همین جاست.
مارابرآستان توبس حقّ خدمت است
ای خواجه بازبین به ترحّم غلام را
🌿━━━━━━━━━━🌿
عدو چو تیغ کشد من سپر بیندازم
که تیغ ما به جزازنالهای وآهی نیست
عدو: دشمن. اگر تصوّرما درمخاطب غزل درست بوده باشد دراینجانیزمنظورازعدو کسانیست که مخالف عشقورزی ورندی وجشن وشراب وخوشباشی هستند وازفرهنگ اصیل وباشکوه ایران باستان هراس دارند. همین ازخدابی خبران ِ حسود وکینه توزکه ، سالها بصورت مداوم تلاش کردند و سرانجام با دستآویزقراردادن بعضی ازغزلیآت حافظ ، اورا متهم به خروج ازشریعت کرده ودرنهایت حکم تکفیراوراصادرنمودند.
"سپرانداختن" دراینجا برخلاف نظربسیاری ازشارحان کنایه از تسلیم شدن نیست،یعنی درمقابل یاوه ها واتهاماتِ وارده به دفاع برنمی خیزم. ضرورتی نمی بینم که باآنها هم کلام شده وبه دفاع ازخودبپردازم. ایمان دارم که آفتابِ حقیقت سرانجام ازپشت ابرها بیرون خواهدآمد ومغرضان متظاهر رسواخواهندشد.
حافظ دراینجا به مخاطبین خود گوشزد می کند که نیازی به جنگ با کینه توزان نیست من قصد ندارم وارد بحث وجدل شوم آنها را به ایزدمنّان واگذارمی کنم. صرف زمان باارزش برای بحث وجدل باآنها عبث وبیهوده هست زمان برای من ارزش والایی دارد وبرای هم کلام شدن باآنها به هدر نخواهم داد.
معنی بیت: کینه ورزان جاه طلب ومدّعیان دروغین وقتی برعلیه من توطئه ودسیسه می چینند من مقابله ویا ازخود دفاع نمی کنم، هیچ حاجتی به این کارنیست چراکه مباحثه باآنها که ازابتدا خودرا برحق ودیگران راباطل می پندارند هیچ سودی نخواهدداشت.(ضمن آنکه آنها درپست های کلیدیِ دستگاهای دولت نفوذ کرده وازقدرت ومقام برخوردارند) اسلحه ی من که درویشی بیش نیستم جزآه وناله چیزدیگری نیست درنهایت آفتاب حقیقت ازپشت ابرها خارج شده وکینه توزان سیه روی رسواخواهندشد.
حافظ توختم کن که هنر خود عیان شود
با مدّعی نزاع ومحاکا چه حاجت است؟
🌿━━━━━━━━━━🌿
چرا ز کوی خرابات روی برتابم ؟
کزاین بهم به جهان هیچ رسم وراهی نیست
دراین بیت نیز به نوعی پاسخ مدّعیان را می دهد وازمرام ومسلکِ رندی وفرهنگ اصیل باستانی ایران دفاع می کند.
خرابات: خرابات به دومعنی بکارمی رود اول به معنی ظاهری وسطحی: مکانی درحاشیه وحومه ی شهرها که افراد بی خانمان وقماربازان وباده نوشان درآنجاجمع شده وبه دورازچشم ماموران حکومتی به فسق وفجورپردازند.
دوم به معنی باطنی وعرفانی: مکان مجازی معنوی ومعبدروحانی فارغ ازهردین ومذهب، که وارستگان ورهاشدگان ازتعلّقات دینی ودنیوی،عاشقان و جویندگان حقیقت درآنجاجمع شده وباراهنمایی پیری خردمندوفرزانه، اقدام به تخریب وویران ساختن هرآنچه(شامل باورهاو اعتقادات، نامها،مقامها وموقعیتهای اجتماعی، فرهنگی، دینی، قومی،نژادی و.....) که درتعیین نوع شخصیت آدمی اثرگذاروشکستنی هستند می کنند وازهرنوع علایقی که وابستگی ایجادمی نمایدخلاص می گردند وبنای شخصیت خودراپس ازفروریختن دوباره بازسازی ،نوسازی وبهسازی نموده وازنو متولدمی گردند. ضمن انکه خرابات دراغلب غزلها معنای میکده ی زرتشیان رانیزشامل می شود وحافظ بدینوسیله اذهان مخاطبین رابه فرهنگ کهن واصیل ایران باستان ارجاع می دهد.
حافظ معمولاً هردومعنی رامدنظرقرارمی دادتاخوانندگان ومخاطبانش هرکدام به فراخور فهم ودانش وطبع ومذاق خویش برداشتهای متفاوتی داشته باشند وازبرداشت معنی مایوس و دست خالی برنگردند.
کزین به اَم: که ازاین بهتر برای من
معنی بیت: من باخواستِ کینه توزان،از خرابات وفرهنگ اصیل خود رویگردان نخواهم شد. من طریق عشق ورندی اختیارکرده ام وازاین بهتر رسم وراهی درجهان نمی شناسم.
من زمسجد به خرابات نه خود افتادم
کاینم ازعهدِ اَزل حاصل فرجام افتاد
🌿━━━━━━━━━━🌿
زمانه گر بزند آتشم به خرمن عمر
بگوبسوزکه برمن به برگ کاهی نیست
برمن به برگ کاهی نیست: پیش من به ارزشِ یک برگ کاه هم نیست.
معنی بیت: زمانه اگرنامساعد است ومن این چنین درشرایط سخت قرارگرفته ام اگر دشمنان خرمن وجودم را (به بهانه ی تکفیر وشرابخواری و...) به آتش کینه وحسد بسوزانند باکی نیست بگو بسوزانند که من درویشی مسکین وتُهیدستم ، هیچ چیزی برای ازدست دادن ندارم. زندگی درذلّت برای من ارزش یک برگِ کاه راهم ندارد.
دشمن به قصدِ حافظ اگردَم زند چه باک
منّت خدای را که نیم شرمسار دوست
🌿━━━━━━━━━━🌿
غلام ِ نرگس ِ جَمّاش آن سَهی سروم
که ازشرابِ غرورش به کس نگاهی نیست
سهی سرو: خوش قدوقامت
نرگس: استعاره ازچشم
جمّاش: شوخ ،مست، فریبنده، آرایش کننده
معنی بیت: ارادتمند وچاکر چشمان مست ودلفریبِ آن خوش قد وقامت وآن فرزانه ی خردمند هستم که مستِ باده ی غروراست وازروی کِبر وغروربه هیچ کس نگاه نمی کند.
کبر وغرور برای هیچ کس خوب وخوشایندنیست لیکن وقتی ازجانب معشوق باشد به زیبایی وجذابیّت ووقار او فزونی می بخشد واین خاصیّت عشق است که همه چیز رازیبا می کند.
گرچه ازکِبرسخن با من درویش نگفت
جان فدای شکرین پسته ی خاموشش باد
🌿━━━━━━━━━━🌿
مباش در پی آزاروهر چه خواهی کن
که درشریعتِ ماغیرازاین گناهی نیست
حافظ گویی که این غزل نغز وپُرمایه را به عنوان دفاعیّه سروده است. تمام ابیاتِ غزل درراستای دفاع ازمرام ومسلک رندی وفخروافتخاربه آیین انسانساز نیاکانمان هست وهرکدام پاسخ دندان شکنی به متشرّعین ریاکار وخشکه مغز می باشد که باجهل ونادانی، رندیهای حافظ را فهم نکرده واورا به ارتکاب گناه وتکفیرمتهّم نموده بودند.
حال حافظ دراینجا به این متعصّبین یکسویه نگر با یک منطق فرا مذهبی بامحوریّت انسانیّت پاسخی خُردکننده داده و می فرماید:
رندی، خرابات نشینی حتّی باده پرستی درمقابل مردم آزاری که شما مرتکب می شوید گناه به حساب نمی آید. من گناهکارنیستم این شمائید که باآزاردیگران،مال یتیم ووقف خواری،ریا وتظاهر مرتکب گناه شده اید. مادرومنشاء تمام گناهان آزاراست. رندی وخرابات نشینی آزار کسی درپی ندارد. دخالت بیجا درکاردیگران دراندیشه واعتقادات دیگران وتهدید وارعاب وآزار آنها گناهی نابخشودنیست وگناهکارحقیقی شمائید.
مقصودازشریعت دراینجا مرام ومسلک رندیست وارتباطی به هیچ مذهب ودین ندارد.
معنی بیت: درشریعت ِ ما(مرام ومسلکِ رندی) هیچ گناهی جز مردم آزاری وجود ندارد هرکاری که آزارکسی را درپی نداشته باشد مجازاست.
وچنانچه نیک بنگریم کسی که تصمیم به بی آزاری بگیرد خودبخود درمسیربی گناهی ومعصومیت قرار خواهد گرفت. آدمی اگر هرکاری را بادرنظرداشتِ شاخص ومعیارمهّم ِ "بی آزاری" شروع کند هرگز مرتکب هیچ گناهی نخواهدشد چراکه درحقیقت زیرساختِ تمام گناهان آزار واذیت است. با اینکارطبیعت،حیوانات وحقوق همنوعان کاملاً محفوظ شده وجهانی عاری ازخشونت وجنگ وجدل خواهیم داشت.
درهمین زمینه نویسنده ی معروف برزیلی پائولو کوئیلو می گوید: جهان بهشت می شد اگرمردم می فهمیدند که : هیچ چیزعیب نیست جز قضاوت ومسخره کردن دیگران.... هیچ چیزگناه نیست جزآزارواذیت دیگران..... وهیچ چیز ثواب نیست جزخدمت به دیگران.....
گفتم هوای میکده غم می برد زدل
گقتاخوش آن کسان که دلی شادمان کنند
🌿━━━━━━━━━━🌿
عنان کشیده رو ای پادشاه کشور حُسن
که نیست برسرراهی که دادخواهی نیست
عنان: افسار،دهنه
عنان کشیده: باکشیدن افساراسب، بااحتیاط ودرنگ کردن عبورکن تا بتوانی سخنان مظلومان ودادخواهان رابشنوی، تُند وافسار گسیخته مگذر
حُسن: نیکویی وخوبی
دادخواه: مظلوم ،کسی که حقوقش پایمال شده وتقاضای مساعدت واحقاق حق دارد
معنی بیت: ای پادشاهِ دیارخوبرویان ها وکشورنیکویی ها( پیرمغان) وقتی که درمیان مردم ظاهرمی شوی، بااحتیاط وتوقّف ودرنگ ازکنارمردم عبورکن،شتاب وتندی مکن، دادخواهان برسرهر کوی وبَرزن انتظار تورا می کشند تا شکایات خودراعرضه نمایند.(تنها حافظ نیست که درچنین شرایط غم انگیزی بسرمی برد اغلب مردم مبتلابه دردوغمند ومنتظرظهور دادگستری عادل هستندتابه داددل آنهابرسد)
بازکش یک دَم عنان ای تُرکِ شهرآشوب من
تازاشکِ وچهره راهت پُر زَر وگوهرکنم
🌿━━━━━━━━━━🌿
چنین که از همه سو دام راه میبینم
بِه از حمایتِ زلفش مرا پناهی نیست
"زلف" قسمتی از موی سر از دو طرف بر چهره ریخته میشود . "طـرّه" موی جلوی سر ، و "گیسو" به موی پشت سر گفته میشود ، اما هر یک از این اسمها گاه به جای هم به کار برده میشوند و گاه هر کدام از آنها به معنی تمام موی سرنیز بکارگرفته میشوند. "زلف" با آنکه "حجاب" وپوشاننده ی رخسارمعشوق هست وسیلهی اتّصال عاشق به معشوق نیزهست. "زلف" نماد "کثرت وپریشانی"و"سیاه" نماد کفراست.
"حمایت زلف" استعاره ازپناه گرفتن زیرسایه ی عنایت وتوجّه کسی وبرخورداری ازحمایت او.
معنی بیت: اینچنین که کینه ورزان ازهرسو دسیسه وتوطئه برای تخریب ونابودی من می چینند،بهترین پناهگاه برای من خودِ پیرمغان است. اگر درپناه زلفِ اوباشم، وسایه ی اوبرسر من باشد ازنیرنگ حسودان دراَمان خواهم ماند.
یاران همنشین همه ازهم جدا شدند
مائیم وآستانه ی دولت پناه ِ تو
🌿━━━━━━━━━━🌿
خزینه ی دل حافظ به زلف و خال مده
که کارهای چنین حد هر سیاهی نیست
خزینه: گنجینه، خزانه
خزینه ی دل: دل که صندوقچه ی عشق ومحبّت است به خزینه ای ارزشمند تشبیه شده است.
می دانیم که زلفِ معشوق دام راه عاشق است وخال نیز دانه ی خال. مرغ دل به طمع دانه( خال) می نشیند وناگهان درمی یابد که درحلقه های زلف گرفتارشده ودرهمانجا به بندکشیده می شود.
معنی بیت: حافظ به معشوق می فرماید:
دل من گوهرارزشمندِعشق تورا باخود دارد پس یک گنجینه ی گرانبهاست. حیف است مگذار درمیان حلقه های زلف گرفتاربماند.(یا گرچه ابتدا دل به زلف وخال توباختم، لیکن عشق من دراین حد نیست من عاشق تمام افکارواندیشه های پاک وقلب زلال وجودمبارکت هستم دلم را درقلبت بپذیرتادرجه ی عشقمان ارتقا پیداکند. چنین که من شیفته وشیدای توهستم برازنده ی زلف وخال نیست، برازنده ی قلب توست) دلم را به اندرونی ببر ودرمیان قلب خویش جای بده، زلف وخال درقیاس باقلب که مرکزعشق ومحبت است، سیاهی بی مقدارهستند آنها دراین حدّ واندازه نیستند که چنین گنجینه ی باارزشی را درنزد خودنگاه دارند.
سلطان من خدارا زلفت شکست مارا
تاکی کند سیاهی چندین درازدستی ؟
همایون در ۸ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۰۰:۴۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۷۴:
یک قطعه الماس دیگر که میخواهد عشق را نشان دهد، اینجا عشق آتش است که به آسانی به همه جا سرایت میکند و همه چیز را از جنس خود میکند و دوییها را از میان بر میدارد و هر چیز غیر خود را نیست میسازد و ای کاش این آتش به دل ما نیز سرایت کند و از آنجا به همه عالم فرا رود و همه نقشهای دنیا که در دل افتاده است را یکی کند که جانی ساده و خوش و بی نقش و نگار است و تنها نقشی که دارد پادشاهی هستی است که همه گرهها را میگشاید و گره ما را نیز
محقق در ۸ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۰۰:۴۱ دربارهٔ شاه نعمتالله ولی » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱ (مهدی نامه):
برخی دوستان که محققانه وارد موضوع شده اند و نسخه خطی رو بررسی کردند به این نکته اشاره کرده اند که چنین شعری در دیوان خطی موجود نیست و تنها یک بیمار با خودکار آبی شعری شبیه با این شعر حاشیه نویسی کرده است. خدمت دوستان باید عرض کنم بله درست دیدید اما دقیق ندیدید. اگر اسکن این مدرک رو دارید مجددا چک کنید چند صفحه بعد یا اگه یادم باشه قبل از خودکار آبی آثار پارگی دیده میشه. اگر میتونید به نسخه خطی دسترسی داشته باشید که کاملا واضحه. این شعر چیزی داشته که نباید خوانده میشده و عامدانه پاره شده و احتمالا بعد از تحریف با خودکار آبی حاشیه نویسی شده است زیرا بعید به نظر می رسد که وسط دیوان و دقیقا گویا همین شعر در اثر حوادث دوران و یا حمله مغول غیب شده باشد (شوخی). امیدوارم کمکی به دوستان محققم کرده باشم.
nabavar در ۸ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۰۰:۳۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۶:
از سروده های مرسده بانو ، دکتر ترابی و ” نیا “ لذت بردم
همایون در ۸ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۰۰:۲۵ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۷۳:
عشق را به زبانهای گوناگون و با صورتهای فراوان میتوان تعریف و بیان نمود
عشق دریا است زیرا از هر سو به سوی دیگر راه دارد و از هر معنی که به آن به پردازی به معنی دیگر آن میرسی
عشق چشمه است همه معنیهای آن همواره میجوشد و نو میشود
عشق چون هاله است و همه معنیها و صورتهای معشوق چون ماه را در خود دارد و در خود جای میدهد و در این حال است که معنیهای وابسته به عشق کارا و واقعی میشوند و بیرون از این هاله بی معنی اند سوها و معنیها و صورتهایی مانند راستی، مستی، تازگی، شادی، بزرگی، جاودانگی، رازامیزی و شیرینی
در این غزل زیبا و الماس گونه عشق نیروی بارداری و زایش و پرورش در هستی است
زایشی ویژه که محل بارداری آن دل است که با خیالی میتواند آبستن شود و و چون طفلی ظریف غوغا به پا میکند و چون پستانی کریم و بخشنده شیر میدهد و چون آتش سبک میشود به بالا میرود و به رخس در میآید و راز تپیدن قلبها و پرواز به دنیای بیرون از سینه تنگ در همین ویژگی عشق نهفته است و هر که به چشم عاشق که آبستن عشق است و منتظر فرزندی نو است نگاه کند عشق را میبیند
آن چه را که هیچ بندی نمی پذیرد و چون صیادی ماهر و چیره دست همه را شکار میکند و به جایی که خود میخواهد میبرد و صفاتی که خود میخواهد میدهد اینگونه باید جست
nabavar در ۸ سال و ۹ ماه قبل، سهشنبه ۲۴ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۲۳:۵۸ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۷:
DANAجان
قابلی نداشت
احمد آقا
خرده بر سعدی شیراز سخن سنج نشاید
بیمان در ۸ سال و ۹ ماه قبل، سهشنبه ۲۴ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۲۳:۵۲ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷۶:
ایرج ( حسین خواجه امیری ) در یک برنامه گلها این شعر را در دستگاه همایون خوانده است
Dana Taha در ۸ سال و ۹ ماه قبل، سهشنبه ۲۴ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۲۳:۴۳ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۲۲:
سپازگزارم حسین جان دستت در نکونه.
Dana Taha در ۸ سال و ۹ ماه قبل، سهشنبه ۲۴ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۲۳:۴۲ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۷۷:
ممنونم حسین جان از شرح تون.
همایون در ۸ سال و ۹ ماه قبل، سهشنبه ۲۴ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۲۲:۲۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۷۲:
غزلی بیرون از دنیای عشق برای آنان که در فضای خارج عشق هستند و به داراییها و قدرت خود مینازند و با پورشک و بنزک خود مغرور اند و اینکه خانهای و باغ بزرگی دارند که روزی همه را ترک خواهند کرد بی آنکه به کسی بخشیده باشند برای ارث خواران بر جای خواهند گذارد
جای افسوس دارد که دنیا و امکانی عظیم برای پخته شدن و شیرین شدن خود را از دست میدهند و قدر آن را نمی دانند و به رازهای بزرگ آن پی نمی برند به ویژه که درویشی قلندر و پیری روشن چون شمس و مربی تیز بین و معلمی کار شناس و هنرمندی یگانه و دوستی بی مانند چون جلال دین پیش روی آنان است که عشق و رازهای آن را به خوبی میگشاید و شراب جاودانگی و می راستی و شادی را در جام همگان میریزد
و از اینکه افرادی در غم بی هوده و کینه بی مورد و ستم به دیگران از روی حرص و طمع به سر میبرند نیز در رنج است و در پی رهایی آنان نیز بر میآید
nabavar در ۸ سال و ۹ ماه قبل، چهارشنبه ۲۵ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۱۱:۳۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۶: