همایون در ۸ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۲۳:۲۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۶۸:
ما در دو دنیای تاریک و روشن بسر میبریم ولی در تاریکی خوابیم و در روشنایی سخت درگیر تلاش و تکاپوی روزانه
در یکی با دیگران به سر میبریم و در یکی با خود، آنجا سرشار از دروغها ایم و اینجا فرصت راستی و صداقت داریم
در هستی راست و دروغ نیست بلکه همه چیز در امیختگی است این انسان است که میخواهد از این امیختگی گوهری بیابد و حقیقتی برای خود شکار کند چرا چون به وجود حقیقت پی برده است
اولین حقیقت همانا جاودانگی است که با عمر کوتاه انسان در تضاد است و همین تضاد موجب کشف آن توسط انسان شده است
پس علاوه بر تلاش روزانه برای زنده ماندن کوششی هم در تاریکی برای جستن جاودانگی بر دوش او قرار میگیرد که برای آن به راستی و عشق و یار نیازمند است تا از ورای تاریکی و کهنگی بتواند آن نویی و درخشندگی پنهان را به وجود خود بیافزاید و آن را گسترش دهد
این کهنگی است که با دروغها به آسانی در میآمیزد و ذهن کهنه کار در این کار بسیار آزموده است و بسیار پیچیده و کارآمد به ترفندها و شگردها از شکل بسیار ساده تا مرز دروغهای سنگین میپردازد
تازگی و نویی بر عکس هرگز از میان دروغ و فریب بیرون نمی آید و صداقت هنری است که انسان عاشق برای شکار نویی بر این اسب سواری میاموزد و میتازد و هر چند در این راه پیر و فرسوده میشود ولی وجود خود را با نوییها و گوهرهایی که شکار میکند جوان و زیبا و درخشان میسازد و اولین شکار هم یاری است که با او میتواند این سواری را تمرین کند و شکار دیگر رازی است در هستی و آن اینکه هستی هم بسیار با او در این راه همراه است و گنجهای فراوان در اختیار او میگذارد همان گونه که خورشید شبها پنهان میشود تا ماه به درخشد و به زیباییهای خود بیافزاید با گنجی که خورشید به او ارزانی میدارد
وقتی انسان با راستی به هستی خود میافزاید کم کم به سیمرغی تبدیل میشود که دیگر دنیای تنگ و محدود جای او نیست و از هر قفس و زندانی رها و آزاد میگردد و راستی اش او را به تازگی و نویی میرساند و با جاودانگی و افریدگاری هستی در میآمیزد و این توانائی را مییابد که با خود این تازگی را به همه جا گسترش دهد
فیروز مبین در ۸ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۱۹:۵۵ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ اشعار ترکی » سهندیم:
شعر 2 بار تکرار شده لطفا اصلاح کنید
نیکومنش در ۸ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۱۹:۱۳ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۰:
درود بیکران بر دوستان جان
ساقی ار باده از این دست به جام اندازد
عارفان را همه در شرب مدام اندازد
قطعا اگر ساقی(در اینجا خداوند)جام وجودی طالبان و عاشقان را از چنین باده روح افزایی که در الست جام وجود مرا بدان منقش کرده پر کند ،عارفان و عاشقان با در کشیدن چنین می جان افزایی همیشه طالب ان بوده و دست از ان می برنداشته ودایما طالب نوشیدن آنمی،خواهند بود
2_ور چنین زیر خم زلف نهد دانه خال
ای بسا مرغ خرد را که به دام اندازد
دانه خال؛ تاریکی است که به هنگام شهود حق بر روی لوح جان عاشق نقش می بندد که هیچ دانا و حکیمی سرّ ان نداند در این لحظه که خداوند بر لوح دل عاشق پاکباز تجلی می کند (والشمس و والضحی)
ضمیر پاک عاشق که به وسعت عرش هست در مقابل درخشش حسن حق قرار گرفته و تصویری از وجود عاشق بر روی لوح جان عاشق به رنگ سیاه نقش می بندد که دل عاشق چون اینه بتواند فروغ حسن حق را به حق منعکس گرداند این لحظه به همراه شنیده شدن جرس (صوت ممتد سفیر مانندی )به گوش جان عاشق هست تا عاشق از هیبت ان صحنه جان خویش را نبازد و انچه ضمیر عاشق مشاهده می کند تاریکی در داخل رو شنایی است و تاریکی دیگری چون زلف دور ان دو را فرا گرفته است ،روشنایی نور حق بوده و تاریکی تصویر ضمیر عاشق بر روی لوح جان .این رویداد به خال سیاه تشبیه شده که زیرکترین خردمندان هم در دام تعبیر و تفسیر چنین رویدادی اسیر و درمانده شده اند .
3_ای خوشا دولت آن مست که در پای حریف
سر و دستار نداند که کدام اندازد
خوشا به حال ان عاشق مست و بیخودی که در چنین رویارویی با حریف عشق خویش (خداوندو مستی حاصل از شهود او)اختیار از دست داده و
قادر نخواهد بود که کوچکترین تصمیمی در این لحظه از خویش صادر نماید و قطعا این عاشق به سعادت جاودانه نائل گشته است.
4_زاهد خام که انکار می و جام کند
پخته گردد چو نظر بر می خام اندازد
می خام :ذوقی که بدون واسطه پیر و راهنما بر دل عاشق و خدا جو افاضه گردد
می رسیده و پخته: ذوق و حالی که بر اساس ارادتمندی سالک در محضر مراد از خمخانه پیر و راهنما بر جام وجودی سالک افاضه شده و باعث بر داشته شدن حجاب های نفسانی شده و چهره مقصود بر عاشق مشخص می شود
آن زاهد خدا جویی که با زهد به دنبال خدا شناسی بوده و عبادت او عاشقانه نیست و حال عاشقان و مستی انها برای او بی معنی بوده و انکار ان حال را می کند در صورتی که تنها یک فروغ اندک از مستی ذوق الهی در جانش منعکس شود حال او دگرگون شده واز خامی گمان خویش بیرون امده و دل اگاه خواهد شد
5_روز در کسب هنر کوش که می خوردن روز
دل چون آینه در زنگ ظلام اندازد
سالک عاشق خدا جو می بایستی به هنگان روز دست در کار و دل با یار داشته و به هنگام شب و سحر جام وجودش را از می محبوب خویش
سر شار سازد و پرداختن دل به محبوب به هنگام روز و روشنایی که وقت تلاش و کسب هنر است چون از سوی محبوب توجهی در روز به قلب عاشقان نمی شود باعث ناکامی عاشق شده و دل او به علت ناکامی تیره و تار خواهد شد.
6_آن زمان وقت می صبح فروغ است که شب
گرد خرگاه افق پرده شام اندازد
چرا که خداوند زیبایی می روشنایی بخش خویش را به وقت صبح بر جام وجودی عاشقان دل پاکی ارزانی می دارد که شب زنده دار بوده وبه وقت شفق که اسمان خیمه گاه تاریکی را از سر بر می دارد نظاره گر طلوع زیباییهای خداوندی باشند
7_باده با محتسب شهر ننوشی زنهار
بخورد بادهات و سنگ به جام اندازد
ای عاشق پاکباز به هیچ وجه در مورد ذوق و مستی خویش با حاکم و حسابرس شرع صحبت نکن و از مستی خویش بر او ارزانی مدار چرا که چنین افرادی نا محرم بوده و از مستی و راستی تو سو استفاده کرده و به تو خیانت خواهند کرد و چه بسا حکم به کفر تو داده و سنگسارت کنند
-حافظا سر ز کله گوشه خورشید برآر
بختت ار قرعه بدان ماه تمام اندازد
حافظ ای عاشق دل سوخته اگر قرعه شهود به نام تو افتد و یار تو را خواهد با کنار رفتن گوشه کله سیاه و تاریک وجودین تو که بر روی افتاب درونت گسترانیده شده است سیمای یار به صورت ماه کامل بر لوح جانت
مشهود خواهد گردید.
سربه زیر و کامیاب
سیاوش در ۸ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۱۹:۱۰ دربارهٔ سیف فرغانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۲۷:
در مصرع شماره 9 نباشد درست است و نباشید هم برخلاف وزن است و هم بر خلاف معنا
سیاوش در ۸ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۱۸:۵۸ دربارهٔ سیف فرغانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۲۶:
این غزل دو بار در دیوان منتشر شده است
سیاوش در ۸ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۱۷:۵۰ دربارهٔ سیف فرغانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۲۲:
در مصرع آخر بالین کن آستان را صحیح به نظر میرسد و کین یا غلط تایپی ست یا غلط در نسخه . کما اشکال وزن نیز مشهود است
سیاوش در ۸ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۱۷:۴۰ دربارهٔ سیف فرغانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۲۲:
مگر ترکیب مرد ِ بستان را باغبان تعبیر کنیم که کودک او را دشمن میپندارد و این تعبیری دور از ذهن است
سیاوش در ۸ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۱۷:۳۷ دربارهٔ سیف فرغانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۲۲:
در مصرع دوم چو کودک مر دبستان را صحیح است.
سیاوش در ۸ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۱۷:۱۷ دربارهٔ سیف فرغانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۵:
بیت ماقبل آخر دو بار تکرار شده است که با توجه به موقوف المعانی بودن دو بیت آخر ، اشتباه تایپی به نظر میرسد
محمدرضا جباری هرسینی در ۸ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۱۵:۳۶ دربارهٔ فردوسی » شاهنامه » پادشاهی کیکاووس و رفتن او به مازندران » بخش ۱۶ - نبرد نهایی با مازندران، کشتن جویان و شاه جادو و سپردن تاج به اولاد:
با درود، جناب کیخای عزیز، دیباچه جهانگشا، پر است از شکایت جوینی از اوضاع و احوال. تا حدی که زبان بر مغولان به زشتی میگراید.
احمد در ۸ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۱۳:۰۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۲۷:
اجرای زیبای گروه ماه بانو با نام جان عاشق بسیار دلچسب ،ببینید
سیدعلی (رضا) ساقی در ۸ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۱۱:۴۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۷۲:
راهیست راهِ عشق که هیچش کناره نیست
آنجا جز آن که جان بسپارند چاره نیست
دراینجاواغلب غزلهای حضرت حافظ؛ عشق به معنای امروزی که کاملاتحریف شده ومفهوم اصلی خودرا ازدست داده است نیست. اغلب رابطه های به اصطلاح عاشقانه که درمیان مردم رواج دارند خالی ازعشق بوده وبه پشتوانه ی نیازهای جنسی ویاگریزازتنهایی وپناه آوردن به دیگریست. درچنین رابطه ها ی به اصطلاح عاشقانه هریک ازطرفین سعی درتصاحب ومالکیّت یکدیگر دارند وآزادی همدیگرراتباه ساخته وطرف مقابل رازندانی خویش می کنندو سپس انتظار بیهوده دارندکه عشق بین آنهاتداوم داشته باشد! غافل ازاینکه آنها همدیگررا زندانی کرده وبشدّت محافظت می کنند تامباداازدست داده باشند! روشن است که عشق بین زندانی وزندانبان امریست محال ومضحک، وخیلی زود تبدیل به انزجاروتنفّرمی گردد
درعشق حقیقی که نه ازبلوغ جنسی بلکه ازبلوغ روحی، آگاهی وغنای درونی نشٱت می گیرد تصاحب کردن وتملیک وجودندارد وبجای آن بخشیدن ورهاکردن وسهیم شدن مهرومحبت بی قیدوشرط است که تداوم رابطه رامیسر وجاودانه می سازد.
دراینجا منظوراز «عشق» همان سیروسلوک عرفانی، تزکیه ی نفس، خودسازی، رسیدن به حقیقت ومعرفت ورشد ونموّ روحانیست.
حافظ ازمیان مسیرهای گوناگون مانند: شریعت، طریقت وتصوّف وغیره طریق عشق رابرگزیده وآن راخیال انگیزترین، میان بُرترین وبهترین راه برای رسیدن به سرمنزل سعادت ونیکبختی می داند.
بایددانست که حافظ درعشقبازیهای زمینی، بر خلاف مردم عادی، هرگز درشخص معینی مثل شاه یحیی وشاه شجاع و... متمرکزنبوده، البته که او انهارااز صمیم دل دوست داشته اما عشقبازی حافظ به انها وهیچ شخص مشخصی محدودنبوده است عشق کیفیّت وماهیّت وجودحافظ بود او به زمین وزمان وهمه ی انسانهاعشق می ورزید ودرحقیقت اززیارت عشقی به زیارت عشقی دیگر وازقلّه ای به قلّه ای دیگرمی رفت. حافظ درمسیردلباختن ودلدادگی حقیقت خودعشق راکشف کرده، به ژرفای آن رفته وشیوه های عاشقی راتمرین می نمود وازاین طریق، طبع شعری وعواطف درونی خویش رابه چالش می کشید. درعشق حقیقی محدودیتهای نژادی وجنسی محوشده و مرزهاازبین می روند وتمام هستی عاشق سرشارازعشق می گردد.
✍🏻معنی بیت: راهِ عشق کناره وحاشیه ندارد، جاده ایست که شانه وپارکینگ واستراحتگاه ندارد. وقتی کسی برای رسیدن به حقیقت طریق عشق را برمی گزیند وگام دراین جاده می گذارد باید دانسته باشد که این راه به رغم خیال انگیزبودن بسیار پرخطرنیزهست،ظلمات است، شیرهم که باشد ازوحشت وبیم وسختیِ راه روباه می شود، پس باید بی ادّعا وفروتن باشد باید که جان درآستین داشته باشد تا درموقع لازم ایثارکند. این راه برای تن پَروری وآسودن نیست ایثارجان یکی ازشرط های ضروریست هیچ راه فراری پیش رونیست.
همیشه دل بستن وعاشق شدن ساده ترین ولذت بخش ترین اتّفاق هست اما ماندن درطریق عشق وادامه دادن، مشکلات ومصایب یکی یکی پدیدارشده وعاشق رادچارچالش وتردید می کنند. نفَس پیوسته ازما می خواهدتا شبیه آن دیگری باشیم تاازدیگران بیشترداشته باشیم اغلب ما درمیان فراوانی این خواهشها اصل خودمان را فراموش می کنیم و گم می شویم. ازهمان کودکی خانواده؛ آموزش وپرورش ومذهب مارا منحرف کرده ودرگوشمان تلقین کرده اندکه زندگی یک مسابقه هست باید سعی کنی نفراول باشی! باید بزرگ وباعزت وثروتمندباشی! باید…. ومتقابلاً عشق ازمامی خواهد که هرآنچه داریم ببخشیم ازنام وجاه وجلال چشم پوشی کنیم دروغ نگوئیم نقاب برچهره نزنیم صادقانه رفتارکنیم و….. جدال وجنگ میان نفس وعشق دردرون عاشق لحظه ای متوقّف نمی شود ومعمولاً نفس غالب می گردد! بخاطرهمین هست که تعدادعاشقان درهرجامعه ای به تعدادانگشتان دست هم نیست!
ناگفته نماند که این نکته ی «خطرناک بودن طریق عشق» مثل همه ی پدیده ها ونکته ها ضدخودش رانیزدردرون خود دارد وچه بسا ممکن است عاشق صادق باخلوص نیّت گام به این راه پرخطرگذاشته وبازمزمه ی یک ترانه به چشم برهم زدنی، بی آنکه به زحمت وخطرافتاده باشدبه سرمنزل مقصود برسدواین ازعجایب این طریق خیال پرور می باشد!
روانشاد استادشهریار شیرین سخن درتایید این مطلب، شعر زیبایی داردحیف آمد آن را به عنوان گواه نیاورم.
غُرّه مشو که مَرکبِ مردانِ مرد را
درسنگلاخ ِ بادیه پِی ها بُریده اند
نومید نیز مباش که رندان باده نوش
ناگه به یک ترانه به منزل رسیده اند.
🌿━━━━━━━━━━🌿
هرگه که دل به عشق دهی خوش دمی بود
در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست
ازنظرحافظ برای رسیدن به حقیقت، طریقِ عشق تنها راهِ مستقیم وراستین است که به سرمنزل مقصود منتهی می گردد. عشقِ آسمانی وزمینی هردو درنظرگاه حافظ، مقدّس وعزیز وارزشمندهستند. چراکه کسی که عشق زمینی راتجربه نکرده باشد قطعاً درعشق آسمانی دچارابهام وسردرگمی خواهدشد. عشق های زمینی به مانندِ تمرین ودستگرمیست که عاشق را به عشق آسمانی انتقال می دهد. عشق زمینی پیشنیازاصلی وضروری عشق آسمانیست، کسی که قصد داردبا خداوند عشقبازی کند باید که ازعهده ی عشقبازیِ بی قید وشرط، با پیرامون خویش شامل طبیعت، حیوانات وهمنوعان خویش سربلندبرآمده باشد وگرنه چگونه خواهدتوانست این راهِ پرخطرراطی کند وگمراه نگردد؟
معنی بیت: هرگاه که عشق به تو روی می آورد (فرقی نمی کند عشق به طبیعت،یک حیوان،یک انسان ویاهرچیزی دیگر) تردید مکن خوب ونیکوست دل بسپار،بگذارآرام آرام عشق تمام وجودت رافرابگیرد وجریان پیداکند. عشق به معنای محبّت ورزیدن، دوستی ودلدادگی خیرمحض ونیکی خالص است واستخاره ومشورت وتردید نیاز ندارد. فرقی نمی کند اهل مسجد باشد یامیخانه،خانقاهی باشد یا خراباتی، آدمی باهرنژاد وباهرتفکّری عاشق که می شود، به منبع لایزال عشق متصّل شده ودرمسیررستگاری قرارمی گیرد. وقتی که عشق وجود آدمی را فراگرفت در آنصورت است که فرامذهبی ،فراقومی وفرانژادی می شود ومی تواند بدون تعصّب وکینه وحسد، این بیتِ جهانشمول ونغزو زیبا رازمزمه کند:
همه جا خانه ی عشقست چه مسجد چه کنشت
همه کس طالبِ یارند چه هوشیار وچه مست
🌿━━━━━━━━━━🌿
ما رازمنع عقل مترسان ومی بیار
کان شَحنه درولایت ماهیچ کاره نیست
شحنه: پاسبان ومامور بازدارنده ، داروغه، دراینجا کنایه ازعقلِ مصلحت اندیش است.
معنی بیت: ما عاشقان ورندان را ازبازدارندگی ِعقل مترسان. ماآن دَم که دل به عشق سپردیم مصلت بینی ومصلحت اندیشی را ازذهن وروان خویش زدودیم. آن ماموروآن پاسبانِ اقلیم وجود (عقل) درشهر و دیارما کاره ای نیست و هیچ مسئولیّتی ندارد،زبان عقل درحضور عشق اَلکن و قاصراست وقادرنیست ماهیّت عشق رادرک کند.
عقل درموردِ مِلک ومعیشت می تواند واردشود وفتواهای معقول ومؤثّر ومفید صادرکند لیکن درسایراموراتِ عاطفی و درحوزه ی محبّت وعشقبازی بیکاره ای بیش نیست.
رندِ عالم سوز را بامصلحت بینی چه کار؟
کارمُلک است آنکه تدبیر وتامّل بایدش
🌿━━━━━━━━━━🌿
از چشم خود بپرس که ما را که میکشد
جانا گناه طالع و جُرم ستاره نیست
جُرم ستاره: درقدیم براین باوربودند که اتّفاقات وحوادث، وحالات روحی وروانی آدمیان،تحت تاثیر نحوه ی قرارگرفتن ستارگان وافلاک است، دراین باوربعضی ازستارگان نحس(سببِ بدبختی) وبعضی دیگرسعد(سببِ خوشبختی) بودند.اشاره به این باوراست حافظ بادستمایه قراردادن باورهای عامیانه،مضامین بِکروبدیع ساخته وپرداخته نموده وسخنان خودراازاینطریق،متنوّع،مردمی وازلحاظ معنایی غنی سازی می کند.
معنی بیت: خطاب به معشوق زمینی:
جادو و جاذبه ی چشمان توست که ما رابسوی تو می کشد، زیروزبرمی سازد، بیتاب وبیقرار و ازخود بیخودمی کند، تقصیر سرنوشت واقبال وتاثیر ستارگان نیست که مارا به این حال وروز مبتلا نموده است. نازوکرشمه ای که درچشمان توست رشته ای برگردن دل وجان عشّاق افکنده وبه هرسومی کشاند.
زچشم شوخ توکی جان توان بُرد
که دایم باکمان اندرکمین است
🌿━━━━━━━━━━🌿
او را به چشم ِپاک توان دید چون هلال
هر دیده جای جلوه ی آن ماه پاره نیست
ازاین بیت می توان برداشت عرفانی نمود حافظ معمولاً هردومعنی رامدنظرقرارمی دادتامخاطبان ودوستداران شعر، هرکدام به فراخور درک ودانش ومیزان آگاهی خویش، امکان برداشتهای دلخواه داشته باشند وهیچکس ازبرداشت معنی مأیوس و دست خالی برنگردند.
معنی بیت: برای دیدن معشوق(ازلی) باید چشمان پاکی داشت، اوپاک است ودرچشم ناپاک نمی نشیند. همانگونه که برای دیدن هلالِ ماه دراول وآخر ماه،چشمی مسلّح، تیزبین وسالم لازم است برای مشاهده ی معشوق نیزباید قابلیّت ولیاقت پیداکرد باید دل ودیده رااز آلودگی ها،پلیدیها وحسد ودروغ شست. اوپاک ومنزّه هست واگرچشمان تو پاک بوده باشد اورادرهمه جاخواهی دید…..درپروازپرندگان،دررنگ وبوی گلها ورقص درختان، هنگام طلوع وغروب آفتاب،درجوش وخروش امواج اقیانوسها،درتنفس وتپش قلب خویش و…..
….و خدایی که در این نزدیکیست:
لای این شب بوها، پای آن کاج بلند
روی آگاهی آب، روی قانون گیاه
من مسلمانم
قبله ام یک گل سرخ
جانمازم چشمه، مهرم نور
دشت سجاده من
من وضو با تپش پنجره ها می گیرم.
در نمازم جریان دارد ماه ، جریان دارد طیف.
سنگ از پشت نمازم پیداست:
همه ذرات نمازم متبلور شده است.
من نمازم را وقتی می خوانم
که اذانش را باد ، گفته باشد سر گلدسته سرو.
من نمازم را پی "تکبیره الاحرام" علف می خوانم،
پی "قد قامت" موج.
کعبه ام بر لب آب ،
کعبه ام زیر اقاقی هاست.
کعبه ام مثل نسیم ، می رود باغ به باغ ، می رود شهر به شهر.
"حجر الاسود" من روشنی باغچه است......
🌿━━━━━━━━━━🌿
فرصت شمر طریقه ی رندی که این نشان
چون راه گنج بر همه کس آشکاره نیست
طریقه ی رندی: شیوه ی عاشقی، صفت وارستگی، داشتن مرام ومعرفت وفتوت، رهایی ازوابستگیهای جامعه، فرهنگ ومذهب، شهامت آزاداندیشی داشتن،نگرش جهان شمول وفرا قومی وفرامذهبی با محوریّتِ عشق بی قیدوشرط، ومحبّت وشفقت وانسانیّت.
رندانگی دربینش حافظانه حرکت وتلاش فردی به سمت خدایگونگیست امانه ازروی خواهش وآرزو؛ چراکه هرخواهش وآرزویی (چه مادی ومعنوی) یک بندویک زنجیراست وآدمی رابه اسارت می کشد. رند ازروی فطرت خود بسوی تکامل وخداشدن حرکت می کند برعکس عامه ی مردم درهیچ مسابقه ای برای پیشی گرفتن ازدیگران شرکت نمی کند نقاب برچهره نمی زند جاه طلب نیست وبه نظرات دیگران هیچ اهمیتی قائل نیست.
اگرچه رندان مرشدوراهنما دارندامامرشد باکشیش وروحانیان تفاوتهای اساسی دارند. مرشدفقط به مریدان خود وعده وعید بعدازمرگ نمی دهد بلکه مرید راراهنمایی می کندتا باتلاش فردی به نور ومعرفت درونی دسترسی پیداکند وبه خدایگونگی برسد. کشیشان وروحانیان سعی می کنندبردانش رهروان بیافزایند اما دلیل وراهنمای رندان تلاش می کند صفحه ی ذهن وضمیر راهرو راپاک کرده وبه معصومیت کودکی برساند. اوهرآنچه که ازخانواده وجامعه وسیستمهای حاکمیّتی به ما دیکته شده را پاک می کند تا ازنو متولّدشویم وباتلاش فردی بینش خودرا پیداکنیم.
رندانگی حرکت درمسیری متفاوت ازادیان ومذاهب بسوی الوهیت وپاکباطنی تامعصومیت است.
«خدایگونگی» انجام مراسمات مشخص مذهبی وتکرارکلمات معین نیست بلکه آوارگی درکوی معرفت وپرسه زدن درفرازوفرود جاده ی آگاهیست. «رند» دوره گردی درعرصه ی جستجو رابرسکونت درمعابد واعتکاف درمساجدترجیح داده وبی وقفه حتی درسکوت وخلوتگاه خویش درحال حرکت ونیایش است.
کسی که برصف رندان زده وتبعات هرچه بادابادرامی پذیرد به تفکرات ونظرات دیگران هیچ اهمیتی قائل نمی شود چون می داندکه اگربه توجهات مردم واکنش نشان دهد حرکت بسوی خدایگونگی سخت وپیچیده خواهدشد.
رندنه تنها نگران نظریات دیگران نیست بلکه سعی براین داردکه درصحنه ی نمایش نباشد اوبیشتردرسکوت ودرخلوتگاه خویش حضورداردساکت زندگی می کندوهرگزتوجه وتایید کسی راگدایی نمی کند.
معنی بیت: ای عاشق ، ای رند،ارزش این مرام ومسلکِ رندی را بدان، حُرمت آن رابه نیکی نگاهدار، این عنایتیست که شامل حال توشده است این راه همانندِراه گنجی که دردل خاک نهان شده،رمز وراز وکُد دارد همگان ازرمز وراز آن آگاه نیستند، ازاینکه توخوش طالع بودی بااین مرام آشنا شده ودراین طریق به نشوونمای روحانی بپردازی خرسندباش و قدروقیمت خودرابدان واین گوهرباارزش را ارزان ازدست مده.
زمانه افسر رندی نداد به کسی
که سرفرازی عالم دراین کُله دانست
🌿━━━━━━━━━━🌿
نگرفت در تو گریه ی حافظ به هیچ رو
حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست
نگرفت در تو: در تو تأثیر نکرد
گریه ها واشک های حافظ اثربخش نبودند و نتوانستند دل سفت و سخت تورا نرم کنند متحیّر ومتعجّب مانده ام که چقدر تو سنگین دلی! دلِ جفاکارتوگویی که چیزی کمترازسنگ خارا ندارد!
باکه این نکته توان گفت که آن سنگین دل
کُشت مارا ودَم عیسی ِ مریم با اوست.!
کمال داودوند در ۸ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۰۷:۳۱ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۸:
4614
nabavar در ۸ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۰۳:۰۰ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۵۹ - داستان آن کنیزک کی با خر خاتون شهوت میراند و او را چون بز و خرس آموخته بود شهوت راندن آدمیانه و کدویی در قضیب خر میکرد تا از اندازه نگذرد خاتون بر آن وقوف یافت لکن دقیقهٔ کدو را ندید کنیزک را به بهانه به راه کرد جای دور و با خر جمع شد بیکدو و هلاک شد به فضیحت کنیزک بیگاه باز آمد و نوحه کرد که ای جانم و ای چشم روشنم کیر دیدی کدو ندیدی ذکر دیدی آن دگر ندیدی کل ناقص ملعون یعنی کل نظر و فهم ناقص ملعون و اگر نه ناقصان ظاهر جسم مرحوماند ملعون نهاند بر خوان لیس علی الاعمی حرج نفی حرج کرد و نفی لعنت و نفی عتاب و غضب:
ناصر جان
زده به سیم آخر
از آنطرف پشت بام افتاده.
پرتو خوبان نگیرد آنکه بنیادش بد است
تربیت نا اهل را چون گردکان بر گنبد است
nabavar در ۸ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۰۰:۰۸ دربارهٔ مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۲۲۸ - یافتن عاشق معشوق را و بیان آنک جوینده یابنده بود کی وَ مَنْ یَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَیْراً یَرَهُ:
نور جان
معنی کردن تمام این شعر وقت گیر است
هر کجا مشکل داری بگو تا دوستان کمک کنند
احسان در ۸ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۲۳:۴۹ دربارهٔ حافظ » مثنوی (الا ای آهوی وحشی):
سلام.من مطالعه اساتید رو ندارم اما فکر میکردم که درست این بوده
دو تنها رو ،دوسرگردان،دو بی کس ....
فروغ فرخزاد در ۸ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۲۲:۲۹ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۱۲:
اساتید گرانقدر،
با اینکه سعی و خدمت شما به ادبیات فارسی را بسیار گرامی و قابل ستایش میدانم، اما دنیایی که من و هدایت و گلستان در آن هستیم، دنیای پیچیدگی در محتوی و سادگی در متن است. به همین دلیل است که من در جایی میگویم:
من خواب دیده ام که کسی می آید
کسی که مثل هیچ کس نیست
کسی می اید
کسی می اید
کسی که در دلش با ماست، در نفس اش با ماست،
در صدایش با ماست
دوستدار شما خوبان
فروغ
علیرضا پاکدلیان در ۸ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۲۱:۳۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۷:
عرض ادب
بگمانم صورت صحیح این مصرع چنین است:
از برم دور شو ای واعظ و بیهوده مگوی
چرا که وزن شعر روانتر خواهد بود.
برگ بی برگی در ۸ سال و ۹ ماه قبل، یکشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۲۰:۱۸ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۹۲:
آقای سید ریپورت عزیز ، در اینجا گوی چوگان بایستی ما انسانها باشیم و کاملاً تسلیم محض در برابر سلطان که بهر سوی که اراده کند ما رابه حرکت در آورند و در حقیقت دست و پای ما چوگان او خواهد بود که این لحظه تسلیم شدن به وی لحظه اقرار به وحدانیت اوست و سیر ربانی . به هر روی در این ابیات عرفانی تسلیم بودن در برابر اتفاق این لحظه که مشیت و قضا و قدر الهی است مورد نظر حضرت مولانا میباشد.
همایون در ۸ سال و ۹ ماه قبل، دوشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۶، ساعت ۲۳:۵۶ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۰۰: