تا کی اندوه روزگار خوریم؟
فکر نابود و بود چندین چیست؟
گر نباشد ز غصه نتوان مرد
ور بود شاد نیز نتوان زیست
تا که در دست کیست روزی ما؟
و آنچه در دست ماست روزی کیست؟
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
تا کی اندوه روزگار خوریم؟
فکر نابود و بود چندین چیست؟
گر نباشد ز غصه نتوان مرد
ور بود شاد نیز نتوان زیست
تا که در دست کیست روزی ما؟
و آنچه در دست ماست روزی کیست؟
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این قطعه به ناامیدی و رنج روزگار اشاره می‌کند و از اندوه و غم‌های زندگی صحبت می‌کند. او تأمل می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند به‌طور قطعی از غم خلاص شود و شاد زیستن در این دنیا چقدر دشوار است. در نهایت، پرسش‌هایی درباره وجود انسانی و سرنوشت طعمه‌ای زندگی در دست کیست را مطرح می‌کند و به ناپایداری آنچه داریم اشاره می‌کند.
هوش مصنوعی: چرا باید همیشه از سختی‌ها و ناراحتی‌های زمانه غمگین باشیم؟ به چه دلیلی باید به فکر مشکلات و تفاوت‌های زندگی باشیم؟
هوش مصنوعی: اگر غم و اندوهی وجود نداشته باشد، زندگی کردن ممکن نیست و اگر هم شاد باشیم، باز نمی‌توانیم به زندگی ادامه دهیم.
هوش مصنوعی: تا کی روزی ما در دست کیست و آنچه که در اختیار ماست، روزی برای کی خواهد بود؟
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
راد مردی و مرد دانی چیست
باهنرتر ز خلق گویم کیست
آنکه با دوستان بداند ساخت
و آنکه با دشمنان بداند زیست
هر کجا گوهری بدست بدیست
بدگهر نیک چون تواند زیست
به یقین واجب الوجود یکیست
هر چه در وهم و خاطر آید نیست
برترین مایه مرد را عقلست
بهرین پایه مرد رد تقویست
بر جمادات فضل آدمیان
هیچ بیرون از این دو معنی نیست
چون از این هر دو مرد خالی ماند
[...]
چون نگه کرد هم به روزِ بیست
از قضا خر بمرد و گاو بزیست
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.