گنجور

حاشیه‌ها

یکی بودم در ‫۸ سال قبل، سه‌شنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۱۴ دربارهٔ وحشی بافقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۶۲:

گنجور جان بیت پنجم مصراع اول بکشند اشتباهه هم از نظر وزن هم معنا لفظ صحیح: بکشد
طلبش گر بکشد نیز مبارک طلبی ست
لطفا تصحیح کنید ممنونم از زحماتتون شعر فوق العاده زیباست

یکی بودم در ‫۸ سال قبل، سه‌شنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۰۷ دربارهٔ وحشی بافقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۱۶۰:

با بوی بسازم که گل باغچه ی وصل
بیش از بغل و دامن اغیار نیاید
فرید جان. این بیت درعین که فوق العاده زیباست فوق العاده ساده هم هست
یه تشبیه ساده کرده
گفته که من که دستم به گل نمیرسه پس با از دور دیدنش می سازم (بو استعاره از دیدن شده)
وصال اون گل مال اغیاره (اغیار یعنی غریبه بیگانه جمع غیر)

سیده رضوی در ‫۸ سال قبل، سه‌شنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۵:۵۸ دربارهٔ باباطاهر » دوبیتی‌ها » دوبیتی شمارهٔ ۱۳۲:

بشم واشم از این عالم بدر شم
بشم از چین و ماچین دور تر شم
برِ دلدار پیغامی فرستم
که این دوری خوش؟ یا دور تر شم...

سجاد در ‫۸ سال قبل، سه‌شنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۴۲ دربارهٔ وحشی بافقی » دیوان اشعار » ترکیبات » گلهٔ یار دل‌آزار:

داریوش عزیز یک قطعه را به اشتباه دکلمه کرده و گفته:
تو نه آنی که غم عاشق زارت باشم!!!
در حالیکه درست آن همینی ست که در سایت گنجور آمده.
سپاس

رضا ثانی در ‫۸ سال قبل، سه‌شنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۳۰ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۲:

گفته شده که این غزل در روزهایی که لشکر شاه شجاع در دروازه و میدان سعادت خارج از شهر شیراز اطراق کرده بود، سروده شده است.

رضا ثانی در ‫۸ سال قبل، سه‌شنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۴:۲۷ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۲:

ترجمه اشعار عربی:
بُشری اِذِ السّلامةُ حَلَّت بِذی سَلَم (مژده که معشوق به سلامت به منزلگاه بازگشت)
للهِ حمدُ مُعتَرِفٍ غایةَ النِّعَم (خدا را به نهایت لطف و نعمتش شاکریم)
انَّ العُهودَ عِندَ مَلیکِ النُّهی ذِمَم (همانا که پیمانها در نزد مالکانشان، ضامن هستند)
الآنَ قَد نَدِمتَ و ما یَنفَعُ النَّدَم (حال که پشیمان شدی پشیمانی سودی ندارد)

مهدی زرینی در ‫۸ سال قبل، سه‌شنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۱۱:۴۱ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۹:

بسیار مخور، وِرد مکن و فاش مساز
اندک خور و گه گاه خور و پنهان خور
یه معنی دیگه هم که به ذهنم میرسه اینه که اگه دقت کنید عبارات مصرع اول این بیت مترادف عبارات مصرع دوم هستن:
بسیار مخور مترادفش میشه اندک خور!
وِرد یعنی یه چیزی رو مدام تکرار کردن، بنابراین وِرد مکن یعنی زیاد تکرار نکن، منظور اینه هر روز هر روز باده نخور، و مترادفش تو مصرع دوم میشه گه گاه خور!
عبارت سوم فاش مساز هست که مترادفش تو مصرع دوم میشه پنهان خور!
در پناه ایزد دانا.

لیرا در ‫۸ سال قبل، سه‌شنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۹:۴۱ دربارهٔ خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۳۸:

الهی ما از غافلانیم نه از کافرانیم، نگاهدار تا پریشان نشویم و در راه آر تا سرگردان نشویم.

مهدی ابراهیمی در ‫۸ سال قبل، سه‌شنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۲:۴۸ دربارهٔ حافظ » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۴:

چشمِ من در پیِ آن قافله بس آب کشید
تا به گوشِ دلم آوازِ درا باز آمد
"حافظ"
جنابِ سایه ی عزیز که عمرَ ش به سایه رفت چنین می فرماید:
در نسخه ی یازده (و پانزده) چنین آمده است:
چشمِ من در (رهِ) آن قافله ی (راه) بماند. و در نسخه ی شانزده چنین است:
چشمِ من در (پیِ) آن قافله بس (آه) کشید. شاید صورتِ اصلی چنین بوده باشد:
چشمِ من در (پیِ) آن قافله بس (راه) کشید
" حافظ به سعی سایه"
اگر جسارتی نباشد همان تصحیح آخرین بهترین و حافظانه ترین نگرش را راه می نُماید.
بنگرید:
(چشمِ من) (در پیِ آن قافله) (بس آب کشید)
"حافظ"
1): چشمِ من در پیِ انتظارِ آن قافله سفید شد. (پاکِ پاک)، سیاهی و نورِ چشم از سو و سویِ چشمَ م رَخت بست. چون یعقوب در سوگِ یوسف از فرطِ گریه و بی قراری.
2): ز بس چشمِ من در انتظارِ آمدنِ غافله ی یار از چاهِ چشمه ی چشمَ م به دَلو آب کشید که خُشکید. رَنگِ چشم و رُخَ م گواهی اش.
خونِ دل عکس برون می دهد از رُخسارم"
دارم عجب ز نقشِ خیالش که چون نرفت/از دیده‌ام که دمبدمش کار شست و شوست"
سرم ز دست بشد چَشم از انتظار بسوخت/در آرزویِ سر و چشمِ مجلس آرایی"
گریه آبی به رُخِ سوختگان (باز) آورد
ناله فریادرسِ عاشقِ مسکین (آمد)
"حافظ"
اکنون نیز در رهِ انتظار هر دو برداشت به یادگار برای مان مانده است:
چشمم آب نمیخوره"
چشمم سفید شد" (ز انتظار)
بماند آن گُشایشِ گریه که درِ پریشانی و انتظار را به رویِ چهره اش(باز) و همدستان و هم داستانِ نوایِ ناله ی نایَ ش به دادَ ش ( آمد)ه و آبِ رنگی نیز به رُخِ نازنینَ ش (داد)ه است.
چشمم به رویِ ساقی و گوشم به قولِ چنگ/فالی به چشم و گوش درین باب می زدم
هرچند کان آرامِ دل دانم نبخشد کامِ دل
نقشِ خیالی می کشم فالِ دوامی می زنم"
*(دری که به باز... رفت)
*(پی ایی که به آب رفت)
در گیلان به نور و روشنایی چشم"سو" و به سیاهی و مردمکِ چشم" نی نی" می گویند.

همایون در ‫۸ سال قبل، سه‌شنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۱:۴۷ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۱۴:

درود بر اسماعیل عزیز و شهامت ادبی که داری، علی‌ جان به همه کس اجازه اظهار نظر بده تا خودت هم بتوانی به این مرحله برسی‌ در حقیقت پاسداری از آزادی اندیشه اولین گام است در اجازه دادن به خود تا به اندیشه ورزی پای گذاری، کاش به جای لحن پرخاش، نظر خود را می‌‌دادی
به نظر من هم این غزل وارد دیوان شده است و از جلال دین نیست و همانطور که مشهور است شخصی‌ با تخلص شمس تبریز شعر می‌‌گفته است و غزل‌های زیادی اینگونه وارد دیوان شمس شده است، برای مثال در جایی‌ دیگر واژه کلیسیا یافت نمی شود، رابطه میان ابیات سست است و شعر هماهنگی با شعر‌های پس از ملاقت شمس ندارد

پویا حمیدی در ‫۸ سال قبل، سه‌شنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۱:۱۵ دربارهٔ سعدی » مواعظ » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶ - در ستایش شمس‌الدین محمد جوینی صاحب دیوان:

درود بر استاد سخن سعدی عزیز که چه زیبا تمام جوانب یک رابطه رو بیان کرده. این غزل وصف حال خیلی از ماست و پند اخلاقی نیمهء دوم غزل که از رجحان وفای عهد و مروت بر حرف دشمنان و دلسردی و ذهنیتهاست نقطهء اوج انسانیت از یک سو و استاد بودن سعدی در به نظم کشیدن این ابیات از سوی دیگر رو نشون میده.

عباسی - فسا در ‫۸ سال قبل، سه‌شنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۱:۰۵ دربارهٔ سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۳:

در جواب محمد:
دیباچه: نوشته‌ای‌ست در ابتدای داستان یا نمایش که معمولاً برای شروع حکایت و جلب توجه خواننده نگاشته می‌شود
مثلا دیباچه گلستان سعدی که آغازگر گلستان است
دیباچهٔ صورت بدیعت
عنوان کمال حسن ذات است
یعنی صورت زیبای تو مقدمه ای است برای جلب توجه بیننده که به طور کامل، زیبایی و خوبی ذات را نمایان می کند و شروع دفتر زیبای آفرینش است.
لبهای تو خضر اگر بدیدی
گفتی: «لب چشمه حیات است!»
در داستان ها آمده است که خضر به دنبال آب حیات بود. اگر خضر لب های تو را ببیند می گوید که این ها لب و کنار چشمه آب حیات است
از سعدی عزیز:
بر مرگ دل خوشست در این واقعه مرا
کآب حیات در لب یاقوت فام اوست
اگر خود آب حیاتست در دهان و لبش
مرا عجب نبود کان لب و دهن بکشد
آب حیات در لب اینان به ظن من
کز لوله‌های چشمهٔ کوثر مکیده‌اند
سر زلفت ظلمات است و لبت آب حیات
در سواد سر زلفت به خطا می‌نگرم

مهدی بهزادی در ‫۸ سال قبل، سه‌شنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۰۰:۰۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۵۷۵:

ممنون ازتون هنگامه عزیز
بجا و زیبا تفسیر کردین

شقایق عسگری در ‫۸ سال قبل، دوشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۱۳ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۴۱۲:

...چه منت مینهی بر من تو خود چندی؟ و من چندم؟
چه مکالمه جالبی!

عباس جنت در ‫۸ سال قبل، دوشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۳:۰۰ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۸۵۰:

قندیل = چراغی که از سقف آویزان می‌کنند
الصوم جنه = اشاره به حدیثی از پیغمبر اکرم که فرمود الصَّوْمُ جُنَّةٌ مِنَ النَّار روزه سپر آتش(جهنم) است
جوشن = نوعی زره با حلقه‌های فلزی به‌هم‌چسبیده

محمد در ‫۸ سال قبل، دوشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۳۸ دربارهٔ شهریار » گزیدهٔ غزلیات » غزل شمارهٔ ۹ - حالا چرا:

منم عاشق شدم ولی بدلیل مریضی کلیه که داشتم به خودم اجازه ندادم به خواستگاریش برم و اون هیچ وقت نفهمید چرا. مثل استاد اونو تو روئیاهام همراه با خودم میدیدم. یه بار کتابشو به من دادند که معنی درس ها رو براش بنویسم و من با دیدن دست خطش عشقم شعله ور شد. بعد ها براش نوشتم. صلا امد ای یاران که خسرو باز می اید... برای دیدن شیرین به ترکی تاز می آید....ولی اهی بیامد از دل افسرده فرهاد که ای شیرین صدای عشق تو از تیشه فرهاد می آید. میدونم که این شعر نیست ولی از دل من بود. اون زمان این شعر استاد اتش به جان هر عاشقی میزد یادش به خیر چه زود دیر می شود.

نادر.. در ‫۸ سال قبل، دوشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۲:۳۴ دربارهٔ مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۷۴:

هر چت که صفا دهد صواب است..

یکی بودم در ‫۸ سال قبل، دوشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۳۵ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۹:

بسیار مخور رد مکن و فاش نساز
احتمالا بعد از مکن واو از قلم افتاده چون دوتا مکث بعد از کلمات ترکیبی اونم توی شعر جالب نیست
از نظر بنده رد مکن درسته
ما حتی روایت داریم که اگه روزه هم بودی (روزه ی مستحب) اگر کسی چیزی بهت تعارف کرد دستشو رد نکن و بخور روزه ات هم باطل نمیشه

یکی بودم در ‫۸ سال قبل، دوشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۱:۲۶ دربارهٔ وحشی بافقی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۲۲۹:

وحشی باید
اعتراف کنم تنها مردی هستی که به این راحتی از احساست حرف میزنی ساده گیرا و عمیق که از هر شعر میشه حالت رو فهمید
روحت شاد باشه

مهدی زرینی در ‫۸ سال قبل، دوشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۴۸ دربارهٔ خیام » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۰۹:

با درود به همه دوستان.
به نظر من هم، وِرد مکن صحیح هستش.
و منظور حکیم خیام فکر کنم اینه: کاری نکن بشی ورد زبان مردم!
زیاد نخور، تابلو میشی، خودتو ورد زبان مردم نکن.
با سپاس از همه شما عزیزان.

۱
…
۳۰۱۲
۳۰۱۳
۳۰۱۴
۳۰۱۵
۳۰۱۶
…
۵۸۷۳