به ایران فرستم فرستاده‌ای

جهاندیده و پاک و آزاده‌ای

چنان بد که روزی فرستاده‌ای

سخن‌گو و روشن‌دل آزاده‌ای

سکندر بشد چون فرستاده‌ای

گزین کرد بینادل آزاده‌ای

ز جایی که آمد فرستاده‌ای

ز ترکی و رومی و آزاده‌ای

بجستند موبد فرستاده‌ای

سخن‌گوی و بینادل آزاده‌ای

فرستادم اینک فرستاده‌ای

سخن‌گویِ با دانش آزاده‌ای

فرستاد هندی فرستاده‌ای

سخن‌گوی مردی و آزاده‌ای

گزین کرد خسرو پس آزاده‌ای

سخن گوی و دانا فرستاده‌ای

نهالی به دوزخ فرستاده‌ای

نگویی که از مردمان زاده‌ای

گزین کرد ز ایران فرستاده‌ای

جهاندیده و راد آزاده‌ای

ابلق ایام را تا بر نشیند میرود

سبز خنگ چرخ پیش قدر او پالادۀ

شوم پیش او چون فرستاده ای

از ایران زمین گرد آزاده ای

به پایست بر در فرستاده ای

سخنگو خردمند آزاده ای

فرستادم او را فرستاده‌ای

از این هوشمندی و آزاده‌ای

من اکنون فرستم فرستاده‌ای

جوانی هشیوار و آزاده‌ای

دگر روز قارن فرستاده‌ای

جوانی سخنگوی و آزاده‌ای

چو برداری آن را که بنهاده‌ای

به بند اندری گرچه آزاده‌ای

بدو گفت کای بهمن افتاده‌ای

تن خویش بر مرگ بنهاده‌ای

که از بهمن آمد فرستاده‌ای

سواری سرافراز و آزاده‌ای

از زلف هر کجا گرهی برگشاده‌ای

بر هر دلی هزار گره برنهاده‌ای

در روی من ز غمزه کمان‌ها کشیده‌ای

بر جان من ز طره کمین‌ها گشاده‌ای

بر هرچه در زمانه سواری به نیکوئی

[...]