خوش آن نبیذ غارجی با دوستان یکدله

گیتی به آرام اندرون، مجلس به بانگ و ولوله

هست از مغز سرت، ای منگله

همچو رش مانده تهی از کشکله

خوش آن نبیذ غارچی، با دوستان یک‌دله

گیتی به آرام اندرون، مجلس به بانگ و ولوله

چون برافروزی رخ از باده کله سازی یله

دست‌هایم شیک گردد پای‌هایم شیشله

خوشا نبید و غارجی، با دوستان یک‌دله

گیتی به آرام اندرون، مجلس به بانگ و ولوله

مجلس پراشیده همه، میوه خراشیده همه

نقل بپاشیده همه، بر چاکران کرده یله

همه گیل مردان چو شیر یله

ابا طوق زرین و مشکین کله

برآید یکی باد با زلزله

ز گیتی برآید خروش و خله

گله کرد باید به گیتی یله

ترا چون نباشد ز گیتی گله

که من زین سرافراز شیر یله

سوی پهلوان آمدم با گله

نماند ایچ بر دشت ز اسپان یله

بیاورد چوپان به میدان گله

نگه کرد ز اسپان به هر سو گله

که بودند بر دشت ترکان یله

که گوری پدید آمد اندر گله

چو شیری که از بند گردد یله

به دشتی کجا داشت چوپان گله

وزانسو گذر داشت گور یله

بجایی که هر سال چوپان گله

بران دشت و آن آب کردی یله

همی بگذراند به یک تن گله

نشاید چنین کار کردن یله

به پیش اندر آورد یکسر گله

بنه هرچ کردند ترکان یله

که کین سیاوش به پیل و گله

نشاید چنین خوار کردن یله

بیابان و دریا و اسپان یله

به ناآشنا چون سپارم گله

ز شاه نشاپور بستد گله

که بودی به کوه و به هامون یله

غو پاسبان خاست چون زلزله

همی شد چو آواز شیر یله