چو شد بافته شستن و دوختن

گرفتند از او یک‌سر آموختن

ندانست جز کژی آموختن

جز از کشتن و غارت و سوختن

چنان گشت زال از بس آموختن

تو گفتی ستاره است از افروختن

اگر جادویی باید آموختن

به بند و فسون چشمها دوختن

چو تو سازگیری بد آموختن

سپاهت کند غارت و سوختن

از آتش نبینی جز افروختن

جهانی چو پیش آیدش سوختن

ندانی همی جز بد آموختن

گسستن ز نیکی بدی توختن

زمانی میاسای ز آموختن

اگر جان همی خواهی افروختن

از آن ناگزیر آتش افروختن

همان راستی خواند این سوختن

کنونست هنگام آن سوختن

به آتش سپهری برافروختن

ز فرهنگ وز دانش آموختن

سزد گر دلت یابد افروختن

نگردد دلش سیر ز آموختن

از اندیشگان مغز را سوختن

بپرسید کس را از آموختن

ستایش ندیدم و افروختن

گرفت آن دمان آتش افروختن

که گیتی به رنج آمد از سوختن

به یزدان به دین و دل افروختن

رسد مرد نز خویشتن سوختن

ز یکی چراغ آتش افروختن

توان بیشهٔ بی کران سوختن

زمانی ز کین پدر توختن

نیاسودی از غارت و سوختن

روان را ز بهر کسان سوختن

چرا بایدم دشمن اندوختن

ندانند جز آتش افروختن

مگر کشتن و غارت و سوختن

نه مردی بُوَد دشمن اندوختن

نه خرمن به دو دستِ خود سوختن